_DSC6810

Ο Δημήτρης Μοθωναίος βρέθηκε τυχαία από τα αμφιθέατρα της Νομικής  στο χώρο της υποκριτικής, στην οποία ήδη μετρά πολλές επιτυχίες, υποψηφιότητες για βραβεία και πρωταγωνιστικούς ρόλους. Συναντηθήκαμε ένα ηλιόλουστο πρωινό στο Κουκάκι. Καταφθάνει με τον καφέ στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο, απαραίτητα υλικά για το πρωινό του ξύπνημα και κάπως έτσι ξεκινήσαμε την βόλτα. Απλός, άνετος, χαμογελαστός, σε κάνει αμέσως να αισθανθείς οικεία. Αφορμή για την συνέντευξη είναι ο θεατρικός ρόλος του στην παράσταση «Αχ!» που βασίζεται σε κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη.

Τον ρωτώ αν παρακολουθεί την επικαιρότητα. «Ναι, εννοείται και την παρακολουθώ, αγοράζω εφημερίδα κάποιες φορές, μπαίνω και διαβάζω  δύο – τρία sites. Νομίζω ανεξάρτητα από την δουλειά που κάνει ο καθένας, ότι πρέπει να την παρακολουθεί, δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Είναι υποχρέωσή μας να είμαστε ενημερωμένοι. Βέβαια, όσον αφορά τις τελευταίες εξελίξεις, ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά».

_DSC6799_DSC6764_DSC6757_DSC6739

Η παράσταση λέγεται «Αχ!», η εποχή μας κρύβει πολλά «Αχ»;
«Ειδικά η γενιά των γονιών μας, κουβαλά πολλή μεγάλη ματαίωση. ΠΑΣΟΚ, επιχορηγήσεις, μίζες, είναι πράγματα που μας έχουν μεταφέρει ένα μεγάλο φορτίο που έχει πολλά ‘Αχ’ μέσα του. Από κει και πέρα, πρέπει η νέα γενιά να ξεκινήσει από το μηδέν και να διακατέχεται από ελπίδα, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι η πιο σημαντική ελευθερία που έχουμε είναι η ανεξαρτησία μας. Είναι πολύ εύκολο να σου καταπατήσουν τα όρια», λέει.

Ο Δημήτρης είναι μοναχοπαίδι, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με γονείς καθηγητές, πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο και κουβαλούσε το σύνδρομο του καλού μαθητή. Αυτή ήταν και η αιτία που πέτυχε στην Νομική Σχολή. Όμως όλα άλλαξαν από τις πρώτες κιόλας μέρες που βρέθηκε στην σχολή. Οι ισορροπίες και η πειθαρχία που είχε μέχρι τότε άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό. «Στην Νομική μπήκα τελείως συμπτωματικά, δεν είχα ιδέα τι θα συναντούσα και φυσικά  βρήκα την γνωστή εικόνα ‘φραπές-τάβλι-ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-Μύκονος- Αράχοβα’ και από ένα ιδιωτικό σχολείο με κανόνες, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα χάος. Από εκεί που ήμουν καλός μαθητής, το έχασα, δεν μπορούσα να βρω την πειθαρχία που είχα. Διέκρινα μια κοροϊδία και έτσι το έριξα και εγώ στα σφηνάκια, στην φιγούρα και φαγητό με τις ώρες απέναντι στα Palmie. Εκεί είχα όμως συμφοιτήτρια την Νάντια Κοντογιώργη, η οποία μια μέρα μου είπε ότι θα πήγαινε στην σχολή του Αρμένη και αντί για ποτό βρεθήκαμε να πηγαίνουμε μαζί στην σχολή. Μου άρεσε και έτσι ξεκίνησε η ιστορία της υποκριτικής. Για αυτό πιστεύω ότι ο ηθοποιός γίνεται και πως δεν γεννιέται, είναι θέμα επιλογής. Μπορεί να υπάρχει ένα πρωτογενές υλικό αλλά το πιο σημαντικό είναι η πολλή δουλειά που κάνεις, προκειμένου να συνεχίζεις να το εξασκείς. Για να πετύχεις πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος με τις επιθυμίες σου και τον εαυτό σου. Μέσα από το επάγγελμα του ηθοποιού απέβαλλα το σύνδρομο του καλού μαθητή και έμαθα να μην με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι. Κάνω αυτό που κάνω και σε όποιον αρέσει. Είναι δική μας η φοβία τις περισσότερες φορές», περιγράφει.

_DSC6738_DSC6705_DSC6689_DSC6688 _DSC6686

Κάθε μέρα για τον Δημήτρη είναι διαφορετική. Αν έχει πρόβα θα ξυπνήσει πρωί, αν όχι ίσως και να ξυπνήσει κατευθείαν το βράδυ. Επίσης, ανάλογα με την περίοδο, μπορεί να τον δεις να κόβει το τσιγάρο και να το ρίχνει στον αθλητισμό και άλλες φορές να απολαμβάνει ατελείωτες ώρες το προσωπικό του καταφύγιο που είναι το σπίτι του. «Είμαι διπολικός, τι να κάνουμε, το καλοκαίρι χαλαρά, το χειμώνα πιο σφιχτά», σπεύδει να μου πει με ένα δυνατό γέλιο.

Εντυπωσιάζομαι όταν μου λέει ότι  δεν χρησιμοποιεί καθόλου τα social media. «Δεν έχω τίποτα. Είχα facebook παλαιότερα, αλλά άρχισε να γίνεται το εξής παράλογο.  Έπαιζα σε μια σειρά τότε στην τηλεόραση και έβλεπα διάφορους να μου κάνουν αιτήματα φιλίας. Δεχόσουν δέκα και ήταν κάποιοι άλλοι που δεν τους δεχόσουν και σε έβριζαν. Σε λέγανε ψώνιο, σου έγραφαν έκανες την φίλη μου και όχι εμένα, έχεις καβαλημένο το καλάμι αλλά και ό,τι μπορείς να φανταστείς, πολύ προχωρημένα πράγματα. Έτσι αποφάσισα να μην συμμετέχω σε όλο αυτό, θεώρησα ότι είναι σαν να αφήνεις την πόρτα του σπιτιού σου ορθάνοιχτη, όποιος θέλει μπαίνει. Μου δημιουργεί μανία καταδίωξης και απίστευτο τρόμο και δεν έχει κάτι που να με ευχαριστεί. Έχω πολύ κλειστό κύκλο ανθρώπων και όταν θέλω να δω τι κάνουν, θα τους πάρω τηλέφωνο, θα βγούμε ή θα μαζευτούμε να φάμε. Ούτε με ενδιαφέρει η πολιτική άποψη του καθενός αλλά ούτε να γράψουμε εμείς τώρα ‘Κουκάκι-καφές-ήλιος-όμορφα (γέλια)’, πραγματικά χέστηκα. Off λοιπόν και τέλος».

_DSC6658_DSC6639_DSC6623_DSC6640

Στην συνέχεια μου αφηγείται την  ημέρα που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Είναι η μέρα του ατυχήματος που είχε ένα βράδυ όταν είχε πάει σε ένα πάρτι. «Περάσαμε καταπληκτικά, ήπιαμε και επειδή το γνώριζα ότι θα πιω λίγο παραπάνω, είχα πει να μην πάρω αυτοκίνητο. Τελικά με πάτησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο. Δεν θυμάμαι τίποτα από το σοκ που είχα πάθει, ούτε πώς έγινε, ούτε ποιος έφταιγε, τίποτα», μου απαντά και ανάβει ένα ακόμη τσιγάρο.

Αφού απολαμβάνουμε τον αθηναϊκό ήλιο, τον ρωτώ να μου πει τι τον εξοργίζει, τι εκτιμά και τι φοβάται. «Δεν μπορώ την ψεύτικη ευγένεια, τον καθωσπρεπισμό, το να πεις πράγματα και λόγια που δεν πιστεύεις. Εκτιμώ  τους ανθρώπους που είναι προσηλωμένοι στους στόχους τους και φοβάμαι τον θάνατο».

Αν και ξεχνά  εύκολα αφού έχει επιλεκτική μνήμη, όπως λέει χαρακτηριστικά,  στο μυαλό του έχει αποτυπωθεί έντονα η εικόνα από την πρώτη φορά που έπαιξε στην Επίδαυρο. «Ήταν γεμάτο το θέατρο, τρομερό συναίσθημα και πολύ δυνατή εμπειρία», επισημαίνει.

Λίγο πριν τον αποχαιρετίσω, η συζήτηση οδηγείται σε πιο προσωπικούς δρόμους. Ευτυχία, έρωτας, αγάπη. «Ευτυχία σημαίνει για μένα καλοκαίρι στην παραλία. Ο έρωτας θεωρώ ότι είναι ένα εγωιστικό συναίσθημα. Θες να φας τον άλλο, να σου ανήκει, να τον καταστρέψεις, να είναι μόνο για σένα. Αυτό είναι και το πρόβλημα που έχω στις σχέσεις μου, είμαι δοτικός, καταλαβαίνω τι ρόλο θέλει ο άλλος να παίξω με αποτέλεσμα όταν φεύγεις από το pick του ενθουσιασμού, να έχουν διαμορφωθεί κάποιες ισορροπίες που δεν μπορούν να σταθούν χωρίς τον απόλυτο έρωτα. Οπότε εκεί παθαίνω πανικό και εξαφανίζομαι. Φεύγω νύχτα χωρίς να το έχει καταλάβει. Είμαι άνθρωπος που επιζητώ συνέχεια τον έρωτα, αλλά έχω δυσκολία να περάσω στο επόμενο στάδιο, αυτό της αγάπης, είμαι πολύ μικρός ακόμα. Έτσι θα φτάσω στα πενήντα, θα επιδιώξω να κάνω μια κανονική σχέση, θα συμβιβαστώ και μετά θα πάω να αυτοκτονήσω με την ησυχία μου» (γέλια).

_DSC6667

Αχ!
Παρασκευή 17 Απριλίου 21:00
Σάββατο 18 Απριλίου 21:00
Κυριακή 19 Απριλίου 19:00
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Ηρώων Πολυτεχνείου 32
Πειραιάς