Τον Φεβρουάριο του 2014, στην Κοπεγχάγη θανατώθηκε μια νεαρή καμηλοπάρδαλη επειδή ο ζωολογικός κήπος δεν μπορούσε να την συντηρήσει οικονομικά. Ο Μάριους δόθηκε για τροφή στα σαρκοβόρα ζώα επειδή περίσσευε. Διοργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή για αυτή την σφαγή. Την κομμάτιασαν μπροστά στα παιδιά ως εκπαιδευτική εκδήλωση. Με αφορμή αυτήν αλλά και άλλες πραγματικές ιστορίες που συνθέτουν το κακόγουστο μωσαϊκό της κρίσης, η ομάδα ΑντίχειραΣ παρουσιάζει την παράσταση «5 ½ ιστορίες για την κρίση» με στόχο να αφυπνίσει το ελληνικό θεατρικό κοινό.

Η Ελίνα, η Ήρα και η Θαλασσιά με περίμεναν με τσάι, καφέ και πολλά τσιγάρα για να μου μιλήσουν. Όχι μόνο για την παράσταση, ούτε μόνο για την κρίση αλλά και για το πώς είναι να είσαι ηθοποιός το 2015 στην Ελλάδα.

theatriko-05

Η Ελίνα δουλεύει ως ηθοποιός αλλά παράλληλα ψάχνει για δεύτερη δουλειά. Στην παράσταση έχει εφτά –ναι εφτά- ρόλους. «Έχω εφτά ρόλους γιατί είμαστε λίγοι, οι ιστορίες εναλλάσσονται, είμαστε συνέχεια σε εγρήγορση, αλλάζουμε, μπαίνουμε, βγαίνουμε. Αγαπημένος μου ρόλος είναι ο ερωδιός. Υποδύομαι μια κοπέλα που πιάνει δουλειά σε έναν ζωολογικό κήπο ως πουλί γιατί τα ζώα κοστίζουν περισσότερο. Η κοπέλα αυτή ζει στον κόσμο του ευτυχισμένο παρά το γεγονός ότι «δουλεύει σαν ζώο». Για να μπω στο πετσί του ρόλου, έβαλα πολλά πούπουλα» μου λέει και γελάει.

«Αλλάξαμε τα φώτα στις ιστορίες γιατί αν δεν τις πειράζαμε, θα φαίνονταν πολύ συγκεκριμένες» συμπληρώνει η Θαλασσιά. «Όταν τραβάς τα πράγματα στα άκρα, γίνονται πιο φανερά και ξεκάθαρα. Αυτό αυτόματα σου δημιουργεί μια απόσταση. Η παράσταση έχει και γέλιο γιατί το γέλιο σε απενοχοποιεί και σε βοηθάει να σκεφτείς πιο κριτικά.

Σκοπός μας είναι να μιλήσουμε για πράγματα που βλέπουμε καθημερινά χωρίς να δίνουμε σημασία. Βλέπεις πολύ κόσμο που είναι στον κόσμο του και παρά το γεγονός ότι βιώνει το χάλι του το μαύρο, μένει στον κόσμο του. Θα έπρεπε ίσως και να κλαίμε μερικές φορές με αυτά τα πράγματα. Κάναμε έρευνα για την κρίση, μιλήσαμε με οικονομολόγους, βρήκαμε ακόμα και άρθρα για το τι λένε οι ιερείς για την κρίση. Ανθρωπιστική κρίση, οικονομική, κρίση αξιών, διαβάσαμε πολλά. Και τα πολλά συσκοτίζουν τα πράγματα. Από το 2008 μέχρι σήμερα έχουμε μια απορία. Γιατί έχουμε κρίση; Κανείς δεν μας έχει λύσει αυτή την απορία».

Η Ήρα έχει επίσης εφτά ρόλους. «Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός στην τετάρτη δημοτικού. Έκανα το λάθος να το παραγκωνίσω στα δεκαοχτώ και να πάω στα οικονομικά. Όμως η υποκριτική δεν με άφηνε. Έτσι, πήγα στην δραματική.

theatriko-07

Ο αγαπημένος μου ρόλος στην παράσταση είναι το κατσικάκι που κάνω γιατί μασουλάω πολύ αστεία. Είμαι ένα κατσικάκι, το οποίο χαίρεται πολύ που θα το σφάξουν. Είναι ο αγαπημένος μου ρόλος γιατί καταρχάς κάνω ότι μασουλάω. Πρόκειται για ένα αθώο πλάσμα που περιμένει να σφαχτεί για να αποκτήσει τιμή και αξία.

Η κατάσταση πάντως θα αλλάξει γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Τα πράγματα εξελίσσονται, περνούν, αλλάζουν. Είμαστε μικροί άνθρωποι, δεν γίνεται να μην είμαστε αισιόδοξοι. Δεν θέλω να φύγω από την Ελλάδα γιατί η κρίση υπάρχει παντού με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και γιατί αν δεν μείνεις εδώ που είσαι να το παλέψεις, γιατί να εκδιωχθείς; Υπάρχει τρόπος να το παλέψεις. Είναι βάναυσο να φεύγεις. Αγαπάω την Αθήνα. Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ και ας είμαι γραφική είναι αυτό που σε κάτι δρόμους στην Αττική και στα Πατήσια, ξαφνικά υπάρχει ένα δέντρο. Αυτό το πράγμα είναι συγκλονιστικό. Σου δείχνει ότι η πόλη έχει μια δυναμική».

«Ούτε εγώ θέλω να φύγω από την Ελλάδα» λέει η Ελίνα. «Λατρεύω το κέντρο με όλα τα καλά και τα άσχημά του. Μου αρέσει ένα ωραίο σπίτι, ένα ωραίο κρυμμένο καφέ. Αν μπορούσα να μείνω μόνη μου, θα έμενα στο κέντρο. Αλλά έχουμε κρίση» συμπληρώνει και γελάμε ειρωνικά.

«Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να βιοπορίζομαι από την υποκριτική και να πάει καλά η ομάδα μας. Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι με αυτό που κάνουμε. Είναι η πρώτη μας δουλειά, το πρώτο μας βήμα».

Η Ήρα και η Θαλασσιά ονειρεύονται εξίσου, να πάει καλά η παράσταση. Η Ήρα βέβαια ονειρεύεται κάτι παραπάνω. «Θέλω να μπορώ να ζω από αυτή την δουλειά και να μην χρειάζεται να είμαι και ταξιθέτρια. Ονειρεύομαι αυτή η δουλειά να μπορέσει να φτάσει παντού, σε ομάδες ανθρώπων που δυσκολεύονται να δουν θέατρο, σε απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας».

Το σενάριο το έγραψαν όλα τα παιδιά μαζί, βασισμένοι κυρίως σε αυτοσχεδιασμούς. «Μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς, βγήκαν και οι ιστορίες, και οι χαρακτήρες και οι ρόλοι» λέει η Θαλασσιά. «Η παράσταση είναι στο περιεχόμενο κοινωνική, στην μορφή γλυκόπικρη και στην υλοποίηση, εξουθενωτική. Μας πήρε ένα χρόνο να βρούμε τις ιστορίες και να γράψουμε το σενάριο. Όταν καταπιάνεσαι με ένα δικό σου έργο, από την σύλληψη μέχρι τις ιστορίες και την τελική μορφή, χρειάζεται πολύς χρόνος και σκέψη. Υπήρχαν και οι δυσκολίες της ίδιας της καθημερινότητας αφού σκέψου ότι παράλληλα κάναμε και άλλες δουλειές και κάναμε πρόβες μετά τις έντεκα το βράδυ».

theatriko-02 theatriko-03

«Ποια είναι η μισή ιστορία;». «Η μισή ιστορία είναι μια ιστορία που έχει συμβεί σε όλους μας. Η ιδέα μου ήρθε όταν γυρνούσα από την πρόβα μια άλλης παράστασης. Ήμουν στην αποβάθρα ενός τρένου και άκουσα την ανακοίνωση με αυτή την γλυκιά φωνή που ανακοινώνει ότι κάποιος αυτοκτόνησε. Ήταν φοβερό το σκηνικό γιατί είχε θεατές και έβλεπες τις αντιδράσεις του. Η αναμονή του κόσμου ήταν στο μεταίχμιο του «περιμένω το μετρό γιατί θέλω να φύγω» και του «κάτι συμβαίνει όμως παρόλα αυτά». Έτσι, ξεκινήσαμε να ψάχνουμε άρθρα που είχαν να κάνουν με πράγματα που ζεις στην καθημερινότητά σου, που τα έχεις συνηθίσει και που έρχεται η φοβερή στιγμή που συνειδητοποιείς το πόσο φοβερό είναι το γεγονός ότι τα έχεις συνηθίσει. Θα μπορούσαμε να έχουμε εφτά χιλιάδες ιστορίες για την κρίση. Οι ιστορίες είναι παγκόσμιες και καθολικές.

Όπως όλοι, βιώνω την κρίση υπέροχα» λέει η Θαλασσιά και γελάει. «Ο τρόπος που την βιώνω δεν διαφέρει πολύ. Διαφέρει πολύ μόνο από ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε. Την βιώνω δουλεύοντας περισσότερο για λιγότερα λεφτά, την βιώνω βλέποντας καταστάσεις και συμπεριφορές».

«Γιατί όμως να δούμε άλλη μια παράσταση για την κρίση;». «Παρόλο που η παράσταση είναι πέντε ιστορίες για την κρίση, θέτει ζητήματα που υπάρχουν πάντα απλώς τα ζούμε πιο έντονα μέσα στην κρίση. Δεν θέλουμε ο θεατής να βρει τον εαυτό του και να ταυτιστεί. Θέλουμε να δει τις ιστορίες αυτές και να καταλάβει πως είναι παράξενο αυτό το πράγμα και πως δεν πρέπει να συμβαίνει. Μέσα από την παράσταση, θα θέλαμε αυτή την μισή ιστορία να την απαντήσει ο θεατής αφού φύγει από το θέατρο γιατί οι απαντήσεις δίνονται στην ζωή. Μακάρι όλοι να απαντήσουν στην μισή ιστορία».

theatriko-06theatriko-04

Η Θαλασσιά, η Ελίνα και η Ήρα ονειρεύονται την αλλαγή του κόσμου. Πιστεύουν πως θα βγούμε από την κρίση γιατί όπως κάθε φορά, γίνεται κύκλος. Για να αλλάξει όμως ο κόσμος και να γίνει ο κύκλος, θα πρέπει να τελειώσει και η μισή ιστορία από τον θεατή, με δράση και σκέψη.

Η παράσταση «5 1/2 ιστορίες για την κρίση», παίζεται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 9.00 μ.μ, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, Ακαδημίας 3, Αθήνα