Η νεαρή εικαστικός και σκηνοθέτης κατέληξε στην Ελλάδα επιθυμώντας να εκφραστεί «μέσα από την ωμή ομορφιά και τα απροσδόκητα αστεία».

 

Η Danielle ήρθε να εγκατασταθεί στην Αθήνα από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας πριν από μερικούς μήνες και όπως φαίνεται θα παραμείνει. Είναι μια νέα εικαστικός που είχε ξεκινήσει διδακτορικό στον κινηματογράφο, με «στρωμένη» καριέρα στο Σίδνει, ωστόσο κατέληξε στην Ελλάδα επιθυμώντας να εκφραστεί, όπως λέει, «μέσα από την ωμή ομορφιά, την αίσθηση ελευθερίας, την τρυφερή τιμιότητα και τα απροσδόκητα αστεία».

Έκανες το φιλμ «ants in the legs» το 2016. Σε μια συνέντευξή σου στο περιοδικό i-D το χαρακτηρίζουν ως «queer», πώς αντιλαμβάνεσαι αυτόν τον χαρακτηρισμό; Πες μας δυο λόγια για το φιλμ.
Υποθέτω ότι σχετίζομαι με τον όρο «queer» από έναν απλό όρο ασάφειας, όχι εύκολα προσδιορίσιμο, ασυνήθιστο, πέρα από αναλύσεις, πάντα ρευστό. Το φιλμ έπαιξε με την έννοια της ταυτότητας και με ένα είδους σινεμά πολύπλευρο, αυτοσχεδιαστικό, κοινότοπο, πολυφωνικό, παράλογο, μιμητικό. Η «ιστορίας της» ή η «ιστορία» γραμμένη όχι απαραίτητα όπως συμβαίνει, ο χρόνος απατηλός και ονειρικός ή κινηματογραφικός, για να είναι αδιάκοπα υπό αμφισβήτηση ή μάλλον «queered», με αναφορά στο πνεύμα των αυτοχθόνων.

 

 

Έχεις σκηνοθετήσει βίντεο για πολλούς Αυστραλούς καλλιτέχνες όπως οι Melodie Nelson, Bertie Blackman, Jack Elias, The Cops, The Red Riders, Krill, Dappled Cities, Abby Dobson, Expatriate. Φαίνεται ότι θα μπορούσες να έχεις κάνει καριέρα στη μουσική βιομηχανία, σε ενδιαφέρει ακόμα ενώ είσαι στην Ελλάδα;
Ναι, για λίγο καιρό παλιότερα είχα μια δουλειά που έφτιαχνα μουσικά βίντεο, και ναι, είμαι ακόμα πρόθυμη να ασχοληθώ αν σχετίζομαι με τη μουσική και τον καλλιτέχνη.

Τι σε έφερε στην Αθήνα, πιστεύεις ότι ενσωματώθηκες εύκολα; Δεν είσαι τουρίστας, δεν είσαι πρόσφυγας, η βιομηχανία του κινηματογράφου και της μουσικής είναι σε κρίση, οπότε γιατί είσαι εδώ;
(Γέλια), ναι, είναι η πιο συχνή ερώτηση. Δεν είναι εύκολο και μου αρέσει. Είμαι εδώ για να ξαναδώσω χαρά στη γιαγιά μου και να είμαι με ανθρώπους που φαίνονται πολύ ενεργητικοί πολιτικά, για τη δημιουργικότητα πάνω από όλα, για να διαλύσω τα σύνορα, για το καθημερινό σινεμά του δρόμου. Επίσης αισθάνθηκα κούραση από την κατάσταση της αυστραλιανής πολιτικής σε μεγάλη και μικρή κλίμακα, αν και η Ελλάδα, φυσικά, έχει τα δικά της πολιτικά θέματα. Απλώς ένιωσα ότι έδωσα πολλά στο ένα μέρος όλη μου τη ζωή και αφού είχα το προνόμιο ενός ελληνικού διαβατηρίου ένιωσα την ανάγκη να μετακινηθώ. Παρακινήθηκα να το κάνω όταν η Αυστραλία αρνήθηκε να εκδώσει τουριστική βίζα στον τότε Ελληνο-Αλβανό φίλο μου, για λόγους που δεν ήταν δίκαιοι.

 

 

Η καταγωγή σου είναι από την Κρήτη, η οικογένεια σου ήταν πρόσφυγες στην Αυστραλία; Υπάρχει μεγάλη ελληνική κοινότητα εκεί.
Η οικογένεια της μαμάς μου είναι από την Κρήτη, του πατέρα μου από Καστελόριζο. Η προγιαγιά μου ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία που ήρθε στην Κρήτη, και η αυτοβιογραφία της γιαγιάς μου αναφέρει ότι σαν παιδί εκεί προσπαθούσε να ξεγλιστρήσει από τις βόμβες, ενώ ο παππούς μου είχε εξοριστεί από την Αίγυπτο. Οι παππούδες μου ήρθαν στην Αυστραλία για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή μαζί χωρίς να έχουν συναντηθεί, ήταν ένας κανονισμένος γάμος. Η γιαγιά είχε δει μόνο μια φωτογραφία του παππού. Οι αλλαγές στις νέες γενιές μεταναστών είναι τόσο μεγάλες που αξίζει να προσπαθήσεις να τις κατανοήσεις, το ίδιο οι αλλαγές που συμβαίνουν και στις κουλτούρες των νησιών και της ηπειρωτικής χώρας. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές πολιτισμικές κοινότητες στην Αυστραλία, παρόλο που η ενσωμάτωση ήταν προβληματική, και συνέβη όταν η χώρα αποικίστηκε για πρώτη φορά από τους Βρετανούς. Νιώθουμε μια ανανεωμένη αισιοδοξία στον αγώνα για τα δικαιώματα των ιθαγενών και των προσφύγων, αν και τα ζητήματα αυτά συνεχώς περιθωριοποιούνται.

Ο Ζορμπάς του Καζαντζάκη θα μπορούσε να σε εμπνεύσει;
Λίγο! Διάβασα κάπου ότι Ζορμπάς σημαίνει ζήσε την κάθε μέρα! Κατά τ’ άλλα όχι, απ’ όσο θυμάμαι η ιστορία του Καζαντζάκη έχει ένα περιπετειώδες πνεύμα, αλλά το έργο του δεν μου άφησε αυτή την αίσθηση. Εκτιμώ το τραγούδι και τον χορό με ένα διασκεδαστικό τρόπο, όπως και τους όρους ωπα, μαλάκα, ξέρω’ γω, έτσι, βρε, να’ σαι καλά, έλα!….

Το ντοκιμαντέρ σου «δορυφόροι» παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Ιεράπετρας, τον περασμένο Αύγουστο (2017). Πώς ήταν το φεστιβάλ από άποψη οργάνωσης, επικοινωνίας, επαφής με τους καλλιτέχνες κλπ;
Δεν πήγα στο φεστιβάλ, δυστυχώς, αλλά η επικοινωνία μέσω email ήταν εύκολη, κανονίσαμε να βάλουμε ελληνικούς υπότιτλους και πρόσφεραν διαμονή και πρωινό, που ήταν πολύ γλυκό εκ μέρους τους.

 

 

 

Ποια είναι η εμπειρία σου από την παραμονή στο Y residency στην Αθήνα; Τι σου προσφέρε;
Βρέθηκα στο Y residency πριν από κάποιο διάστημα φέτος κι ήταν αρκετά σημαντικό για μένα, ήταν φιλόξενο και έχω πλέον στενές φιλίες με τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί. Σχεδόν πάντα είναι ενδιαφέρον να ζεις μαζί με άλλους, να συνεργάζεσαι, να συμβιβάζεσαι πέρα από ατομικές ατζέντες.

Δημιούργησες το ντοκιμαντέρ κατά τη διάρκεια του residency, δεν ήσουν για καιρό στην Αθήνα, ωστόσο μου φάνηκε ότι είδες σε βάθος την ελληνική πραγματικότητα. Ο σκοπός σου ήταν να συλλέξεις ένα αρχείο ή η απευθείας επικοινωνία με τους ανθρώπους;
Πόσο υπέροχο είναι αυτό που λες Αντιγόνη! Συναντούσα απλά ανθρώπους, είχα το τηλέφωνό μου στο χέρι και κάποιες φορές πατούσα εγγραφή, αν υπήρχε αρκετός χώρος στη συσκευή. Ήταν ένας απίστευτα απελευθερωτικός τρόπος να δημιουργώ, βυθίζοντας τον εαυτό μου στους δρόμους και στις γκαλερί, στα καφενεία, ανέμελα, μαθαίνοντας τόσα πολλά για το πού βρισκόμουν μέσα από πολύ γενναιόδωρους ανθρώπους. Και αυτό με έκανε να θέλω να επιστρέψω και να ζήσω εδώ.

Πώς είναι να έρχεσαι αντιμέτωπη με την ελληνική καλλιτεχνική σκηνή και την καθημερινή ζωή ως καλλιτέχνης με διδακτορικό από το Σίδνεï;
Ακόμα ασχολούμαι με τα πιο βασικά πράγματα της καθημερινότητας, μετά από 4 μήνες. Ο ανοιχτός χαρακτήρας της πόλης και η θετική αναρχία που αισθάνομαι γύρω μου, είναι τα πάντα αυτή τη στιγμή. Ελπίζω να ολοκληρώσω την διατριβή μου στον «κινηματογράφο στην εποχή του Διαδικτύου» κάποια στιγμή, αλλά προτεραιότητες είναι άλλα πράγματα, όπως το να μάθω τη γλώσσα, η εργασία, το να απολαμβάνω και να είναι υγιεινά αυτά που τρώω και να πίνω, το περπάτημα. Ανυπομονώ να κάνω περισσότερη τέχνη εδώ.

Προσπαθείς να μάθεις την ελληνική γλώσσα, αλλά οι Έλληνες σου απαντούν στα αγγλικά. Βρήκες μια δουλειά διδασκαλίας αγγλικών και οι μαθητές σου ζητούν να μιλήσεις ελληνικά. Πρέπει να είναι αρκετά χαοτικό για σένα, θέλεις να οργανώσεις το χάος ή όχι;
Είναι ένα πολύ ζωντανό χάος, η διασταύρωση με διάφορους ανθρώπους σε διαφορετικές γλώσσες, από διαφορετικά μέρη της πόλης. Συνάντησα μια Ελληνίδα δασκάλα στο διαδίκτυο όταν βρισκόμουν στο Σίδνεϊ και τώρα είμαστε εξαιρετικές φίλες, υπάρχει μια ακμάζουσα κοινότητα στα εξάρχεια στο Στέκι της Τσαμαδού όπου γίνονται δωρεάν ελληνικά μαθήματα. Είναι ωραίο να θυμάσαι ότι υπάρχουν πάρα πολλά στην κοινωνία και τον πολιτισμό που έρχονται μέσω της γλώσσα, αλλά και τόσα πολλά άλλα που συμβαίνουν πέρα από τα λόγια.

 

 

Πρόσφατα συμμετείχες σε ένα ανεξάρτητο fanzine αποτελούμενο από γυναικείες συμμετοχές, το οποίο εκτυπώθηκε στην Αθήνα και επιμελήθηκε η Micha Couell (άλλη μια Αυστραλή που πέρασε χρόνο εδώ). Το zine είχε τίτλο divine is…Intention, International community, queer, femme, sex positive, Trans & gender non conforming, Inclusive, body positivity, Magic. Το 2015 συνδιοργανώσατε μαζί με τις Angela Garrick και Sophie Kitson το «Island Salon» μια  βιντεο-εγκατάσταση στο Φεστιβάλ Underbelly Arts στο νησί Cockatoo. Η Angela και η Sophie πέρασαν επίσης χρόνο στην Ελλάδα, η Angela ηχογράφησε ένα από τα άλμπουμ της εδώ. Οι γυναίκες καλλιτέχνες εδώ συνεργάζονται δυναμικά ή είναι πιο ανταγωνιστικές;
Ναι, σίγουρα συνεργάζονται πολύ δυναμικά! Πιστεύω ότι παντού υπάρχει πρόσθετη πίεση στις γυναίκες που έχουν να αντιμετωπίσουν πρώτα τις πατριαρχικές πιέσεις από τόσες πολλές πλευρές, που, δυστυχώς, μερικές φορές φαίνεται δύσκολο, πάντοτε, όμως, αξίζει τον κόπο. Είναι τόσο ωραίο να εμπιστεύεσαι τους συνεργάτες σου! Οι γυναίκες κατά κάποιον τρόπο ακόμη να ξαναγράφουν τα λάθη τους, ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη ελευθερία στο γεγονός ότι αντιμετωπίζουν την κατάσταση και δεν αισθάνονται αβοήθητες, που είναι σαν γιορτή! Πέρα από αυτό, δεν θα ήταν ωραίο να μην χρειαζόταν να πολιτικοποιηθεί το φύλο; Υπάρχει πάντα διατομεακές πολιτικές και άλλα κοινωνικά ζητήματα που βοηθούν να βάλουμε τα πράγματα σε προοπτική και να ενισχύσουμε την αιτία.

Υπάρχουν άλλοι Αυστραλοί καλλιτέχνες  στην Ελλάδα με τους οποίους συνεργάζεσαι αυτή τη στιγμή;
Υπάρχει ο Bjenny Montero από την Αυστραλία που ζει εδώ και η Chloë Sugden που θα με επισκεπτεί ξανά σύντομα, επίσης φίλοι από τη Σκωτία, την Αλβανία, το Μπαγκλαντές, τη Φινλανδία και την Ελλάδα, με τους οποίους μοιράζομαι κάτι σαν συγγένεια.

Πόσες γάτες συναντήσες σήμερα;
Νωρίτερα, μερικές λιάζονταν στην οροφή ενός αυτοκινήτου, όλες χνουδωτές. Σήμερα, περίμενε να κοιτάξω έξω από το παράθυρο … Γουάου, δεν βλέπω καμία! Και χθες το βράδυ, είδα έναν πολύ νευρικό θηλυκό σκύλο στο καφενείο στα Σεπόλια, ενθουσιασμένο από τη λαϊκή μουσική, πολύ φιλικό, που προφανώς βρέθηκε πρόσφατα στο πάρκο. Έχει τόσο πολλά αδέσποτα εδώ.

 

 

daniellezorbas.com

 

Κείμενο: Αντιγόνη Θεοδώρου
Φωτογραφίες: George Kanis