Η διεθνής καλλιτέχνης εξηγεί πώς είναι να ζεις και να δημιουργείς σε μια αλγοριθμική εποχή.

 

Η Έρικα Σκούρτη γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά ως βάση της έχει το Λονδίνο και την Αθήνα. Το έργο της μέσα από την περφόρμανς, το βίντεο και το κείμενο επικαλείται την προσωπική εμπειρία για να εξερευνήσει τη ζωή, την εργασία, το φύλο και την αγάπη σε μια πλήρως διαμεσολαβημένη, αλγοριθμική εποχή. Έχει εκθέσει διεθνώς σε χώρους όπως Wellcome Collection, Kunsthalle Wien, Microscope Gallery New York, Hayward Gallery, Munich Kunstverein, ΕΜΣΤ Αθήνα, Autoitalia and South London Gallery. Έχει παρουσιάσει περφόρμανς και ομιλίες μεταξύ άλλων στην Tate Modern, Whitechapel Gallery, Transmediale, Royal College of Art, Goldsmiths College στο Sandberg Institute, Άμστερνταμ. Έχει δημοσιεύσει δοκίμια στα Documents of Contemporary Art: Information (2016, MIT Press) και Fiction as Method (Sternberg, Νοέμβριος 2017). Αυτή την περίοδο είναι φιλοξενούμενη καλλιτέχνης στο Somerset House Studios στο Λονδίνο και η ατομική της έκθεση, Spill Sections είναι στο Studio RCA, έως τις 18 Απριλίου.

 

«Η γλώσσα, η ταυτότητα, ο εαυτός, η αυτοβιογραφία, το συλλογικό υποκείμενο, το πάθος, η ψυχή, τα δίκτυα, η πληροφορία, η διάδραση, η μοναξιά, το χιούμορ, η εμπειρία, η εξομολόγηση, η τεχνολογία, η αφθονία, ο κορεσμός, η θεραπεία, το αναλογικό, το ψηφιακό, οι αλγόριθμοι, τα δίκτυα, η αξία, η εμμονή, η ειλικρίνεια, το ορατό, το αόρατο και η μεταξύ τους επικοινωνία» είναι κάποιες από τις έννοιες που σε απασχολούν ως ερευνήτρια. Πώς ισορροπείς και δεν χάνεσαι ανάμεσά τους;

Νομίζω ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να χαθώ ανάμεσα τους- είναι σαν να χάνεσαι σε μία καινούργια πόλη όπου ξέρεις σε βασικές γραμμές που πηγαίνεις αλλά δεν ξέρεις ακριβώς τους δρόμους. Eπίσης προσπαθώ να βρω απλούς τρόπους να τραβήξω μια καθαρή γραμμή μέσα σε όλα αυτά τα μπλεγμένα θέματα, και συνήθως είναι το χιούμορ που βοηθάει ή όταν βρίσκω μια απλή ιδέα ή μια χειρονομία που κάπως τα φέρνει σε ένα focus- σαν να κάνεις focus με ένα φωτογραφικό φακό που ξαφνικά τα βλέπεις καθαρά. πάντα προσπαθώ να βρω τρόπους να το κάνω αυτό για να έχει μια ελαφρότητα η δουλειά, γιατί αν έχεις τόσο πολλές έρευνες και θέματα στη δουλειά σου μπορεί πολύ εύκολα να γίνει βαρυά και βαρετή κιόλας για το θεατή.

 

Είσαι ελληνικής καταγωγής αλλά εργάζεσαι διεθνώς. Στη δουλειά σου ενυπάρχει και ερευνάται το ελληνικό στοιχείo; Πώς διακρίνεται μέσα στα έργα σου Zero Sums (2015) και Dads Diary (2009, 2017).

Στην δουλειά μου ερευνώ το ελληνικό στοιχείο, “μισό -μισό”, ως Eλληνοαγγλίδα, ακόμα είναι μεγάλο μέρος της ταυτότητας μου εδώ στην Αγγλία. Αυτό αποδεικνύεται στο συνεχιζόμενο ενδιαφέρον μου για την μετάφραση, και ειδικά σε αυτό που χάνεται στη μετάφραση- μεταξύ εικόνας και κειμένου, περφόρμανς και documentation, γλωσσών και κοινωνιών- αλλά και σε συγκεκριμένες δουλειές όπως το Zero Sums και το Dad’s Diary.

To Zero Sums άρχισε με κάτι που παρατήρησα στην Αγγλία όταν είχε γίνει το δημοψήφισμα στην Ελλάδα, ειδικά από φίλους μου που είναι κάπως αριστεροί, οι οποίοι είχαν ‘υιοθετήσει’ την ελληνική σημαία για παράδειγμα ως εικόνα προφίλ Facebook- είχε γίνει κάπως ‘cool’, σαν ένα brand που φορούσες να πεις ότι υποστηρίζεις το όχι που σημαίνει ότι ‘είμαι αριστερή’ ή αναρχική ή κάτι τέτοιο…αλλά για μένα θα ήτανε ηλίθιο να το κάνω γιατί θα ήταν σαν να υποστηρίζω τον εθνικισμό ή τον πατριωτισμό- π.χ. τα ίδια άτομα ποτέ δεν θα βάζανε μία αγγλική σημαία στο profile τους ή στα ρούχα τους επειδή αυτό έχει σχέση με ακροδεξιούς και ρατσιστές. Επειδή είμαι ανάμεσα στα ελληνικά και τα αγγλικά, βλέπω πολύ καθαρά τι δεν μπορεί να μεταφραστεί μεταξύ τους, και με αυτό κατά νου, τo Zero Sums μετατρέπει τη δυσκολία εντοπισμού της ταυτότητάς σου όταν προέρχεσαι από δύο πολιτισμούς σε ένα ‘παιχνίδι’ αναγνώρισης όπου προσπαθούσα να βρω ελληνικές σημαίες παντού, σε διάφορα προϊόντα, όταν ήμουν στην Ελλάδα το καλοκαίρι.

Στο Dad’s Diary ο πατέρας μου διαβάζει από το ημερολόγιο του, που το έγραψε όταν μεγάλωνα στην Αθήνα, όταν ήμουν έφηβη δηλαδή, ενώ παίζουνε videos of Greek holidays που τα μάζεψα από το YouTube. Aντιπαραβάλλει την προσωπική εμπειρία με τη μαζική εμπειρία προκειμένου να αμφισβητήσει πώς το διαδίκτυο, και η ανταλλαγή τόσων προσωπικών αναμνήσεων online αλλάζει τον τρόπο που καταλαβαίνουμε τη δική μας εμπειρία, και τη δική μας ζωή, και τη μετράει ως αυθεντική εμπειρία.

 

Zero Sums

Dad’s Diary

 

Πώς ένα hashtag, ένα app και ένα gadget γίνονται εργαλεία ενός σύγχρονου καλλιτέχνη;

Νομίζω ότι από την στιγμή που τα hashtag, τα apps και τα gadgets είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής, γίνονται και θέματα και εργαλεία για τον σύγχρονο καλλιτέχνη- επειδή τώρα αυτά είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και βέβαια οι καλλιτέχνες πάντα κάνουν σχόλιο πάνω σε αυτά. Στην δεκαετία του ’80 ήταν η τηλεόραση, μετά το ’90 το βίντεο, το MTV και τα λοιπά- και τώρα το social media είναι το μαζικό μέσο που σχεδόν όλοι μας καταλαβαίνουμε και χρησιμοποιούμε κάθε μέρα. Τα apps σου δίνουν τη δυνατότητα για την καταγραφή και την τεκμηρίωση της καθημερινής εμπειρίας- με αυτή την έννοια δεν διαφέρουν από τις κάμερες Super 8 ή τις φωτογραφικές μηχανές που ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε πάντα στο παρελθόν.

 

Με ποιούς σύγχρονους εννοιολογικούς καλλιτέχνες συνομιλείς; Κάποιες σκέψεις για την ελληνική εγχώρια σκηνή;

Θα έλεγα ότι πιο πολύ η community μου είναι άλλοι που ασχολούνται με το κείμενο και το live – που είναι ή συγγραφείς ή ποιητές ή performers ή ένα μίγμα των ανωτέρω – Sophie Jung, Rebecca Lennon, Lizzie Homersham, Juliet Jacques, Holly Pester, Paul Purgas, Chooc Ly Tan, Rutj Angel Edwards- αλλά η δουλειά μου εμφανίζεται συχνά στο πλαίσιο του καλλιτέχνη που εργάζεται με σύγχρονες Τεχνολογίες, για παράδειγμα Zach Blas, Cecile B Evans, Anen de Boaer and Eloise Bonneviot.

Τα τελευταία χρόνια έχω κάνει μία μεγάλη προσπάθεια να ενασχοληθώ περισσότερο με την ελληνική σκηνή, και να γνωρίσω Έλληνες καλλιτέχνες, και τα project spaces της Αθήνας όπως το 3 137,  Enterprise Proejcts, Snetha, και το Hot Wheels. Ίσως εξιδανικεύω την Αθήνα, αλλά σε σύγκριση με το Λονδίνο, όπου οι τιμές ενοικίασης είναι τόσο υψηλές ώστε το άνοιγμα ενός project space είναι σχεδόν αδύνατο, η Αθήνα φαίνεται να προσφέρει πολλές δυνατότητες, ευκαιρίες για καλλιτέχνες και επιμελητές που θέλουν να δοκιμάσουν κάτι, ακόμα κι αν είναι μόνο στο διαμέρισμά τους, και αυτό δίνει στην σκηνή μία ενέργεια και δραστηριότητα. Ταυτόχρονα συνειδητοποιώ ότι αυτό παίζει στην αφήγηση για την Αθήνα ότι είναι το νέο Βερολίνο- που αγνοεί πόσο δύσκολο είναι να επιβιώσει κανείς ως καλλιτέχνης στην Αθήνα.

 

To έργο σου Empathy Deck (2017) είναι ένα ρομπότ με αισθήματα. Μίλησε μας γι᾽αυτό. Οι μηχανές είναι πολιτικοποιημένες; Έχουν ενσυναίσθηση;

Θα έλεγα σίγουρα ότι οι μηχανές είναι πολύ πολιτικοποιημένες νομίζω ότι κάτι που μπορείς να κάνεις ως καλλιτέχνης είναι να βγάλεις αυτό στην επιφάνεια, κάπως να το κάνεις πιο φανερό. Eίναι πολύ πολιτικοποιημένες από την άποψη ότι πάντα οι μηχανές και τα bot αντανακλούν τις σύγχρονες ιδέες που υπάρχουνε στην κοινωνία- το λεγόμενο ‘algorithmic bias’- π.χ. αν αυτοί που γράφουνε τους αλγόριθμος είναι το 90% λευκoi άντρες τότε ο κώδικας που γράφεται θα είναι πιο πολύ από την δικιά τους μεριά και εμπειρία. Αν το dataset που χρησιμοποιείται για την κατάρτιση ενός αλγορίθμου έχει συλλεχθεί μόνο από λευκούς, τότε για παράδειγμα δεν θα είναι πολύ καλός στην αναγνώριση των μαύρων προσώπων. Αυτό μπορεί να φανεί για παράδειγμα με τo app φωτογραφιών της Google, που έδωσε λέξη-κλειδί γορίλας σε μια ομάδα νέων μαύρων ανθρώπων.

Το Empathy Deck είναι ένα Twitter bot το οποίο απαντά στους followers του με μια μοναδική ‘ψηφιακή κάρτα’ που συνδυάζει ένα από τα κολλάζ μου, με κείμενο που έχει ληφθεί από τα ημερολόγιά μου (400.000 λέξεις!) και από self-help συμβουλευτικές πηγές (τεστ προσωπικότητας, αστρολογία, tarot). Προσπαθεί να είναι φίλος, ένας ‘αυτοματοποιημένος φίλος’ σε όλους τους followers, αλλά επειδή είναι απλώς μια μηχανή ή ένας κώδικας, συχνά αποτυγχάνει- ή ίσως πετύχαινει γιατί μέσω της αποτυχίας έχει χιούμορ…Ήθελα να είναι σαν ένας φίλος που μοιράζεται ένα ανέκδοτο μαζί σας, για να αισθανθείτε λιγότερο μόνοι- γιατί νομίζω ότι το χειρότερο πράγμα με την κατάθλιψη είναι να αισθάνεται κανείς μόνος.

Μοιράζοντας μερικές από τις δικές μου προσωπικές εμπειρίες, μέσα από αυτό το σημείο, ακόμα κι αν δεν είναι πάντα επιτυχές, ήθελα να θέσω το ερώτημα του τι συμβαίνει όταν τα bots και το AI είναι κωδικοποιημένα ώστε να ανταποκρίνονται συναισθηματικά- που θα μπορούσε να είναι χρήσιμο, να βοηθήσει τους ανθρώπους, αλλά είναι και δυνητικά επικίνδυνο.


Empathy Deck (2016-2017) by Erica Scourti  pictured alongside Warwuyun (Worry) (2017) by Miyarrka Media. 

 

Είχες πει σε συνέντευξή σου στο Rhizome στην Daniel Rourke στις 08 Οκτ 2013: «Εφόσον το καλλιτεχνικό έργο διαδίδεται σε εμπορικές πλατφόρμες όπως το YouTube ή το Facebook, λειτουργεί μέσα σε ένα σύστημα παραγωγής αξίας που ωφελεί την εταιρεία, προσφέροντας προσωπικά δεδομένα σε αντάλλαγμα μια «δωρεάν» υπηρεσία. Ποιος είναι ο δικός σου ρόλος; Στο έργο σου Life in AdWords (2012-13) αντιστρέφεται αυτή η παραγώμενη αξία;

Ο ρόλος μου ως πολίτης είναι ο ίδιος με οποιουδήποτε άλλου.- είναι ότι κάνουμε αυτή την ανταλλαγή για να αποκτήσουμε την ελεύθερη υπηρεσία και είμαστε τώρα υποψιασμένοι από το γεγονός ότι αυτές οι πληροφορίες δημιουργούν όλο και πιο ακριβή προφίλ μας. Ως καλλιτέχνης, ναι, νομίζω ότι έχεις δίκιο αυτός είναι ο ρόλος μου – με την έννοια ότι είναι μια αντιστροφή ή αντίσταση εναντίον του, έτσι ώστε κάτι που συμβαίνει στο παρασκήνιο, όπως η συλλογή πληροφοριών από εμάς με τη μορφή των προφίλ, να γίνει πολύ ορατή και προφανής. Όπως ῾έτσι μοιάζεις μέσα από τον αλγόριθμο της google’, αλλά εκεί που κερδίζω κάτι που αξίζει από αυτές τις πληροφορίες είναι κάνοντάς τις ένα βίντεο και ένα έργο, και ίσως μαθαίνοντας κάτι για τον εαυτό μου. Ενδιαφέρομαι γι᾽ αυτό το «narratable self» που η Ιταλίδα φιλόσοφος Adriana Cavarero ανέπτυξε – είναι αυτή η ιδέα ότι μπορούμε μόνο να κατανοήσουμε τον εαυτό μας μέσω της εξωτερικής αφήγησης, μέσω των απόψεων των άλλων ανθρώπων, ως μάρτυρες της αφήγησης μας. Θα προσθέσω ότι στον κόσμο που ζούμε τώρα αυτοί οι «άλλοι» περιλαμβάνουν τεχνολογικούς και βιολογικούς άλλους, όπως οι διεπαφές και οι συσκευές. Έτσι με κάποιο τρόπο το έργο είναι μια αυτοπροσωπογραφία, η οποία δημιουργείται μέσα από την κατανόηση της Google για μένα. Ταυτόχρονα, ήθελα να είναι κάτι που όλοι θα μπορούσαν ενδεχομένως να κάνουν, να επισημάνω ότι όποιος χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ακόμα κι αν δεν το κάνετε, το Facebook ή το Twitter – ακόμα και η Google είναι κοινωνική με την έννοια ότι συγκεντρώνει πληροφορίες για εσάς, στην πραγματικότητα αυτή είναι η κύρια δραστηριότητά της) έχει ένα προφίλ, που είναι ταυτόχρονα ατομικό και κάτι που όλοι έχουν.

 


Life in Adwords (2012-2013) (composite)

 

Η τέχνη σου είναι ακτιβιστική;

Αν και είναι με κάποιους τρόπους, γενικά αντιστέκομαι να το περιγράψω έτσι γιατί γνωρίζω ανθρώπους που το έργο τους είναι  πραγματικά ακτιβιστικό-  καθώς είναι πολύ πιο ενσωματωμένο  στο έργο τους ή είναι το κεντρικό μέρος αυτού που κάνουν και υπάρχει ένα συγκεκριμένο θέμα που απευθύνονται ή εκστρατεία, π.χ. στέγαση ή ενδοοικογενειακή βία ή δικαιώματα διεμφυλικών.  Επομένως, δεν νομίζω ότι θα ήταν δίκαιο να ισχυρισθώ κάτι τέτοιο για το δικό μου έργο; αν είναι ακτιβιστικό είναι με ένα διακριτικό τρόπο και μέσα από τη χρησιμοποίηση τεχνικών υπερ-ταυτοποίησης και παρασιτικού χιούμορ για να εμπαίζω με τις συμβάσεις που ασκούν εξουσία πάνω μας, ως πολίτες.

 

Στο blog σου αναφέροντας μια έρευνά σου σχετικά με την κριτική των θεσμών—πώς ως καλλιτέχνης ενώ συνεργάζεσαι με ένα μουσείο, μια γκαλερί, την αγορά τέχνης μπορείς ταυτόχρονα να κριτικάρεις αυτές τις δομές με ειλικρίνια—φέρνεις το παράδειγμα μιας έγχρωμης λεσβίας και των πιέσεων που δέχεται από ένα τέτοιο θεσμό όπως περιγράφεται στο βιβλίο Ζώντας μια Φεμινιστική Ζωή, της Sara Ahmed. Αναφέρεις ότι οι Αγίες μέσα από ένα δύσκολο δρόμο κατάφεραν να «επιτελέσουν» το μυστικισμό τους, ώστε να γίνουν αποδεκτές σαν ιερές γυναίκες, και να παραμείνουν μέσα στα στενά όρια της αποδεκτής ορθοδοξίας, η οποία οριζόταν από το μείζων θεσμό της εποχής: την εκκλησία και την ελίτ της, τους αρσενικούς ιερείς. Συνδέεται μήπως το έργο σου με μια μορφή αγιογραφίας;

Χα! Δεν είμαι βέβαιη ότι υπάρχει κάτι άγιο στη δουλειά μου, αλλά με ενδιαφέρει σίγουρα να αναρωτηθώ πώς να εργαστώ και να καταγράψω την προσωπική εμπειρία μέσα από τα θεσμικά όργανα και τις δομές από τα οποία εξαρτώμαι για να αποκτήσω αναγνωρισιμότητα και στα οποία θέλω να εναντιωθώ την ίδια στιγμή. Ένω μάλλον δεν έχουμε να κάνουμε με ιερείς (αρσενικούς ή ότι άλλο), ως καλλιτέχνες ακόμα εξαρτώμαστε από ελίτ κάθε είδους για να  επικυρώσουμε και να δώσουμε αξία στο έργο μας/ συγγραφή/ καλλιτεχνικά ιδρύματα, επιμελητές που ασκούν επιρροή, κριτικοί τέχνης κλπ- και καθώς ο κόσμος είναι ακόμα βαθειά πατριαρχικός και ρατσιστικός αυτό προφανώς κάνει τον καθένα που δεν προσδιορίζεται ως λευκός αρσενικός της μεσαίας τάξης να παλεύει περισσότερο. Επίσης, βρίσκω ενδιαφέρον ότι οι πρώτες αυτοβιογραφίες που γράφτηκαν στα Αγγλικά ήταν στην πραγματικότητα αυτο-αγιογραφίες όπου γυναίκες μυστικιστές έγραψαν για τις δικές τους εμπειρίες, γεγονός που αντανακλά την έμφαση του έργου μου στην αυτοβιογραφία. Και ακόμα, ο Boris Groys λέει ότι οι ζωές των αγίων μπορούν να περιγραφούν ως ένα blog που διαβάζεται από τον Θεό και παραμένει αδιάκοπο ακόμη και από το θάνατο του αγίου, που υποδηλώνει μια πρακτική της καθημερινής ζωής ως τέχνη την οποία συχνά σκέφτομαι..

 

Ποιά ήταν η εμπειρία σου από το εργαστήριο που οργάνωσες στην Tate Modern του Λονδίνου WRITING PHOTOGRAPHS τον περασμένο Μάιο; 

Το εργαστήριο ακολούθησε μια διάλεξη που είχα δώσει στην Tate Modern με θέμα τη σχέση της φωτογραφίας με το κείμενο. Κάθε συμμετέχων στο εργαστήριο επέλεξε 3 λέξεις-κλειδιά [keywords] από μια συλλογή που ολόκληρη η ομάδα έγραψε, και χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις ως όρους αναζήτησης, έπρεπε να κάνει ένα gif (δηλαδή animation) μόνο από τις εικόνες που βρήκε στο διαδίκτυο, ή στο τηλέφωνό του. Η ιδέα ήταν να διερευνηθεί πώς τα μεταδεδομένα – οι τίτλοι και τα hasthags – που σχετίζονται με τις εικόνες στο internet θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ποιητικούς και καλλιτεχνικούς σκοπούς, αντλώντας από το ίντερνετ ένα τεράστιο αρχείο εικόνων χρησιμοποιώντας μόνο αυτές τις λέξεις. Επίσης, ήθελα οι συμμετέχοντες να εξετάσουν ποιες εικόνες χρησιμοποιούν και γιατί – ποια είναι η διαφορά μεταξύ της χρήσης εικόνων στο Facebook σε σύγκριση με το Google και υπό ποιές συνθήκες είναι σύμφωνο να χρησιμοποιηθούν εικόνες, γραφικά και φωτογραφίες άλλων χρηστών χωρίς άδεια όταν πραγματοποιούνται για έργα τέχνης.

 

Μίλησε μας για την ghostwritten memoir σου The Outage (2014)  και για το βιβλίο που συμμετέχεις με κείμενα σου Fiction as method που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο από τις εκδόσεις Sternberg Press. 

Το The Outage είναι μια ghost-written αυτοβιογραφία η οποία γράφτηκε μόνο με βάση το ψηφιακό αποτύπωμα [digital footprint] μου- τις πληροφορίες που μοιράζομαι ελεύθερα στο διαδίκτυο, καθώς και σε λογαριασμούς που προστατεύονται με κωδικό πρόσβασης, όπως το Amazon, το Facebook και το Youtube.  Με ενδιέφερε το πώς αυτά τα «οικεία δεδομένα» [‘intimate data’] μαζί με την online παρουσία μου, θα διαβάζονταν και ερμηνεύονταν από έναν ξένο και τι είδους ιστορία ζωής θα προέκυπτε από αυτό. Το βιβλίο εξετάζει επίσης την έννοια του «προφίλ» ως ψηφιακό, που σχετίζεται με πλατφόρμες όπως το Tinder, Instagram κλπ – αλλά και με το «status» και ως εκ τούτου το [visibility] και την κυκλοφορία. Δεδομένου ότι είναι συνήθως διάσημοι άνθρωποι που δημοσιεύουν ghost-written memoirs, είναι επίσης ένα σχόλιο για τον τρόπο με τον οποίο είμαστε όλοι δυνητικά «microfamous», έστω και στις μικρές μας κοινότητες – όλοι επίσης, δημιουργούμε ένα διαφημιστικό branding για τον εαυτό μας. Όπως και σε πολλά από τα έργα μου, ήθελα να διερευνήσω τη γραμμή μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού και να ριψοκινδυνεύσω μέσω μιας επικίνδυνης χειρονομίας, εκθέτοντας τις προσωπικές μου πληροφορίες καθώς και την ιστορία της ζωής μου σε άλλο άτομο να τα διηγηθεί.

Το κείμενο που έγραψα για το βιβλίο Sternberg Fiction as Method ακολούθησε ένα συμπόσιο στο Goldsmiths College, και είναι το θέμα του βιβλίου/ project The Outage. Αναφέρομαι λεπτομερώς σε όλες τις έρευνες που έγιναν σε αυτό και πώς αυτή η προσωπική, ψηφιακή πληροφορία δημιουργεί ένα μυθιστορηματικό φανταστικό χαρακτήρα που συμπίπτει με, αλλά δεν είναι, η Ερίκα Σκούρτη- ένα είδος ‘σκιώδους’ εαυτού [shadow self]. Μιλάω επίσης για το γεγονός ότι μετά τη δημοσίευση, εγώ και ο συγγραφέας ξεκινήσαμε μια ρομαντική σχέση και γιατί αυτό ήταν τόσο αποπροσανατολιστικη εμπειρία.

 


φωτό: Fiction as Method_Sternberg Press 2017.

 

Μίλησε μας για την εκδήλωση που συμμετείχες «Speak Through You στο Hot Wheels Projects Events» στις 4 Ιανουαρίου στην Αθήνα. Ποιοί άλλοι καλλιτέχνες συμμετείχαν, ποιος το διοργάνωσε, τι συνέβη εκεί;

Το Speak Through You είναι ένα event που διοργάνωσα με την Ελληνίδα καλλιτέχνη Ιωάννα Γερακίδη που ζει ανάμεσα στην Αθήνα και το Άμστερνταμ, σε συνεργασία με το Hot Wheels Projects στην Αθήνα. Καθώς και οι δύο δουλεύουμε με κείμενο, performance και φωνή, θέλαμε το event να διερευνήσει καλλιτεχνικές προσεγγίσεις σε αυτά τα μέσα, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην ένταση ανάμεσα στην «ομιλία μέσω» [speaking through] found κειμένου ή κατασκευασμένου στον υπολογιστή ή γραμμένο από τον καλλιτέχνη.

Προσκαλέσαμε την συγγραφέα Juliet Jacques (που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο) καθώς και την Cally Spooner και τον Jesper List Thomsen, που πρόσφατα μετακόμισαν στην Αθήνα, για να παρουσιάσουν live ερμηνευτικές [performative] εργασίες βασισμένες στο κείμενο- αν και το event μετατράπηκε σε μίνι έκθεση, καθώς εγκαταστήσαμε και βίντεο κομμάτια σε όλο το χώρο.

 

Lost to the Phosphorus στο Hot Wheels, βίντεο από την Αλεξάνδρα Μασμανίδη https://vimeo.com/255527017.

 

Ποιές είναι οι ιδανικές συνθήκες για να δουλεύεις;

Στο κρεβάτι! ενώ έχω ένα στούντιο (στο Somerset House) η αλήθεια είναι ότι την περισσότερη δουλειά τη κάνω στο δωμάτιό μου, στο σπίτι, και συνήθως στο κρεβάτι με το laptop μου, με break για καφέ με τους συγκατοίκους μου.  και είναι σχεδόν ιδανικό.

 

Από τις 22 Φεβρουαρίου έως τις 18 Απριλίου παρουσιάζεται η ατομική έκθεση της Έρικα Σκούρτη Spill Sections, στο Studio RCA του Λονδίνου. Περιλανβάνει βίντεο, κολάζ και τυπώματα. Η καλλιτέχνης πραγματοποίησε μια ζωντανή περφόρμανς/ ανάγνωση την βραδυά των εγκαινίων.


SPILL SECTIONS

 

 
VIMEO
 
YOUTUBE

ericascourti.com ** @erica_scourti ** blog: Wrong Dreams