Ο Γιάννης από τους Need, o Σταύρος από τους Poem και ο Στέφανος από τους Tardive Dyskinesia προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι κάτι παραπάνω από ζωντανό.

 

Εγώ δεν πείθομαι εύκολα κι έτσι τους περνάω από ανάκριση, εκείνοι απτόητοι επιμένουν πως είναι κάτι σαν τρόπος ζωής και μου εξηγούν το γιατί. Τους συναντώ, λοιπόν, έξω από το Piraeus 117 Academy, έναν χώρο τον οποίο υπόσχονται να «κατεδαφίσουν» σε μια κοινή τους εμφάνιση, στις 8 του μήνα Δεκέμβρη, εν όψει του Prog Over Athens. Kι αφού αμφιταλαντευόμαστε για αρκετή ώρα για το αν θέλουμε να φάμε μακαρόνια, να πιούμε καφέ ή να πεθάνουμε στις μπίρες, καταλήγουμε σε έναν συνδυασμό και των τριών, εντάξει με τη διαφορά ότι τα μακαρόνια έγιναν club sandwich, αλλά οι μπίρες, μπίρες. Κάτσαμε σε ένα καφέ μπαρ λίγο πιο κάτω το Gasoline, το εσωτερικό του οποίου με ταξίδεψε προς στιγμήν σε ένα μπαράκι στη Νίκαια της Γαλλίας (εντάξει σταματώ το brainstorming). Ο χώρος επανέφερε στη μνήμη του Γιάννη όμορφες μουσικές αναμνήσεις και τον έπιασα για λίγο να χάνεται στις αφίσες που διακοσμούσαν από πάνω μέχρι κάτω τους τοίχους. Αναποφάσιστοι και για το πού θα κάτσουμε, τελικώς χωθήκαμε σε ένα γωνιακό καναπέ κι αρχίσαμε την κουβέντα.

 

Πώς αρχίσατε να ασχoλείστε με τη μουσική;

Γιάννης (Need): Σε ηλικία δώδεκα χρονών, οι γονείς μου με πήγαν να μάθω πιάνο. Θυμάμαι δεν μου άρεσε κι εγώ τους έλεγα ότι θέλω να μάθω μπουζούκι.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Εγώ έπαιζα ντραμς και αρμόνιο αρχικά. Στο γυμνάσιο ο διπλανός μου με το παιδί που καθόταν από πίσω μου είχαν φτιάξει ένα συγκρότημα τότε. Τους ρώτησα περαιτέρω για τη φάση, παίζαμε μαζί εκτός σχολείου. Μου δάνεισαν μια κιθάρα, μου έδειξαν κάποια πράγματα κι από τότε συνέχισα μόνος μου.

Σταύρος (Poem): Εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου από το δημοτικό να προσπαθώ να κρούσω τα τύμπανα.

 

Το κοινό της metal έχει περιοριστεί τελικά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα σε σχέση με το παρελθόν; Το «νέο αίμα» πάει σε live;

Σταύρος (Poem): Εγώ πιστεύω πως το κοινό δεν έχει περιοριστεί. Συμβαίνει αυτό που συνέβαινε και πιο παλιά. Ο κόσμος αναζητά διαφορετικές διεξόδους και είναι λογικό. Επίσης η ελληνική metal σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει ανέβει αρκετά.

Γιάννης (Need): Θεωρώ πως έχει να κάνει με το είδος της μουσικής. Κάποια μουσικά είδη είναι πιο δημοφιλή στους νέους. Μπάντες τύπου heavy rock ή stoner όπως οι Planet Of Zeus ή οι One Thousand Mods μαζεύουν άπειρη νεολαία.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Ίσως επειδή ο αριθμός των μπαντών έχει αυξηθεί κατά πολύ τα τελευταία χρόνια και τα live που γίνονται είναι πολύ περισσότερα, ο κόσμος χάνεται και δεν ξέρει τι να επιλέξει. Έχει λίγο μοιραστεί η πίτα. Επίσης, οι νεανικές ηλικίες, λόγω και οικονομικής δυσκολίας κάποιες φορές δεν μπορούν να βρεθούν σε μια συναυλία. Μου έχει συμβεί κι εμένα, άλλωστε. Από την άλλη η metal όπως και να το κάνουμε, είναι μια underground σκηνή. Έχει σκληρό ήχο κι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που δε μπορεί να αποδοθεί αλλιώς π.χ. να γίνει pop. Οπότε ίσως γι’ αυτό να νομίζουμε ότι το κοινό είναι συγκεκριμένο. Έχει όμως κοινό κι όποιοι είναι να πάνε θα πάνε. Έτσι συνέβαινε πάντοτε.

 

 

Progressive metal τελικά ποιος θα ακούσει και θα το ευχαριστηθεί;

Γιάννης (Need): Η μουσική μας γενικά είναι πολύ απλή και απευθύνεται στον καθένα. Έχω δει άτομα με τελείως διαφορετικά μουσικά γούστα να περνάνε πολύ καλά σε live μας. Απλά υπάρχουν ταμπέλες κι έτσι γίνονται παρεξηγήσεις. Εγώ για παράδειγμα όταν δούλευα στο Σταυρό του Νότου παλαιότερα, τραγουδούσα τα πάντα. Από rock μέχρι funk, disco ό,τι μπορείς να φανταστείς ανάλογα με τις ανάγκες του προγράμματος. Στο τέλος λοιπόν της βραδιάς, με ρωτούσαν άνθρωποι που με είχαν παρακολουθήσει, αν παίζω σε κάποια μπάντα. Απαντούσα ναι στους Need και μετά τους έβλεπα να έρχονται σε live. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε μπορεί να είναι ευρείας γκάμας.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Είναι παρεξηγημένη η progressive metal ίσως επειδή φαντάζει λίγο δύσκολη στο αυτί. Σίγουρα, χρειάζεται να είσαι ανοιχτός σε παραπάνω ακούσματα, αλλά ένας ακροατής μπορεί να περάσει εξίσου καλά και σε ένα live τέτοιου είδους αν πραγματικά το θέλει κι έχει ψηθεί.

Σταύρος (Poem): Αν θέλαμε να γράφουμε μουσική στοχεύοντας σε ένα συγκεκριμένο κοινό, δεν θα παίζαμε αυτό το είδος ειδικά στην Ελλάδα. Δεν σκεφτόμαστε το target group της μουσικής μας. Παίζουμε επειδή το γουστάρουμε και παίζουμε για όλους.

 

Υπάρχει για εσάς μια συνταγή επιτυχίας για ένα τέτοιο μουσικό είδος στην Ελλάδα;

Γιάννης (Need):  Όπως με όλα τα πράγματα όταν έχεις επιμονή, ανταμείβεσαι. Η παραδοσιακή τεχνική στόμα-με-στόμα είναι αποτελεσματική. Επίσης, το ίντερνετ και η προώθηση μέσω αυτού βοηθάει πολύ. Ξεκινήσαμε να παίζουμε για λίγα άτομα, σταδιακά το κοινό αυξήθηκε. Όταν βλέπουμε πως υπάρχει στη χώρα μας κόσμος δεκτικός σε τέτοια μουσικά ακούσματα, καταλαβαίνουμε πως υπάρχει χώρος και για εμάς. Όταν κορυφαίες μπάντες του εν γένει progressive metal ήχου όπως οι Dream Theater έρχονται στην Ελλάδα κα γεμίζουν ένα χώρο με 2000 άτομα, τότε σημαίνει πως αυτό το κοινό είναι εν δυνάμει και δικοί μας fans. Και πρέπει να κάνουμε κάτι για να τους κερδίσουμε. Υπάρχει κόσμος που του αρέσει η prog metal αλλά για κάποιο λόγο δεν σε ξέρει. Πρέπει όμως να κάνεις κάτι εσύ για να σε μάθει. Να παίξεις περισσότερο, να δώσεις παραπάνω χρήματα στη διαφήμισή σου, να γράψεις ένα καλύτερο άλμπουμ, να βγάλεις videoclip κ.ο.κ

Σταύρος (Poem): Οι περισσότεροι στην Ελλάδα την πατάνε. Ξεκινούν, δημιουργώντας μια δουλειά και αφού την ολοκληρώσουν μένουν στάσιμοι. Πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση, να μη χάνεις την εξέλιξη των πραγμάτων.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Πρέπει να σου αρέσει αυτό που κάνεις, γιατί δαπανάς πολλά πάνω σε αυτό.

 

Πιστεύετε πως στο εξωτερικό το είδος αυτό της metal θα αναδεικνύονταν πιο εύκολα απ’ ό,τι στην Ελλάδα;

Σταύρος (Poem): Θεωρώ ότι εάν πηγαίναμε Ευρώπη θα γινόμασταν πολύ πιο εύκολα γνωστοί. Ειδικά προς κεντρική Ευρώπη που υπάρχουν και τέτοιου είδους ακούσματα, αλλά και ένα μεγάλο κοινό. Είναι άλλωστε διαφορετικές και οι επιρροές σε σχέση με εδώ. Αν θέλει μια ελληνική μπάντα να κάνει ένα επόμενο βήμα πρέπει να βγει εξωτερικό. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ελληνικών συγκροτημάτων που έφυγαν στο εξωτερικό και γυρνώντας, έγιναν ευρέως γνωστά και εδώ. Επίσης σε βοηθά να κατανοήσεις το τι είσαι και μέχρι που μπορείς να φτάσεις, αφού βγαίνοντας στο εξωτερικό είσαι σε μια τελευταία κατηγορία των εκεί προτιμήσεων. Βάσει αυτού καταλαβαίνεις πόσο θες να το κυνηγήσεις και αν αξίζει. O άλλος σε βλέπει για πρώτη φορά και σε σκανάρει. Περιμένει να δει κάτι από σένα.

Στέφανος : Ό,τι έχεις καταφέρει στην Ελλάδα, για το εξωτερικό δεν υπάρχει. Πέρυσι παίξαμε στο Tech-Metal Fest της Αγγλίας και μας είχαν πάρει μια συνέντευξη από το Metal Hammer UK, παρουσιάζοντάς μας ως «νεοσύστατους» και είμαστε μια μπάντα 15 χρόνων με 4 άλμπουμ στο ενεργητικό της. Ναι, όμως είδες πως για εκείνους είσαι νέο αίμα, γιατί μέχρι τότε δεν σε ήξεραν.

Γιάννης (Need): Εάν θέλεις να πάει καλά από οικονομικής απόψεως αυτό που κάνεις, πρέπει να αφιερώνεις ένα μεγάλο ποσοστό της ημέρας και του χρόνου σου πάνω σε αυτό.

 

 

Τι θα επάγγελμα θα κάνατε με ευκολία που να μη σχετίζεται με μουσική;

Σταύρος (Poem): Μπασίστας (γέλια)

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Γευσιγνώστης, ξέρεις αυτό που σου δίνουν φαγητά να τα δοκιμάζεις.

Γιάννης (Need): Εγώ, αρχαιολόγος.

 

Για ποιο λόγο θεωρείτε πως ορισμένες πτυχές της metal μουσικής είναι παρεξηγημένες και δέχονται κριτική; Π.χ. τραγούδια με αναφορές στο σατανά, σύμβολα με ανάποδους σταυρούς κλπ.

Σταύρος (Poem): Δεν έχει να κάνει μόνο με τη μουσική. Οτιδήποτε πολύ διαφορετικό και εκτός του συνηθισμένου καλουπιού βγαίνει προς τα έξω μπορεί να προκαλέσει τέτοιες αντιδράσεις. Επίσης πολλά σύμβολα όπως η πεντάλφα που θα τύχει να δεις είναι από μόνα τους παρεξηγημένα.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Πολλές μπάντες επίσης χρησιμοποιούν το σατανισμό, καθαρά για λόγους προώθησης. Έχουν δει ότι πουλάει. Σχολιάζεσαι, άρα πουλάς. Αν οι Ghost πχ, δεν έκαναν αυτά που κάνουν, δεν θα τους ήξερε κανείς.

 

 Yπάρχει κάτι «ανήθικο» για εσάς στη μουσική;

Γιάννης (Need): Ανήθικο μπορεί να γίνει ό,τι έχει σχέση με το χρήμα. Για παράδειγμα, όταν αυτό ενώνει μπάντες που υπό άλλες συνθήκες τα μέλη είναι «σκοτωμένα» μεταξύ τους και εν τέλει βγαίνουν και παίζουν όλοι μαζί, παρουσιάζοντας κάτι εντελώς διαφορετικό.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Εμένα δεν μου αρέσει η μουσική κουλτούρα που καλλιεργείται στη νεολαία της Αμερικής. Προτρέπουν πχ τα κορίτσια να είναι οι νέες Nicki Minaj, και «εκμεταλλεύονται» τις ζωές πολύ νέων καλλιτεχνών όπως π.χ. του Bieber, ενός εφήβου ουσιαστικά, καθαρά για οικονομικό όφελος. Αυτό είναι κάτι που μου φαίνεται χυδαίο.

 

Ποιες είναι οι αγαπημένες συναυλιακές εμπειρίες σας;

Γιάννης (Need): Savatage το 2002 στο Sporting, έκσταση. Nevermore στο Ρόδον, Rush το 2004 στο Λονδίνο, Bon Jovi το 2006 στη Γερμανία.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Δύο φορές βρέθηκα σε live των Muse, μου άρεσαν πολύ. Metallica, Black Sabbath και AC/DC.

Σταύρος (Poem): Metallica, Porcupine Tree, Ozric Tentacles, Socrates το ’96 στο Λυκαβηττό και Barclay James Harvest.

 

Γιατί αποφασίσατε να διοργανώσετε τώρα ένα τέτοιο live από κοινού;

Γιάννης (Need): Οι συνθήκες αποδείχθηκαν ιδανικές και αρκετά ώριμες για να γίνει κάτι τέτοιο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μας έγινε η πρόταση, το είχαμε σκεφτεί και παλιότερα, αλλά δεν υπήρχε αρκετό δισκογραφικό υλικό διαθέσιμο για να βγει προς τα έξω. Τώρα ήρθε το σωστό μέρος και η κατάλληλη στιγμή για να γίνει.

Στέφανος (Tardive Dyskinesia): Βασικά δεν έχει ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο με τους τρεις μας και το θέλαμε. Επίσης η progressive metal σκηνή στην Ελλάδα δεν είναι τόσο διαδεδομένη, οπότε αυτό το live είναι μια καλή προσπάθεια να συσπειρώσουμε και να συγκεντρώσουμε όλους τους λάτρεις του είδους αυτού.

Σταύρος (Poem): Για εμένα το σημαντικότερο είναι πως είμαστε φίλοι τόσα χρόνια για να οργανώσουμε πολύ πιο εύκολα κάτι τέτοιο.

 

 

PROG OVER ATHENS: Need, Poem & Tardive Dyskinesia στις 8 Δεκεμβρίου 2017, Piraeus 117 Academy
Εισιτήρια: 12
€, 10€ (ΤΑΜΕΙΟ)
Ticket House, Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς), τηλ.210 3608366
Online Sales ή αγορές με πιστωτική κάρτα, 24 ώρες/ωρο: www.tickethouse.gr