Ο Τάι φοβάται όλους τους ανθρώπους. Εκτός από τον Χάρη.

 

Είχα πάντα σκύλους στη ζωή μου. Όταν προσπαθώ να επαναφέρω στη μνήμη μου την πρώτη μου επαφή με σκύλο, έρχεται η εικόνα ενός τυφλού πεκινουά στο διαμέρισμά μας στον Κορυδαλλό στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, να δαγκώνει τη σόλα των ολοκαίνουργιων σπορτέξ μου. Ευτυχώς ο Τζόρνταν μεσουρανούσε εκείνη την εποχή και εγώ κατάφερα να κερδίσω τη μάχη που έδωσα με τη μητέρα μου στο κατάστημα αθλητικών ειδών της γειτονιάς. «Ή τα Air Jordan ή τίποτα!», τής είχα πει. Η πολυδιαφημισμένη αερόσολα του Τζόρνταν δεν τα κατάφερε όμως απέναντι στα αιμοσταγή σαγόνια του τυφλού πεκινουά και η παιδική μου έπαρση για μόστρα στο σχολείο καταρρακώθηκε γιατί κυκλοφορούσα με σκασμένη αερόσολα.

 

 

Όταν ήρθε η ώρα να μετακομίσουμε από το διαμέρισμα του Κορυδαλλού στη μονοκατοικία με κήπο της Νέας Μάκρης –όχι για να εκπληρώσουμε το American Dream αλλά το P.A.S.O.K ντριμ – εγώ δεν ήθελα και οι γονείς μου έριξαν στο τραπέζι το πιο βαρύ διαπραγματευτικό τους χαρτί. «Θα σου πάρουμε σκύλο», μου ανακοίνμια ιστορία και με μοναδική θέση στην καρδιά μου. Αλλά δεν θα επεκταθώ γιατί είναι η ώρα του Τάι.

Γιατί, άλλο πράγμα ένας σκύλος στη μονοκατοικία με κήπο, του P.A.S.O.K ντριμ και άλλο πράγμα ο Τάι, σε διαμέρισμα στην Καισαριανή της K.R.I.S.I.S. Εξηγούμαι.

Η φίλη μου ήταν ανένδοτη. «Με τίποτα!». Εγώ έπεσα όσο πιο χαμηλά γινόταν, «Θα πλένω τα πιάτα, θα σφουγγαρίζω, θα σκουπίζω για έναν ολόκληρο χρόνο και θα καλύπτω όλες τις ανάγκες του σκύλου αποκλειστικά εγώ». Η φίλη μου, «Με τίποτα!». Εγώ, «Χωρίζουμε». Η φίλη μου, «Είσαι μαλάκας».

Την έπεισα κι αυτή τη φορά τον σκύλο θα τον επέλεγα εγώ. Δε θα έπαιρνα μπασταρδάκι – προτιμώ αυτή τη λέξη, από το «ημίαιμο». Δεν ήθελα να μου τον φέρουν όπως τα άλλα σκυλιά, αποφάσισα να πάρω τη ράτσα που αρέσει σε μένα. Καθαρόαιμο και μάλιστα από εκτροφέα. Ένα Κάνε Κόρσο.

Τα Κάνε Κόρσο είναι σκύλοι μεσαίου-μεγάλου μεγέθους, με πολύ καλά αναπτυγμένους μύες και δυναμική εμφάνιση. Από άποψη φυσιολογίας διαθέτουν μια κλασική αρμονία χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής. Είναι αριστοκρατικοί, εκφραστικοί και έχουν όμορφα χαρακτηριστικά. Προσαρμόζονται εύκολα σε οποιαδήποτε συνθήκη ή κατάσταση, με αποτέλεσμα να ζούνε άνετα σε διαμέρισμα. Είναι πολύ καλά και ευγενικά με τα παιδιά και την οικογένεια και αποδέχονται χωρίς κανένα πρόβλημα τους ξένους και τα αφεντικά τους. Τα Κάνε Κόρσο επικοινωνούν άριστα με τον άνθρωπο. Όλα αυτά είναι τα τυπικά χαρακτηριστικά του.

 

H.Tzortzakis - 06

 

Εμένα μου έτυχε το ακριβώς αντίθετο. Βλέπετε δεν μου έκαναν τα απλά σπορτέξ, ήθελα Air Jordan. Ο εκτροφέας μάς έδειξε τρία κουτάβια. Ή μάλλον δύο κουτάβια και τον Τάι. Γιατί ο Τάι αν και από την ίδια γέννα ήταν δύο φορές μεγαλύτερος από τα αδέρφια του, τρεις φορές πιο σαλιάρης και τέσσερις φορές πιο φοβισμένος. Για την ακρίβεια ήταν τεσσάρων μηνών και έμοιαζε πιο πολύ με πρόβατο παρά με σκύλο. «Αποκλείεται να διαλέξει αυτόν», είχε σκεφτεί τότε η φίλη μου. Κι εγώ είπα, «Αυτόν θέλω». Είχε, βλέπετε, αυτή την ακαταμάχητη θλίψη στα μάτια.

Ο Τάι είναι τώρα δύο χρονών, πενήντα πέντε κιλά και δεν τον έχει χαϊδέψει ΠΟΤΕ κανένας, εκτός από εμάς. Όχι γιατί δε θέλουμε εμείς, αλλά αυτός. Ο Τάι είναι φοβικός με τους ανθρώπους. Δεν τον αδικώ, κάτι μπορεί να ξέρει. Δεν μπορεί κάποιος να καταλάβει, τι σημαίνει να έχεις φοβικό σκύλο, αν δεν είχε ένα. Ο Τάι, με το που δει άνθρωπο θέλει να εξαφανιστεί από τον πλανήτη. Φοβάται τόσο πολύ που προτιμάει να τον πατήσει νταλίκα παρά να του μιλήσει η γριούλα με το τρομακτικό καροτσάκι της λαϊκής. Κυριολεκτώ. Στην αρχή υποθέσαμε ότι θα το ξεπεράσει. Πήγαμε σε εκπαιδευτές, σε ειδικούς γιατρούς. Τον έτρεχα στις λαϊκές αγορές, στο αεροδρόμιο, οπουδήποτε είχε πολύ κόσμο για να κοινωνικοποιηθεί. Μέχρι και ψυχοφάρμακα για σκύλους δοκιμάσαμε. Μάταια.

 

H.Tzortzakis - 02 H.Tzortzakis - 03 H.Tzortzakis - 05

 

Το πιο εκνευριστικό είναι οι άνθρωποι που συναντάμε στη βόλτα. «Γιατί φοβάται;», «Τον έχουνε δείρει;», «Χαχα! Ολόκληρο θηρίο και φοβάται;», «Εγώ ξέρω από σκυλιά, να τον χαϊδέψω;». Έχω πει αμέτρητες φορές την ιστορία ότι είναι φοβικός, ότι έτσι γεννήθηκε και ότι δεν του αρέσει ούτε καν να τον κοιτάνε. Μία μέρα ο Τάι γρύλισε σε κάποια «φιλόζωη» που επέμενε να τον χαϊδέψει κι εκείνη με απείλησε ότι θα μου φέρει την αστυνομία και με κατηγόρησε ότι τον κακοποιώ γιατί θέλω να τον κάνω άγριο. Στην αρχή ντρεπόμουν, νευρίαζα και τον πίεζα. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να γίνει «φυσιολογικός». Απογοητεύτηκα και τελικά το μετάνιωσα.

Ο Τάι από τη μεριά του επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν παρά μόνο σε εμάς, μας έχει αφιέρωσει όλη του την προσοχή, την φροντίδα, την αγάπη, τα παιχνίδια και την προστατευτικότητά του και όλα αυτά σε υπερθετικό βαθμό. Λες και το κάνει επίτηδες για να ισοφαρίσει τη φοβία του. Ο Τάι κέρδισε εμάς κι εμείς έναν μοναδικό φίλο. Σταματήσαμε να τον πιέζουμε να αποδεχτεί τους ανθρώπους και αυτός μας αποδέχτηκε όπως ακριβώς είμαστε. Μας αγάπησε με τα καλά μας και τα στραβά μας. Το ίδιο κάναμε κι εμείς.

 

H.Tzortzakis - 12 H.Tzortzakis - 11 H.Tzortzakis - 09

 

Τώρα ο Τάι απολαμβάνει ξέγνοιαστος τις βόλτες του, στο δάσος μακριά από τους «κακούς». Αν και καμιά φορά βλέπεις ακόμα την θλίψη στα μάτια του.

Ζήτω οι Τάιδες!

 

H.Tzortzakis - 07