goalball-28

Κάθε Δευτέρα στις εγκαταστάσεις των ΤΕΦΑΑ στην Δάφνη συγκεντρώνεται η ομάδα goalball του αθηναϊκού σωματείου Κεραυνός, για να κάνουν την προπόνησή τους. Το goalball είναι ένα άθλημα ειδικά σχεδιάσμένο για αθλητές με ολική και μερική τύφλωση. Ο Κεραυνός έχει γυναικεία και ανδρική ομάδα και πολλά από τα παιδιά που παίζουν είναι και παίκτες της εθνικής ομάδας goalball. Φτάσαμε στην Δάφνη λίγο πριν ξεκινήσει η προπόνηση, μας υποδέχτηκαν όλοι με μεγάλα χαμόγελα και, αφού συστηθήκαμε, γίναμε μέρος της παρέας τους. Ο Αντώνης, ο Γιάννης, η Σταθούλα, ο Ντάνιελ, η Αντριάνα, ο Γρηγόρης, η Άννα, η Χρυσούλα, ο Δημήτρης, ο Χρήστος, η Τζουλιάνα, ο Αντριάνο από 17-42 χρονών, ο καθένας με τη δική του ιστορία για το πώς έγινε αθλητής του goalball. Το κλίμα ήταν πολύ φιλικό, πολλές αγκαλιές, γέλια, πειράγματα.
«Τι βλέπουν τα ματάκια μου», λέει ο Αντώνης – που έχει μερική τύφλωση – στον Γιάννη – που έχει ολική τύφλωση – «Κουρεύτηκες;», και του δίνει μια καρπαζιά.
«Άντε ρε μούφα τύφλε» του λέει ο Γιάννης.
«Πήρες καινούριο μπαστούνι;», ρωτάει ο Αντώνης.
«Το δανείστηκα από έναν φίλο. Άσε κάτω το όχημα μου», του απαντάει ο Γιάννης και γελάμε όλοι.

goalball-34 goalball-33 goalball-32 goalball-31 goalball-30

Όση ώρα περιμέναμε για να αλλάξουν τα κορίτσια, μιλήσαμε με τον πρόεδρο του σωματείου, Νίκο Δαπόλα, για τις δυσκολίες και για τις ελλείψεις που έχει ο ειδικός αθλητισμός στην Ελλάδα. «Ο ειδικός αθλητισμός έχει μεγάλη σημασία για τα παιδιά», λέει ο κ. Δαπόλας. «Έρχονται, προπονούνται, κοινωνικοποιούνται, είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής τους. Το σωματείο αλλά και η εθνική ομάδα goalball έχουν τεράστιες ελλείψεις. Δεν έχουμε ούτε καν τέρματα για τις προπονήσεις. Η χρηματοδότηση από το κράτος είναι σχεδόν μηδενική τα τελευταία χρόνια. Μπορώ να πω ότι η πολιτεία μας έχει στα σκουπίδια και η κοινωνία θεωρεί τον ειδικό αθλητισμό ως πολυτέλεια. Αλλά δεν είναι. Ο ειδικός αθλητισμός είναι μία βασική ανάγκη για τους ανθρώπους με αναπηρία».

Τα παιδιά όμως δεν πτοούνται από τις δυσκολίες και ο αγώνας ξεκινάει. Ξαφνιαζόμαστε από την ταχύτητα, την ένταση και το θέαμα που προσφέρει το παιχνίδι. «Ανεβαίνει η αδρεναλίνη την ώρα που παίζεις, είναι πολύ ωραίο άθλημα», μου λέει ο Αντώνης που περιμένει στον πάγκο να έρθει η σειρά του. Ο Αντώνης είναι τριάντα δύο χρονών και πάσχει από δυστροφία κωνίων, μία εκφυλιστική ασθένεια που του έχει στερήσει την περιφερειακή όραση και δεν βλέπει όταν έχει πολύ ήλιο και το βράδυ. «Αρχικά ήμουν επιφυλακτικός με το άθλημα, τους έβλεπα που κοπανούσαν την μπάλα από την μια μεριά στην άλλη και έπεφταν για να την πιάσουν και δεν μου άρεσε. Έπαιξα έναν αγώνα από περιέργεια και κόλλησα. Παίζω τα τελευταία εννιά χρόνια. Μου αρέσει η όλη φάση, με πήραν και στην εθνική. Άρχισα να το εξελίσσω και να μαθαίνω πράγματα. Είμαστε και φίλοι με τα παιδιά, βγαίνουμε καμιά φορά, κάνουμε παρέα».

goalball-29goalball-27 goalball-26 goalball-25 goalball-24 goalball-23 goalball-22

Ο Αντώνης Ανάστος έφερε το goalball στην Ελλάδα το 2004 με αφορμή τους παραολυμπιακούς αγώνες στην Αθήνα και από τότε προπονεί την ομάδα του Κεραυνού και την εθνική ομάδα goalball. «Το άθλημα υπάρχει από το 1947» εξηγεί, «στην Ελλάδα άργησε να έρθει, αλλά δεν τα πάμε και άσχημα. Κάνουμε προπονήσεις τρεις φορές την εβδομάδα και όταν έχουμε αγώνες πιο εντατικά. Οι άντρες ήρθαν πέμπτοι στο πανευρωπαϊκό, οι γυναίκες ετοιμάζονται για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Στην Ελλάδα δεν υπήρχε η εμπειρία στα ειδικά ομαδικά αθλήματα και το goalball ήρθε και συμπλήρωσε αυτό το κενό. Είναι ωραίο το επάγγελμά μου και το αγαπάω. Δεν είναι εύκολο όμως, πρέπει να κρατάς τις ισορροπίες μεταξύ των παικτών. Το goalball είναι πολύ δυναμικό και δυνατό, έχει πολλές στρατηγικές, ιδιαίτερες τεχνικές και θέλει πολλή προπόνηση για να φτάσεις σε υψηλό επίπεδο. Στο εξωτερικό είναι πολύ δημοφιλές άθλημα, μετά τον στίβο και την κολύμβηση κόβει τα περισσότερα εισιτήρια».

Δίπλα στον προπονητή κάθεται η Χριστίνα, η βοηθός προπονητή. «Ασχολήθηκα με την ειδική αγωγή όσο σπούδαζα στα ΤΕΦΑΑ. Είναι μία ευχάριστη ασχολία και έχει πολύ καλές προοπτικές. Ξεκίνησα εθελοντικά και τώρα δουλεύω κανονικά», λέει.

Το παιχνίδι συνεχίζεται και οι παίκτες χτυπάνε την μπάλα του goalball με απίστευτη τεχνική και ταχύτητα. Όλοι οι αθλητές την ώρα του αγώνα πρέπει να φοράνε μάσκες για να είναι ισάξιοι ως προς την όραση. Την μάσκα δεν επιτρέπεται να την βγάλουν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και αν την ακουμπήσουν είναι φάουλ.

Η ομάδα αποτελείται από τρεις παίκτες που παίζουν και τρεις που περιμένουν στον πάγκο. Η μπάλα είναι αρκετά βαριά, ζυγίζει 1,250 kg, θυμίζει λίγο μπάλα μπάσκετ, απλά δεν είναι και τόσο ελαστική. Μέσα έχει κουδουνάκια για να μπορούν να την ακούνε οι τυφλοί αθλητές.

goalball-21 goalball-20 goalball-19 goalball-18 goalball-17 goalball-16 goalball-15 goalball-14

Πιάνουμε κουβέντα με τον Γιάννη που ξεκίνησε να παίζει goalball μετά από ένα ατύχημα που είχε με την μηχανή, στα είκοσι ένα και του προκάλεσε ολική τύφλωση. «Όταν ξύπνησα τα πάντα είχαν σκοτεινιάσει. Ήταν λίγο παράξενη η προσαρμογή γιατί είχα ζήσει και την άλλη πλευρά και ήξερα τι ακριβώς στερούμαι», λέει και με κοιτάει στα μάτια. «Ήμουν πάντα ελεύθερος από μικρός, έβγαινα συνέχεια, είχα μηχανάκι. Μετά το λύκειο μπήκα στην σχολή εμποροπλοιάρχων, ταξίδευα, δούλευα, είχα λεφτά και ξαφνικά στα είκοσι ένα βρέθηκα να μην μπορώ να δω τίποτα. Γενικά είμαι ψύχραιμος άνθρωπος και στην αρχή μου είχαν πει ότι επειδή το νεύρο στο μάτι μου δεν είχε κοπεί αλλά είχε τραυματιστεί μπορεί μια μέρα η όραση μου να επανέλθει, χωρίς όμως να ξέρουν πότε. Το είχα πάρει στο χαλαρό, σκεφτόμουν ότι θα περάσουν έξι μήνες και θα δω, μετά είπα θα περάσει ένας χρόνος και θα δω. Με αυτόν τον τρόπο το σοκ δεν ήταν πολύ μεγάλο. Τώρα έχουν περάσει τρία χρόνια από το ατύχημα. Προφανώς έχω φάει φρίκες, ειδικά στην αρχή όταν «έβλεπα» τους φίλους μου να κάνουν πράγματα που εγώ δεν μπορούσα, από το να πάω για σκι μέχρι να βγω μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Ούτε με τα πόδια δεν μπορούσα να βγω στην αρχή. Τώρα είμαι μια χαρά, έχω περάσει στην ΑΣΟΕ, κάνω κωπηλασία, ξεκίνησα Ιταλικά. Δεν μπορώ να το αφήσω να με πάρει από κάτω. Το να κάτσω σπίτι, να κλαίω την μοίρα μου και να γίνω εκατό κιλά είναι ό,τι χειρότερο μπορώ να φανταστώ. Προσαρμόζομαι και δεν κολλάω στις δυσκολίες. Έτσι ξεκίνησα και το goalball που στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου, είχα βάλει φίλους μου να μου περιγράψουν τα βιντεάκια στο YouTube και μου φαινόταν κάπως βλακεία. Τώρα παίζω στην Εθνική. Είναι πολύ ωραίο παιχνίδι, οι κινήσεις που κάνουμε, οι αλλαγές στις θέσεις μας βοηθάνε στον προσανατολισμό και στην καλύτερη αίσθηση του χώρου. Το goalball μου δίνει την δυνατότητα να κάνω πρωταθλητισμό, να συμμετέχω σε διάφορους αγώνες και να ταξιδεύω».

«Υπάρχει κάτι που σου λείπει;» τον ρωτάω.

«Υπάρχουν πολλά πράγματα που τώρα που δεν βλέπω συνειδητοποιώ ότι δεν χρειάζεται να τα βλέπω για να τα καταλάβω. Υπάρχουν και κάποια πράγματα που μπορεί να είναι ασήμαντα δεν ξέρω, αλλά κάπως μου λείπουν. Οι εκφράσεις των ανθρώπων για παράδειγμα. Έχω συνειδητοποιήσει ότι η φαντασία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ας πούμε, εσύ τώρα μου μιλάς, σε κάνω αυτόματα εικόνα στο μυαλό μου. Η εικόνα που φτιάχνω για σένα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Κάποια πράγματα τώρα τα καταλαβαίνω καλύτερα από ό,τι πριν. Ας πούμε κάποιον που δεν γνωρίζω μπορώ να καταλάβω πιο γρήγορα και πιο εύκολα, τι άνθρωπος είναι τι προθέσεις έχει, αν είναι ψεύτικος».

goalball-13 goalball-12 goalball-11 goalball-10 goalball-09 goalball-08 goalball-07 goalball-06 goalball-05 goalball-04

Η προπόνηση τελειώνει και τα παιδιά κουρασμένα, ιδρωμένα αλλά γεμάτα ενέργεια και καλή διάθεση, ετοιμάζονται και μιλάνε, για τις επιδόσεις τους, για τους επόμενους αγώνες, οι πιο παλιοί δίνουν συμβουλές στους νεότερους, τα αγόρια προσέχουν τα κορίτσια και τις βοηθάνε με τις τσάντες. Φεύγουμε και πάμε όλοι μαζί προς το μετρό, στο δρόμο συζητάμε, γελάμε τους ευχόμαστε επιτυχίες και κανονίζουμε να τα ξαναπούμε. Από τα πιο ευχάριστα ρεπορτάζ που έχουμε κάνει.

goalball-02 goalball-03