Οι διεθνείς Έλληνες μεταλάδες βρίσκονται στην καλύτερη φάση τους που ορίζει μια νέα εποχή για το γκρουπ.

 

Την δεκαετία του ’90, εκτός από την εξάπλωση του stoner rock στην Ελλάδα, υπήρξε και εγκαθίδρυση μιας νέας φύσης της μέταλ σκηνής, γερά θεμελιωμένης και διαχρονικής όπως φαίνεται κι από τους θιασώτες της. Στην αρχή τα οράματα και οι φιλοδοξίες ίσως να μην είχαν ακόμα διαλευκανθεί πλήρως, στην πορεία των χρόνων όμως είδαμε μπάντες της εγχώριας μέταλ σκηνής να εδραιώνουν σταδιακά τη φήμη τους και να καλλιεργούν την ταυτότητα του ήχου τους, συμπαρασύροντας χιλιάδες ανθρώπους στις εμφανίσεις τους τόσο στη χώρα μας όσο και στο εξωτερικό.

Η περίπτωση των Septicflesh είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Ο Σπύρος, ο Χρήστος και ο Σωτήρης έχουν τις ρίζες τους πίσω στη μουσική φουρνιά των ’90s, αλλά η ουσιαστική τους εξέλιξη συνεχίζεται μέχρι τη γενιά των millennials (το καλοκαίρι του 2007 επανενώθηκαν για να παίξουν στο Metal Healing Festival). Η new era της μπάντας με την προσθήκη του Kerim Lechner στα ντραμς, της έδωσε νέο χαρακτήρα, κι από τότε συμμετέχουν σε μεγάλα διοργανωμένα tours του εξωτερικού, ενώ κυκλοφόρησαν άλμπουμ παγκόσμιας εμβέλειας όπως το “Titan”, έχοντας τη γαλλική δισκογραφική Season of Mist στο πλευρό τους.

Πιθανόν, να έχετε ακούσει το αριστουργηματικό Communion ή το καθηλωτικό Persepolis και ίσως το πρώτο να σας θύμιζε μάλιστα και κάτι από Dusk and her embrace των Cradle of Filth, αν και θεωρώ ότι ο προσωπικός του χαρακτήρας και πάλι ξεχωρίζει. Οι μουσικές συνθέσεις τους είναι άξιες θαυμασμού, γιατί επιτυγχάνουν με μια ευφυή ενορχήστρωση και σε συνδυασμό με τις σκοτεινές και απόκοσμες φωνές που ξεπροβάλλουν στα κομμάτια τους μπορούν να γίνουν καθηλωτικοί.

Μετά από τις εξαιρετικές εμφανίσεις τους στο Trabendo του Παρισιού και στο Underworld του Λονδίνο (και οι δύο sold out!), επιστρέφουν στη χώρα μας για δύο μοναδικές συναυλίες σε Αθήνα (στις 17 Φεβρουαρίου στο Piraeus 117 Academy) και Θεσσαλονίκη, στις 14 Απριλίου, στο Principal Club Theater.

Λίγες ημέρες πριν την αθηναϊκή τους εμφάνιση συνομιλώ με το Χρήστο Αντωνίου, σε μια συνοικιακή καφετέρια του Παγκρατίου, βομβαρδίζοντάς τον με απανωτές ερωτήσεις.

Ο Χρήστος μου διηγείται πώς ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και ποιες ήταν οι τότε φιλοδοξίες τους ως έφηβοι: «Tότε δεν είχαμε κανένα όραμα», λέει, «ήμασταν έφηβοι, πολύ μικροί σε ηλικία, και μέσω της heavy metal θέλαμε να πάμε ενάντια στο κατεστημένο. Ήταν μια επαναστατική μουσική και εκείνη την εποχή ήταν όλα πολύ ρομαντικά, δίχως άγχος. Θέλαμε απλά να παίζουμε μουσική. Για εμάς ήταν event το να πάμε στο στούντιο και να ηχογραφήσουμε για πρώτη φορά. Ακούγαμε τη μουσική μας μέσω της μπομπίνας και μας εξίταρε. Όραμα σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε», επιμένει, «Εγώ με θυμάμαι τότε να βαράω κάτι κατσαρόλες, αντί για ντραμς. Τα πράγματα σοβάρεψαν όταν βρήκαμε εταιρεία. Τα όνειρα και το όραμα λοιπόν ήρθαν στην πορεία».

Μου περιγράφει τα ακούσματα του εκείνη την εποχή. Όλα περιστρέφονται γύρω από μπάντες του σκληρού ήχου. «Morbid Angel, Celtic Frost, Death, Obituary», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Η κάθεμιά μπάντα από αυτές για μένα ήταν πρωτοπόροι στο είδος τους. Οι Morbid είχαν τις γρήγορες εναλλαγές στα ντραμς, οι Celtic ενσωμάτωσαν συμφωνική μουσική, οι Death ήταν πιο progressive. Αυτές οι τρεις μπάντες ήταν οι αγαπημένες μου».

 

 

Ο αδερφός σου, ο Σπύρος έχει σπουδάσει στην Καλών Τεχνών. Εσύ έχεις τελειώσει τη μελέτη κλασικής μουσικής. Με ποιον τρόπο, οι εικαστικές τέχνες και η κλασική μουσική συναντώνται και συνενώνονται στο μουσικό εγχείρημα των Septicflesh;
Έχω ηχογραφήσει με τη συμφωνική ορχήστρα της Πράγας διάφορα projects για Septicflesh. Μέσω των Septicflesh πειραματιζόμασταν σε διάφορες ακραίες μορφές, έχοντας ως κεντρικό άξονα πάντα τη μουσική. Oι σπουδές μας μας βοήθησαν πολύ. Είναι το μεγάλο μας όπλο και πιστεύω αυτό μας ξεχωρίζει. Και στο εικαστικό κομμάτι λόγω του αδερφού μου, και όσον αφορά την ενορχύστρωση των κομματιών. Έχοντας μελετήσει κλασική μουσική, ξέρω ακριβώς πως πρέπει να ακουστεί το καθετί πάνω σε κάποιο κομμάτι, να χρησιμοποιήσω ενδεχομένως κάποιες πιο συμβατικές και πιο μοντέρνες ενορχηστρώσεις. Ο Σωτήρης ας πούμε που είναι υπεύθυνος για τους στίχους, έχει επίσης πάρα πολλές γνώσεις. Τόσο οι στίχοι, όσο και η μουσική αλλά και το εικαστικό μέρος είναι πάρα πολύ σημαντικά για εμάς και τα μεγαλύτερά μας όπλα.

Είχατε μια περίοδο αποχής από τη σκηνή. Θεωρείς ότι σας ευνόησε; Οι σημαντικότερες δουλειές δημιουργήθηκαν πριν ή μετά την αποχή αυτή;
Σίγουρα υπήρξαν και προγενέστερες δουλειές. Αλλά για εμένα η σημαντικότερη περίοδος των septicflesh, ήταν από το Communion και μετά. Καταρχάς υπογράψαμε με μια σοβαρή εταιρεία, η οποία μας βοήθησε στην οργάνωση μεγάλων tour. Δεύτερον ήρθε το management και οι κλεισμένες δουλειές στο εξωτερικό. Από τότε κάνουμε συνέχεια τουρ και αυτό είναι πολύ σημαντικό για την προώθηση της μπάντας. Αν δε βγεις στο δρόμο, δεν σε ξέρουν.

 

 

 

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να αλλάξει στα εγχώρια μουσικά δεδομένα για να γίνουν τέτοια μουσικά είδη ευρέως αποδεκτά από το μαζικό κοινό; Ποιο χαρακτηριστικό απεχθάνεσαι στη μουσική κουλτούρα του Έλληνα;
Κοίτα, θα είμαι πολύ ειλικρινής και ενδεχομένως αυτό να μην αρέσει σε κάποιους. Είναι αυτή η νοοτροπία του Έλληνα, το ότι βιάζεται πάντα. Επίσης δεν είμαστε στο κέντρο της Ευρώπης. Δεν έχουμε τη ροκ κουλτούρα. Το ίδιο το σύστημα μας θεωρεί τελείως παρακατιανούς. Δεν μας έχει βοηθήσει ποτέ, ενώ στις σκανδιναβικές χώρες για παράδειγμα η ίδια η κυβέρνηση βοηθά τις μπάντες, παρέχοντας τους δωρεάν στούντιο για ηχογραφήσεις κλπ. Υπάρχουν κάποιες προσπάθειες, ωστόσο θέλουμε πάρα πολύ δουλειά ακόμα για να αυξήσουμε το αριθμό αυτό των μπαντών που κάνουν μια καριέρα εδώ και στο εξωτερικό. Αν ρίξεις μια ματιά στατιστικά, τα αριθμητικά δεδομένα από τη δεκαετία του ’90 δεν είναι και τόσο καλά, όσον αφορά τον αριθμό των μπαντών με διεθνή καριέρα. Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Δεν μου αρέσει και αυτή η ξενομανία που υπάρχει. Πλέον αντιγράφουμε. Η σκηνή του ’90 για εμένα ήταν η πιο αυθεντική. Είχε οντότητα και ταυτότητα. Μπάντες όπως οι Rotting Christ, oι Septicflesh, οι Necromantia είχαν καθαρά δικό τους ήχο και γι’ αυτό ανέπτυξαν και τέτοια πορεία. Η ουσία είναι το τι κάνεις στο εξωτερικό.

Πιστεύεις ότι το εξωτερικό αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στην πορεία μιας μπάντας;
Πρώτα θα κάνεις καριέρα στο εξωτερικό και μετά θα σε δεχτεί η Ελλάδα. Υπάρχει αυτή η ξενομανία, όπως σου είπα. Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, που λέμε.

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο για τους Mayhem που τους χαρακτήριζαν ως μια από τις πιο περίεργες μπάντες του πλανήτη, λόγω του παρελθόντος τους. Ο παραλληλισμός αυτός με το ακραίο και το περίεργο που εμφανίζεται συχνά στο χώρο της μουσικής είναι τελικά παρεξηγήσιμος;
Oι Mayhem είναι όντως μια περίεργη περίπτωση. Σε μπάντες π.χ. όπως οι Mayhem εγώ δε βλέπω τίποτα το ακραίο στον ήχο τους, ούτε στη μουσική τους. Έχουν απλώς την ιστορία της αυτοκτονίας του Dead και της δολοφονίας του Euronymous από τον Vikernes και υπάρχει αυτή η ίντριγκα που είναι ωραία και έτσι ο οπαδός πλάθει και φαντάζεται διάφορα. Το ακραίο είναι πολύ σχετικό. Δηλαδή εγώ που ακούω συμφωνική και κλασική μουσική θα σου πω πως ο John Cage έβγαλε ένα κομμάτι χωρίς ήχο πριν από 30 χρόνια, ας πούμε. Θα μπορούσες να πεις ότι αυτό ήταν ακραίο. Κάποιες μπάντες θα κυνηγήσουν το ακραίο ώστε να κερδίσουν το ενδιαφέρον του ακροατή, αυτό είναι όλο. Κανείς δε σκοτώνει, δεν κάνει θυσίες ούτε σατανιστικές τελέτες. Όλα αυτά γίνονται για το εμπόριο. Όσο γελοίος είναι ο σατανισμός, τόσο γελοίος είναι και ο χριστιανισμό.

 

 

Ποια είναι η άποψή σου για τη θρησκεία γενικότερα;
Δεν πιστεύω και δεν το έχω ψάξει καθόλου. Θεωρώ πως η θρησκεία είναι ένα πρόβλημα. Το ότι βέβαια ο καθένας θέλει να πιστεύει για να έχει μια σιγουριά και μια ασφάλεια το σέβομαι, αλλά εμένα δε μου λέει κάτι. Βλέπουμε τι προβλήματα δημιουργούνται καθημερινά από τις θρησκείες.

Παρακολουθώντας το βίντεοκλιπ του “Prometheus” καταλήγω στο συμπέρασμα πως για να το δει κάποιος μέχρι τέλους θα πρέπει να μην είναι καθόλου στερεοτυπικός. Με ποια κριτήρια επιλέγετε την οπτικοποίηση ενός μόνο κομματιού από κάθε άλμπουμ;
Το Prometheus είναι καθαρά αντισυμβατικό. Είχε λοιπόν κάποιες θετικές αλλά και κάποιες αρνητικές αντιδράσεις. Με το εικαστικό μέρος ασχολείται εξ’ολοκλήρου ο αδερφός μου ο Σπύρος και η συνεργασία με το σκηνοθέτη, τον Γιάννη Συμβώνη ο οποίος έχει κάνει και τα δύο επόμενα, το Portrait και το Martyr, ήταν άψογη. Δώσαμε ένα αρκετά ακραίο αποτέλεσμα. Και το Portrait, είναι ακραίο.

Το γεγονός ότι στην μπάντα παίζεις με τον αδερφό σου, σας έχει βοηθήσει στην πορεία σας; Θεωρείς ότι οι συνεννοήσεις είναι πιο εύκολες;
Όχι. Με τον αδερφό μου μαλώνουμε ασταμάτητα. Αν δεν ήμασταν αδέρφια θα είχαμε σκοτωθεί. Παίζει μεγάλο ρόλο αυτή η ένταση που έχουμε. Είμαστε αδέρφια και αυτό υπερισχύει σίγουρα. Αλλιώς, θα είχαμε διαλυθεί. Και ευτυχώς αυτό που πρέπει να γίνει στο τέλος θα γίνει, οπότε ίσως αυτή η ένταση να έχει θετικό ρόλο τελικά».

Στο χώρο που κινείστε μουσικά συχνά θα σας χαρακτηρίσει κάποιος ακραίους και σκοτεινούς. Σου αρέσει αυτό;
Καθόλου. Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. Μουσική παίζουμε και δεν μπορείς τη μουσική να τη χωρέσεις σε λέξεις. Να την πεις σκοτεινή, ή χαρούμενη, τα συναισθήματα που προξενεί στον καθένα είναι διαφορετικά. Ούτε υποστηρίζω τα black metal, death metal κλπ. Αυτά είναι για τα ράφια. Μουσική παίζουμε. Το δικό μου αυτί φιλτράρει τι είναι ποιοτικό και τι όχι. Δε μπορώ π.χ. να ακούσω ποπ ούτε Lady Gaga. Και η Lady Gaga ας πούμε θα μπορούσε να πει κάποιος ότι έχει ακραία εμφάνιση. Είναι εκκεντρική. Η μουσική της όμως δεν είναι, αντιθέτως είναι συμβατικότατη. Η εκκεντρικότητα αφορά καθαρά το show, όπως συμβαίνει και με τα σύμβολα του σατανά που κάποιοι τα χρησιμοποιούν χωρίς να ξέρουν καν τι είναι και δηλώνουν πως παίζουν σκοτεινή μουσική. Όταν είμαστε μικροί μας ιντριγκάρει το σκοτάδι. Δε μπορώ να πω ότι η πιο βίαιη μουσική είναι αυτή των Cannibal Corpse. Η σύγχρονη κλασική μουσική έχει πολύ πιο «βίαιες» και σκοτεινές μελωδίες. Απλά το heavy metal έχει αυτή την ταυτότητα της σκοτεινής μουσικής.

Έχεις ξεχωρίσει κάποια εμφάνισή σας;
Μου έχει αρκετά η εμφάνιση που είχαμε κάνει στο Μόντρεαλ, το 2009. Ήταν η πρώτη φορά που πήγαμε Αμερική. Μου έκανε εντύπωση αυτό το live γιατί είχε δυόμισι χιλιάδες κόσμο.  Παίξαμε με τους Cradle Of Filth και τους Satyricon και με το που ανεβήκαμε στη σκηνή θυμάμαι την ενέργεια του κόσμου από το intro κιόλας. Μας αποθεώσε. Παρόλο που ήταν η πρώτη μας επαφή με το εκεί κοινό, κάποιοι ήξεραν τα κομμάτια μας και αυτό μας έδωσε τρομερή ώθηση να παίξουμε».

Θα εμφανιστείτε ζωντανά στις 17 Φεβρουαρίου στο Piraeus Academy, τι θα δούμε από εσάς εκείνη τη μέρα;
Θα παίξουμε πρώτα απ’ όλα κομμάτια από το καινούριο άλμπουμ, το Codex Omega. Θα παίξουμε και κομμάτια από παλιά μας άλμπουμ, αλλά όχι από τα πρώτα πρώτα. Έχουμε κάνει ανανέωση στα κοστούμια μας και στα σκηνικά μας και ετοιμάζουμε ένα σόου με εκπλήξεις. Είναι σημαντικό να ανανεώνεσαι, να πειραματίζεσαι και να δείχνεις κάτι νέο κάθε φορά που βγάζεις ένα άλμπουμ.

 

To επερχόμενο άλμπουμ τους Codex Omega μπορείς να το προπαραγγείλεις εδώ

Το Σάββατο 17 Φεβρουαρίου εμφανίζονται ζωντανά στο Piraeus 117 Academy.