allos anthropos_DSC8001

Η Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» είναι μια ιδέα του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου η οποία πήρε σάρκα και οστά πριν μερικά χρόνια και η οποία -αν μη τι άλλο- είναι μια ένδειξη αλληλεγγύης στους συνανθρώπους μας που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τα πιο βασικά έξοδα, για τους συνανθρώπους μας που βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο και στο περιθώριο. Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, ο οποίος μέχρι πριν από μερικά χρόνια απασχολιόταν στον τομέα του μάρκετινγκ, αποφάσισε να δράσει, να αφήσει τη δουλειά του και να αποδείξει εμπράκτως τη δύναμη της βοήθειας χωρίς κανένα αντάλλαγμα, σε μια εποχή που τα πάντα μοιάζουν να έχουν τιμή.

Η Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» βρίσκεται κάθε μέρα και σε ένα διαφορετικό σημείο της πόλης, μαγειρεύοντας για όσους έχουν ανάγκη. Αν και μετράει ήδη τέσσερα χρόνια ζωής, δεν μετατράπηκε ποτέ σε Μ.Κ.Ο. και όποιος έχει παρακολουθήσει έστω μια φορά τη δράση της από κοντά έχει σίγουρα αποχωρήσει νιώθοντας «άλλος άνθρωπος». Ή μάλλον λίγο πιο άνθρωπος, μιας και οι ρυθμοί, οι απαιτήσεις και ο εγωκεντρισμός μας πολλές φορές μας απομακρύνουν από την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα ως έχει. Την πραγματικότητα των δρόμων. Και όχι του άνετου σαλονιού μας. Ή της βολικής καρέκλας μας.

allos anthropos_DSC7928 allos anthropos_DSC7931 allos anthropos_DSC7938allos anthropos_DSC7941

Πότε ξεκίνησε η δράση του «Άλλου Ανθρώπου»;
Ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2011, μετά από ένα περιστατικό που είδα σε μια γειτονιά της Αθήνας, σε μια λαϊκή αγορά. Δυο πιτσιρίκια τσακώνονταν πάνω από έναν κάδο σκουπιδιών για σάπια πράγματα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως ήταν η αδιαφορία των περαστικών. Και αδιαφορία σημαίνει έλλειψη επικοινωνίας. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος, που είναι ον κοινωνικό, φτάσει στο σημείο να μη μιλάει, να μην ενδιαφέρεται για τον συνανθρωπό του πάει να πει όχι ότι έχει γίνει ζώο αλλά άγριο θηρίο. Κι επειδή απασχολήθηκα 25 χρόνια στον χώρο του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας, προσπάθησα να βρω τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να γίνει κάτι τέτοιο. Γιατί αν απλώς πήγαινα και τους έλεγα «Γεια σου, τι κάνεις;» θα με περνούσαν για τρελό. Το φαγητό λοιπόν ήταν και είναι το μέσο για να έρθουμε κοντά, να επικοινωνήσουμε αλλά και να νιώσουμε όλοι ίσοι. Καθώς η μερίδα φαγητού είναι πάντα ίση για όλους.

Σε ποια σημεία πραγματοποιούνται οι συναντήσεις του «Άλλου Ανθρώπου;»
Συνήθως βρισκόμαστε είτε εδώ (Καπνικαρέα), είτε στο Μοναστηράκι. Πάμε όμως και σε διάφορα άλλα μέρη κατά καιρούς (Αλεξάνδρας, Πατήσια, Αιγάλεω, Περιστέρι κ. ά.).

Ο κόσμος; Πώς αντιδρά/ανταποκρίνεται συνήθως;
Τέσσερα χρόνια τώρα ο κόσμος μας στηρίζει. Δεν είμαστε Μ.Κ.Ο., δεν κάνουμε φιλανθρωπία, ούτε ελεημοσύνη, παρά μόνο γεύματα αγάπης με τους συνανθρώπους μας. Η αλληλεγγύη με τη φιλανθρωπία έχει τεράστια διαφορά. Πιστεύω ότι καταλαβαίνουμε όλοι. Έχουμε κάνει και ταξίδια εκτός Αθηνών, έχουμε γυρίσει όλη την Ελλάδα. Μόνο κάτι νησιά μας μένουν.

allos anthropos_DSC7946 allos anthropos_DSC7947 allos anthropos_DSC7948 allos anthropos_DSC7951 allos anthropos_DSC7954 allos anthropos_DSC7959 allos anthropos_DSC7963

Φέτος το καλοκαίρι; Πού σκοπεύετε να βρεθείτε;
Θα συνεχίσουμε, σίγουρα. Πέρσι το καλοκαίρι πραγματοποιήσαμε μια περιοδεία σε όλα τα Δωδεκάνησα, αυτή τη στιγμή όμως είναι δύσκολα τα πράγματα.

Καθημερινά, έρχεστε σ’ επαφή με αρκετό κόσμο. Τι λένε, τι σκέψεις μοιράζονται μαζί σας συνήθως;
Δεν σκέφτονται. Όταν είσαι στον δρόμο, δεν σκέφτεσαι. Καθώς υπερισχύει το ένστικτο της επιβίωσης. Θέλουν απλώς να φάνε, αυτό. Συνήθως μετά απομονώνονται, μπαίνουν στο περιθώριο από μόνοι τους ή τους βάζουμε εμείς πολλές φορές. Και είναι τρομερό κατόρθωμα το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς μας ακολουθούν, εργάζονται μαζί μας και πρώτα προσφέρουν φαγητό σε ανθρώπους που επίσης έχουν ανάγκη και έπειτα τρώνε κι εκείνοι. Υπάρχει ακόμα το «Κοινωνικό Σπίτι», ένας χώρος 250 τ.μ. στην Πλαταιών, όπου ένας άνθρωπος μας πλήρωσε το ενοίκιο για δύο μήνες και είναι ‘κει για να φιλοξενήσει οποιονδήποτε. Να κάνει μπάνιο, να πλύνει τα ρούχα του, να συζητήσει. Υπάρχει επίσης κομμωτήριο, δανειστική βιβλιοθήκη αλλά και θεατρική ομάδα (την οποία έχει αναλάβει η Έλενα Αγγελοπούλου).

Πρόκειται για προσωπική απορία… Πώς γίνεται να υπάρχουν τόσα ανεκμετάλλευτα εγκαταλελειμμένα ή άδεια κτίρια, τα οποία δεν αναλαμβάνει κάποιος να τα διαμορφώσει έτσι ώστε να φιλοξενήσεις τους ανθρώπους που αναγκάζονται να ζουν και να περιφέρονται στους δρόμους.
Είναι απορία όλων μας. Κι εμείς σταθήκαμε τυχεροί που βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος και ανέλαβε την πληρωμή του ενοικίου. Στο έξω δεν μας επέτρεψαν να επέμβουμε, το μέσα όμως το φτιάξαμε τέλειο.

allos anthropos_DSC7967 allos anthropos_DSC7971 allos anthropos_DSC7974 allos anthropos_DSC7976 allos anthropos_DSC7982 allos anthropos_DSC7987 allos anthropos_DSC7995

Δεν πειράζει, το μέσα έχει σημασία.
Ακριβώς.

Είστε αισιόδοξος; Παρ’ όλη τη γενικότερη αυτή κρίση. Οικονομική και ανθρωπιστική.
Είμαι φύσει αισιόδοξος.

Προφανώς…
Κοίτα, όποιος περιμένει από τα κόμματα στην Ελλάδα περιμένει άδικα. Η αλληλεγγύη. Μόνο αυτή υπάρχει και μόνο αυτή είναι ικανή να μας βοηθήσει να ορθοποδήσουμε. Να μην έχουμε ανάγκη κανέναν.

allos anthropos_DSC8005 allos anthropos_DSC8008 allos anthropos_DSC8010 allos anthropos_DSC8015 allos anthropos_DSC8019 allos anthropos_DSC8020