Ο Θέμης -ή αλλιώς Clees- μας περίμενε στο σπίτι του με γαλλικό καφέ με μέλι. Ο Θέμης είναι φανατικός snowboarder και ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ για το snowboarding στην Ελλάδα. Ενώ χαζεύαμε τα αμέτρητα Vans του και τις πολύχρωμες σανίδες του, μας διηγήθηκε την πολλή ενδιαφέρουσα ιστορία του.

Βγάζουμε τα παπούτσια μας, μας φέρνει καφέ, κάθεται οκλαδόν στο χαλί του και μας διηγείται πώς ξεκίνησαν όλα. «Σπούδασα μηχανολόγος μηχανικός. Μετά τα παράτησα, έπαιξα σε μια μπάντα και μετά έκανα μουσική παραγωγή. Το 2009 πήγα στην Νέα Ζηλανδία με την ελληνική εθνική ομάδα ice hockey για να παίξουμε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Όταν τελείωσε το τουρνουά,δεν γύρισα με τους συμπαίχτες μου. Κανόνισα να παίξω σε μια ομάδα ice hockey για την σεζόν. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω ακόμα. Είχα δουλέψει για δυο χρόνια σε τρεις δουλειές και είχα μαζέψει κάποια χρήματα έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη την τύχη μου παίζοντας hockey και κάνοντας snowboard στα βουνά της νότιας Νέας Ζηλανδίας. Όταν έφυγα, η κοπέλα μου είχε μείνει πίσω. Όμως ένα χρόνο μετά γύρισα και την πήρα μαζί μου. Τώρα μένουμε μαζί εδώ».

snowboard-04

Ο Θέμης επέστρεψε στην Αθήνα πριν από πέντε μήνες -μετά από δώδεκα χρόνια- και μιλάει με προφορά. Είναι όμως falirofornian και του αρέσει εδώ, στο Φλοίσβο. «Έχω μεγαλώσει δυο στενά πιο κάτω. Ποτέ δεν μου άρεσε η θάλασσα. Δεν μου αρέσει και η ζέστη. Από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο δεν αντέχω. Αλλά ο Φλοίσβος είναι όμορφος. Γύρισα γιατί ήθελα να είμαι πιο κοντά στην οικογένειά μου. Είναι ωραία που έχω γυρίσει. Πάω στην πλατεία και τους ξέρω όλους. Βλέπω τα ανίψια μου, τον πατέρα μου, ζω πιο πολύ κοντά τους. Επειδή η μητέρα μου και κάποια αδέρφια μου ήταν στην Αμερική και ο πατέρας μου και άλλα αδέρφια μου ήταν εδώ, δεν μπορούσα να πηγαίνω από την Νέα Ζηλανδία σε Αμερική και Ελλάδα. Τουλάχιστον τώρα είναι πιο ισορροπημένη η κατάσταση. Όταν γυρίσαμε με την κοπέλα μου την Ελένη, ξέραμε ότι δεν θα έρθουμε να κάνουμε ΤΑ λεφτά, αλλά δεν μας ένοιαξε».

Ο Θέμης πάει να μας φέρει και άλλο καφέ και εγώ παρατηρώ μια μάσκα οξυγόνου αεροπλάνου. «Πώς βούτηξες την μάσκα αεροπλάνου;» τον ρωτάω μόλις γυρνάει. «Εεεεε» μου λέει και γελάει. «Όταν έκλεισε το αεροδρόμιο στο Ελληνικό, πήγαμε με τον κολλητό μου και βρήκαμε μια υπόγεια σήραγγα. Χωθήκαμε μέσα, ήταν φουλ σκοτάδι και πηγαίναμε να δούμε πού θα βγούμε. Βρήκαμε ένα τσιμεντένιο καπάκι, το ανοίξαμε, και βρεθήκαμε σε ένα σημείο που είχαν παρκάρει όλα τα παλιά αεροπλάνα. Ήταν εκεί ένας τύπος στα τριάντα μέτρα, αλλά δεν μας είδε. Βρήκαμε ένα παλιό airbus 733 που άνοιγαν οι πόρτες από πίσω. Μπήκαμε και ήταν απίστευτη φάση. Βρήκαμε πολλά διαμάντια που μετά θα τα πετούσαν στα σκουπίδια».

snowboard-07 snowboard-10

Τον ρωτάω πώς γύρισε και πώς αποφάσισε να κάνει ντοκιμαντέρ για το ελληνικό snowboarding. «Είχα έρθει στην Ελλάδα κάποια στιγμή για ενάμισι μήνα και αποφάσισα να ανέβω λίγο στο βουνό να κάνω snowboarding. Βρήκα και δυο παιδιά και πήγαμε μαζί βόλτα. Έμεινα μαλάκας. Στην Ελλάδα υπάρχουν σκιέρ που είναι γαμάτοι και δεν τους ξέρει κανείς. Υπάρχει πολύς κόσμος που ασχολείται. Ο Έλληνας όμως δεν έχει την κουλτούρα του σκι. Δεν έχει κίνητρο ούτε από το κράτος ούτε από την κουλτούρα του. Αν δει ότι η χώρα του δεν είναι μόνο παραλίες και εξερευνήσει και τα βουνά του, θα αλλάξουν όλα. Εγώ όταν ήμουν μικρός, έκανα snowboarding στον Παρνασσό και τα Καλάβρυτα και μου άρεσε πολύ. Όταν πήγα πανεπιστήμιο στην Αγγλία, έβρισκα πολύ φτηνά εισιτήρια για τα γαλλικά βουνά, μάζευα χαρτζιλίκι και δεν ερχόμουν ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Μετά, στην Νέα Ζηλανδία, έκανα πάρα πολύ snowboard. Αλλά με έχει στιγματίσει το γεγονός ότι όπου με γνώριζαν και με ρωτούσαν από πού είμαι και τους έλεγα από Ελλάδα, μένανε. Μου έλεγαν «πώς γίνεται να έμαθες snowboarding στην Ελλάδα;». Αυτό ήταν η αφορμή να πω μια ιστορία. Και δικιά μου αλλά και πιο παρεΐστικη. Είναι η ιστορία μιας χώρας που δεν έχει πάρει ποτέ την αναγνώριση για κάτι πέρα από την θάλασσα. Όλοι οι Έλληνες πιστεύουν ότι για να κάνεις snowboarding, πρέπει να πας στις Άλπεις. Αλλά οι Έλληνες είναι και ψώνια. Θέλουν να λένε ότι πήγαν στην Αυστρία και έκαναν σκι με τον Σουμάχερ. Οι ελληνικές πίστες μπορούν να ανταγωνιστούν ξένες πίστες. Η κλίση υπάρχει, η κατάσταση του χιονιού υπάρχει. Μόνο το μέγεθος δεν υπάρχει. Η υποδομή υπάρχει. Έτσι, αποφάσισα να κάνω κάτι για όλο αυτό. Έχω κάνει την πρώτη σεζόν γυρισμάτων για το ντοκιμαντέρ. Είμαι ακριβώς στην μέση τώρα. Η χρηματοδότηση γίνεται με crowdfunding. Οι Έλληνες το φοβούνται πολύ το crowdfunding. Και γενικώς δεν κάνουν ούτε αγορές μέσω internet ούτε τίποτα. Απώτερος στόχος του ντοκιμαντέρ είναι να βοηθήσω να αναδυθεί αυτό το σημείο της Ελλάδα που δεν είναι ένα, είναι πάρα πολλά. Η Ελλάδα είναι ογδόντα τοις εκατό ορεινή. Υπάρχουν δεκαοχτώ χιονοδρομικά. Σε άλλες χώρες όπως η Φινλανδία υπάρχει ένα μόνο χιονοδρομικό. Η Ελλάδα έχει κολλήσει στην θάλασσα. Διαφημίζει μόνο την θάλασσα.

snowboard-03 snowboard-06snowboard-09 snowboard-08

Στην αρχή, το ντοκιμαντέρ θα ήταν η ιστορία του snowboard στην Ελλάδα. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία γιατί ξεκίνησε από έναν άνθρωπο που έκανε skate στην Θεσσαλονίκη με μια κλεμμένη σανίδα από έναν αμερικάνο ναύτη. Έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής skate και snowboarding. Μετά από κάποια χρόνια, η φάση ανοίχτηκε, εξελίχθηκε σε όλη την χωρά και όχι μόνο στην βόρεια Ελλάδα. Το μόνο πρόβλημα είναι η συντηρητικότητα του λαού. Είναι όλοι σε φάση αυτό είναι χαζό, ηλίθιο, για παιδιά, όσοι κάνουν snowboard είναι αλήτες. Αυτή είναι η νοοτροπία δυστυχώς. Ο Έλληνας δεν μπορεί να το εξελίξει αυτό γιατί δεν υπάρχει κανείς που να το παίρνει στα σοβαρά».

Μιλώντας για το πόσο πίσω είμαστε σαν χώρα, γυρνάμε την κουβέντα στην Νέα Ζηλανδία. «Κάποια στιγμή, βρήκα δουλειά σε εταιρεία bungee jumping εκεί. Εκεί ο τουριστικός τομέας είναι απίστευτος. Κατέληξα να δουλεύω για αυτούς ως φωτογράφος. Πήρα και από την μαμά μου που είναι καλλιτέχνης και ήταν πάντα με μια φωτογραφική στο χέρι και ήταν φανταστικό. Είναι φανταστικό το επαγγελματικό training που μου έκαναν εκεί.  Έκανα και συνέχεια bungee jumping δωρεάν. Σκέψου να δουλεύεις κάπου που το προϊόν μπορείς να το δοκιμάσεις όσες φορές θέλεις. Το γαμάτο στην Νέα Ζηλανδία είναι ότι μια τυπική μέρα εκεί είναι να ανέβεις με παρέα σε ένα βουνό, να κατέβεις κάνοντας paragliding και να κάνεις και ορειβασία στην μέση. Οπότε βρέθηκα εκεί που είναι όλοι τρελοί, είναι ψυχάκια σαν εμένα και γουστάρουν αυτή την φάση» μου λέει ο Θέμης και γελάει.

Από μια go pro λοιπόν και ερασιτεχνικά βιντεάκια, ο Θέμης έφτασε να κάνει ντοκιμαντέρ για τον τραυματισμό ενός φίλου του, να βραβευτεί για αυτό και μετά να κάνει ντοκιμαντέρ για τον ίδιο. «Είχα μαζέψει λεφτά με το crowdfunding για να κάνω ντοκιμαντέρ για την εθνική ομάδα ice hockey και μετά κάνοντας mountain bike, χτύπησα άσχημα, έσπασα τον λαιμό μου και δεν μπορούσα να κάνω το ντοκιμαντέρ. Ήταν πολύ δραματικό αρχικά. Ήμουν μονίμως με ένα τεράστιο πράγμα στο κεφάλι μου και σκέφτηκα να κάνω ντοκιμαντέρ τον τραυματισμό μου. Το έκανα και κέρδισα πρώτο βραβείο και δώρο να κάνω mountain bike σε μια τρελή πίστα. Ε, το πούλησα την επόμενη μέρα για πεντακόσια ευρώ (γέλια). Γενικά τώρα η δουλειά μου είναι να φτιάχνω και ντοκιμαντέρ. Δεν ζω από το snowboard. Ζω από πιο εμπορικές δουλειές. Αλλά η καύλα μου είναι το χιόνι και ο πάγος. Και αυτό θα το δείξω και στο ντοκιμαντέρ».

snowboard-14 snowboard-13 snowboard-12snowboard-11 snowboard-05 snowboard-01

 

Info για το ντοκιμαντέρ εδώ: https://www.indiegogo.com/projects/the-thing-about-greece-a-snowboard-documentary

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Φωτογραφίες:
Elizabeth Rovit