DSC_0470bw_1200x1200_100KB

Δεν περίμενα ποτέ -για να είμαι ειλικρινής- ότι θα βρισκόμουν σε αυτή την πόλη για κάτι παραπάνω από διακοπές, ψώνια, παρέα, clubbing ή καφέ. Είναι όμως και κάποιες φορές που λες ότι Κarma is a bitch και τα σχέδια σου από τη μια στιγμή στην άλλη μπορούν να αλλάξουν την πορεία της ζωής σου.

Το καλοκαίρι είχα έρθει για λίγες ημέρες στην Αθήνα. Μπαίνοντας σε ένα ταξί και επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο που έμενα, έπιασα κουβέντα με τον οδηγό και με ρώτησε από πού είμαι. Όταν του είπα ότι είμαι από την Κύπρο έσκασε ένα χαμόγελο, αναστέναξε και μου είπε χαμηλόφωνα σαν να ήθελε να μου πει ένα μυστικό «να προσέχεις την Αθήνα παλικάρι, είναι ύπουλη πόλη. Ή που θα την μισήσεις ή που θα σε κάνει να την ερωτευτείς και θα σε φυλακίσει εδώ για πάντα…» . Είπα απλά ένα «ευχαριστώ καλό βράδυ», πλήρωσα και πήγα κατευθείαν στο δωμάτιό μου. Το σκεφτόμουν για αρκετή ώρα. Κατά καιρούς -αφότου είχα επιστρέψει στην Κύπρο- μου ερχόταν η φράση αυτή στο μυαλό.

DSC_0466_1200x1200_100KB DSC_0459_1200x1200_100KBDSC_0426_1200x1200_100KB DSC_0414_1200x1200_100KB DSC_0188_1200x1200_100KB DSC_0022_1200x1200_100KB

Τότε είχα την ευκαιρία να έρθω να μείνω εδώ μόνιμα, να ασχοληθώ με την αγάπη μου τη φωτογραφία και το απέρριψα. Επιστρέφοντας στην Κύπρο για να συνεχίσω τις σπουδές μου, μού ανακοινώθηκε από το πανεπιστήμιο ότι θα πρέπει να κάνω ένα εξάμηνο στην Αθήνα. Χαμογέλασα αμήχανα, βγήκα από το κτίριο του πανεπιστημίου και επέστρεψα στο σπίτι. Δεν ήξερα αν ήθελα να το κάνω αυτό ή όχι. «Θα το ρισκάρω» είπα μέσα μου. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου.

Ετοίμασα τα πράγματά μου και πάνω από όλα τη φωτογραφική μου μηχανή. Έφτασα στην Αθήνα στις 11 του Γενάρη και ξεκίνησα να ψάχνω σπίτι. Διένυσα χιλιόμετρα με τα πόδια μέχρι να βρω. Παράλληλα όμως με το ψάξιμο, μου δόθηκε και η ευκαιρία να εξερευνήσω καλύτερα την πόλη και έτσι περνούσα από τα γραφικά και ιστορικά σημεία της.

Παρατηρούσα τους ανθρώπους γύρω μου. Επέτρεψα σε ήχους που δεν είχα ξανακούσει να διαπεράσουν το μυαλό μου. Τα μάτια μου έβλεπαν πρόσωπα ανθρώπων όπως δεν θα τα έβλεπαν άλλοτε. Κάθε πρόσωπο και κάθε ήχος είχαν να πουν μια διαφορετική ιστορία. Τα συναισθήματα που μου δημιουργούνταν με ώθησαν στο να θέλω να απαθανατίσω στιγμές αυτών των ανθρώπων. Έκανα αυτό που ήθελα και αυτό που ένιωθα. Κάθε βήμα και ένα κλικ, ένα πρόσωπο, μια κίνηση, μια ιστορία.

Το βράδυ επέστρεψα στο ξενοδοχείο. Το ίδιο με αυτό που έμενα το καλοκαίρι. Δεν είχα βρει σπίτι ακόμα και το περίεργο είναι πως δεν το σκεφτόμουν καν αυτό το θέμα. Ανυπομονούσα να περάσω τις φωτογραφίες στον υπολογιστή, να ακούσω ξανά τους ήχους και τις ιστορίες να βγαίνουν από τις φωτογραφίες και τα πρόσωπα που απεικόνιζαν. Η ίδια φωνή και πάλι του ταξιτζή. Και είχε δίκιο.

DSC_0018_1200x1200_100KB DSC_0015._1200x1200_100KB DSC_0010,._1200x1200_100KB

Ερωτεύτηκα τα πρόσωπα της, τη ζωή της, τους μουσικούς σε κάθε γωνιά να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους μέσω της μουσικής τους, τις παρέες που χαζογελάνε, τους παππούδες στους δρόμους που μιλάνε για το πόσο ακριβή έχει γίνει η ζωή και τη χαμηλή τους σύνταξη, τους μετανάστες που τρέχουν από πίσω σου για να σου πουλήσουν μπιχλιμπίδια, τα πάντα.

Σου δίνει μια γλυκανάλατη πίκρα να ζεις και να περπατάς σε αυτή την πόλη. Δεν μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα αυτό και δεν πιστεύω πως μπορεί κανείς να το κάνει. Ίσως και να μην μπορέσει ποτέ να το κάνει. Κάθε μέρα έχει κάτι καινούριο να σου δείξει και κάτι καινούριο να σου πει.

DSC_0008_1200x1200_100KB DSC_0008,_1200x1200_100KB DSC_0007_1200x1200_100KB DSC_0003_1200x1200_100KB CSC_0498_1200x1200_100KB CSC_0468_1200x1200_100KB 20150207_023432_1200x1200_100KB 20150207_014526_1200x1200_100KB