Για τους Locomondo δεν χρειάζονται συστάσεις. Το μουσικό συγκρότημα που μας μύησε στον κόσμο της reggae μουσικής και έκανε μικρούς και μεγάλους να παρασυρθούν στις μελωδίες τους τραγουδώντας τη «φραγκοσυριανή», το «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα» και το πιο πρόσφατο τους «Οδύσσεια» βρίσκεται αυτό το καιρό αεικίνητο αφού περιοδεύουν σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ο Μάρκος Κούμαρης έχει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να πει:

«Γνωρίστηκα με το Γιάννη το Βαρνάβα στο στρατό και προσπαθήσαμε να συνδυάσουμε reggae με ελληνικό στίχο. Πιο πολύ για τον εαυτό μας το κάναμε, επειδή θέλαμε να το δοκιμάσουμε. Αργότερα κάναμε τα πρώτα μας κομμάτια, το 2003, και είχαμε την τύχη να μας ανακαλύψει πολύ γρήγορα ο Άκης Γκολφίδης που είχε ζήσει στο Burundi και μας ζήτησε να πάμε να ηχογραφήσουμε στο στούντιο Sierra ένα demo. Αυτά τα κομμάτια που κάναμε, μπήκαν στον πρώτο μας δίσκο το 2004 που λεγόταν «Ένας τρελός κόσμος».

Εγώ πριν από αυτό σπούδαζα βιολογία στη Γερμάνια, παράλληλα όμως τελείωσα μια σχολή jazz. Έχω πτυχίο jazz κιθάρας και φωνητικών. Όταν ήμουν 20 είχα παίξει πάρα πολύ punk, ύστερα όμως επηρεάστηκα πολύ από το παραδοσιακό Ska που παιζόταν τη δεκαετία του ’50 και του ’60 στην Jamaica. Έπαιζα επίσης πολύ ρεμπέτικα και λαϊκά τότε στη Γερμανία. Στο στρατό με έβαλαν στην μπάντα ως μπασίστα και εκεί έμαθα όλο το λαϊκό ρεπερτόριο που πρέπει να ξέρεις για να επιβιώσεις στο στρατό.

IMG_0819

Με το συγκρότημα έγινε το πρώτο μπαμ πολύ γρήγορα. Πολύ σύντομα αρχίσαμε να παίζουμε σε συναυλίες, μας έπαιζε το ράδιο, κάτι που ήταν αδιανόητο για εμάς τότε. Έτσι αρχίσαμε να το βλέπουμε πιο σοβαρά. Ό,τι κάναμε μας έβγαινε αβίαστα και άρχισε να αρέσει και σε πολύ κόσμο στη συνέχεια. Μετά έγινε και η διασκευή της reggae φραγκοσυριανής που έγινε στην Τζαμάικα το 2005 , και παρουσιάστηκε πρώτη φορά στην τηλεόραση με παρόντες τα παιδιά του Μάρκου Βαμβακάρη, και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα πράγματα για εμάς.

Πιστεύω ότι παρόλο που κάναμε μια αρκετά ασυνήθιστη, για τα ελληνικά αυτιά, μουσική , για κάποιο λόγο είχαμε ένα λαϊκό έρεισμα και για αυτό μες στα χρόνια μας αγκάλιασε τόσος κόσμος. Σε εμάς τα κλασικά μέσα προώθησης δεν υπήρξαν ποτέ. Δεν είχαμε δηλαδή κάποιον από πίσω, ή έναν μηχανισμό ο οποίος να επενδύει στη μυθοπλασία σου όπως γίνεται συνήθως. Στο λαϊκό χώρο λειτουργούν διαφορετικά τα πράγματα, ουσιαστικά εκεί επιβιώνει ο καλύτερος διασκεδαστής. Όποιος έχει αντοχές φυσικές, ψυχικές, έχει και τους κατάλληλους που του γράφουν σουξέ. Εμείς γράφαμε κομμάτια για εμάς, κομμάτια που μας εξέφραζαν. Τελικά φαίνεται ότι εκφράσαμε και ένα σωρό κόσμο στην πορεία. Για κάποιο λόγο ο απλός εργαζόμενος, ο ντελιβεράς, ο ταξιτζής, αλλά ακόμα και αυτός στα ψηλά εισοδηματικά στρώματα, είδαν πράγματα που τους άγγιξαν. Άμα προσέξει κανείς και το στίχο θα δει ότι μοιάζει πολύ με τα ρεμπέτικα. Είναι επίτηδες πάρα πολύ απλοϊκός, σχεδόν δωρικός και μιλάει πολύ ειλικρινά χωρίς περιττούς λυρισμούς για πράγματα της ζωής. Άμα πάρεις δηλαδή και το πολυσυζητημένο «Πίνω μπάφους και παίζω pro», κάποιος είχε πει όταν το πρώτο άκουσε ότι είναι μια μορφή νεορεαλισμού. Ίσως κάποιος απ’ έξω να το βλέπει διαφορετικά δεν ξέρω, γιατί εμείς εισπράττουμε τη λατρεία του κόσμου και θολώνεται καμιά φορά η κρίση μας, κοιτάμε να μην την παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά, βέβαια, για να έχουμε πιο καθαρή σκέψη.

Νομίζω κάτι που μας χαρακτηρίζει είναι ότι απ’ την αρχή αντλούσαμε την έμπνευσή μας σκληροκέφαλα και πεισματικά από το θετικό κομμάτι των πραγμάτων. Έχει σημασία από πού αντλεί ο άνθρωπος την έμπνευσή του. Δεν θα δεις μιζέρια στα κομμάτια μας, αλλά δεν είναι και χαζοχαρούμενα, και εκεί μπερδεύονται πολλοί. Κάποιος είχε πει ότι «θέλει μαγκιά να κλέψεις λίγη σοβαρότητα απ’ τη ζωή». Στην Ελλάδα τα περισσότερα τραγούδια πηγάζουν από το μαύρο μας εαυτό. Γράφοντας τραγούδια για το μαύρο μας εαυτό ουσιαστικά τον αναπαράγουμε -προκαλούμε και τη δόνηση του μαύρου εαυτού του ακροατή άρα εγώ άμα βγάλω τη δυστυχία μου έξω θα στη μεταδώσω . Εσύ θα δεις κάτι γνώριμο. Ουσιαστικά αναπαράγουμε τη στενοχώρια του καθενός. Όλοι έχουμε ένα σκοτεινό και ένα φωτεινό κομμάτι. Εγώ, έμενα πάντα στο φωτεινό κομμάτι που έχει μείνει τόσο ατροφικό στους περισσότερους ανθρώπους, προσπαθούσα πάντα να αντλώ έμπνευση από εκεί και να διαχέω στο κόσμο αυτό το πράγμα. Ακόμα και το «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα», άμα διαβάσεις το κουπλέ έχει πολύ συγκεκριμένη θέση και έχει πολύ συγκεκριμένα κατηγορώ μέσα, ουσιαστικά μας καλεί να ενεργοποιήσουμε αυτό το καλό κομμάτι μέσα μας.

IMG_0843

Μια από τις αλλαγές είναι ότι όταν τραγουδάς και γράφεις τραγούδια, αυξάνονται οι ευθύνες σου. Αυτό που λες το ακούει πολύς κόσμος και ο κόσμος το παίρνει στα σοβαρά, οπότε πρέπει να έχεις περισσότερο στο νου σου τι λες και πώς φέρεσαι. Η ζωή μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο σίγουρα, με έχει βάλει και στην πρίζα να γίνομαι καλύτερος και στη μουσική άλλα και σαν άνθρωπος. Όταν παίζεις σε 5 ή 15000 άτομα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Είναι άλλη ενέργεια που παίρνεις και που δίνεις.

Ακούω πάρα πολύ από όλα, εκτός από ηλεκτρονική μουσική. Μ’ αρέσει η μουσική από ανθρώπους. Δεν κατηγορώ τα άλλα, απλώς δεν μπόρεσα να δεθώ ποτέ συναισθηματικά με αυτά. Το τελευταίο καιρό ακούω πάρα πολύ Bruce Springsteen, τον οποίο άκουγα και μικρός. Για το δικό μου γούστο είναι ο κορυφαίος τραγουδοποιός ever. Σε όλα. Σε τραγουδοποιία, στον τρόπο ερμηνείας ενός κομματιού, σε χαρακτήρα, σε τρόπο ζωής τον βάζω πάνω απ όλους. Μετά Bob Marley και από εκεί και πέρα πάρα πολλούς και αξιόλογους.

Μικρός άκουγα πάρα πολύ ρεμπέτικα, ειδικά τον Μάρκο Βαμβακάρη που του έχω μεγάλη αγάπη. Θεωρώ ότι είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο όλα αυτά που έχει γράψει και στις συνθήκες που τα έγραψε και πότισε όλη την υπόλοιπη μουσική. Ο Τσιτσάνης μ’ άρεσε πολύ αλλά και παλαιότεροι όπως ο Παγιουμτζής, ο Χατζηχρήστος, και ο Παπαϊωάννου. Αυτή τη μουσική την ανακάλυψα στην εφηβεία μου, γύρω στα 17-18, είχα αγαπήσει πολύ το ρεμπέτικο εκείνη την εποχή και φαντάσου έκανα μέχρι και εκπομπές στο ραδιόφωνο και διαλέξεις στο πανεπιστήμιο για το ρεμπέτικο στην Γερμανία που σπούδαζα. Από πιο σύγχρονους τραγουδοποιούς μ’  αρέσει ο Λοΐζος κι από λαϊκές φωνές ο Διονυσίου κι ο Καζαντζίδης. Γενικά αυτή η εποχή είχε μια ποιότητα.

Πολλά τραγούδια δεν τα εξέδιδα γιατί φοβόμουν την παρανόηση, ιδίως μετά το «Πίνω μπάφους και παίζω Pro». Από την εποχή που άνοιξε το internet και αντιλαμβάνεσαι πώς βλέπει ο κόσμος τα πράγματα σε πιάνει μια απογοήτευση. Βλέπεις τόσο μίσος μεταξύ των ανθρώπων, πας να ακούσεις ένα τραγούδι και βλέπεις από κάτω δεκάδες σχόλια μίσους. Όχι μόνο στη μουσική, παντού γίνεται αυτό, στο ποδόσφαιρο , οι αριστεροί με τους δεξιούς. Βγαίνει ένα μίσος τόσο τρομερό από αυτά τα πληκτρολόγια που αναρωτιέσαι αν υπάρχει ελπίδα τελικά να συμβιώσουμε κάποτε ειρηνικά .

Όταν ήμουν στο εξωτερικό άκουγα πάρα πολύ reggae και βρήκα ότι μου ταίριαζε ο τρόπος της απλής στιχουργικής, που έμοιαζε με αυτή στα ρεμπέτικα, και κατάλαβα ότι ταίριαζε και στη φωνή μου. Μου άρεσε γενικά αυτή η αφρικανική ρυθμική. Δεν επιλεγώ τυχαία τους φθόγγους των στίχων που βάζω στα τραγούδια. Πρέπει να έχω μια εύηχη ρυθμική. Δεν μπορώ να πάρω ένα οποιοδήποτε δημοτικό και να το κάνω reggae. Οι διασκευές λοιπόν σε παραδοσιακά τραγούδια που κατά καιρούς κάναμε δεν ήταν τυχαίες. Έπρεπε να ταιριάζουν σε μια τέτοια μετατροπή.

Μεγάλο σχολειό υπήρξε για μας ο Manu Chao, που είχαμε παίξει μαζί και είδαμε από κοντά τι κάνει ο άνθρωπος, χωρίς εφέ, χωρίς φώτα, μόνο με λίγα άτομα και πολλή ψυχή. Και για την reggae μέντοράς μας υπήρξε ο Vin Gordon . Από εκεί και πέρα πήραμε το βάπτισμα. Ο Vin μας έβαλε κατά κάποιο τρόπο στο κλίμα πώς να παίξεις καλή reggae, μάθαμε πολλά. Πριν από τη συναυλία του Manu Chao και μετά είναι σαν να ήμασταν δυο διαφορετικά συγκροτήματα.

IMG_0941

Ο Manu chao ήταν για μένα κάτι σαν προσωπικός ήρωας, όταν τον γνώρισα μου έκανε τεράστια  εντύπωση. Είναι ένας άνθρωπος που τον είχα πολύ ψηλά και βγήκα δικαιωμένος, πολλές φορές όταν γνωρίσεις κάποιον που θαυμάζεις από κοντά τελικά δεν σου κάνει και μεγάλη εντύπωση, λες «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα». Όταν όμως γνώρισα τον Manu μετά τη συναυλία του στη Μαλακάσα έπαθα σοκ, έβγαινε από μέσα του ένα φως, μια ενέργεια, μια συγκέντρωση, λες και είχες μπροστά σου έναν πολεμιστή του φωτός. Και όταν μιλήσαμε, οι τρεις κουβέντες που μου είπε είχαν βάρος.  Είχα πάθει μεγάλη πλάκα . Τον έβλεπες και ήταν σαν να έρχεται μια ενέργεια από το σύμπαν σε αυτόν τον μικροκαμωμένο άνθρωπο και να το μεταμορφώνει σε κάτι πολύ ανώτερο. Φαντάσου, ένας άνθρωπος ροκάρει μόνος του 40.000 κόσμου, χωρίς εφέ, χωρίς τίποτα, μόνο με μια κιθάρα και λίγους μουσικούς. Απίστευτο συναίσθημα.

Έχει αλλοιωθεί ο όρος τι είναι επανάσταση, τι είναι αριστερά και τι δεξιά. Ο καθένας το κάθε ξέσπασμα μπορεί να το βαφτίσει επανάσταση. Όλα πρέπει να γίνονται με βάση το τι βελτιώνει τη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων, υλικά και πνευματικά. Πρέπει να αναρωτιόμαστε ποιες από τις πράξεις μας θα προκαλέσουν στους περισσότερους ανθρώπους βελτίωση στη ζωή τους. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς. Όταν είσαι είκοσι χρονών βιάζεσαι να ζήσεις και να κάνεις τα πάντα τώρα, δεν έχεις υπομονή, έχεις μια τάση να θες άμεσες λύσεις, οπότε τείνεις να τα βλέπεις όλα μαύρα-άσπρα.  Αυτοί είναι οι κακοί, εκείνοι είναι οι καλοί… Διάλεξε στρατόπεδο. Πολλές φορές αυτό οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα, τα οποία τα καταλαβαίνεις αργότερα. Όσο μεγαλώνεις το άσπρο και το μαύρο γίνεται πιο γκρι και το γκρι έχει διάφορες αποχρώσεις.

Η καλυτέρευση της ανθρωπότητας θα ξεκινήσει κυρίως από κάλους γονείς. Οι καλοί γονείς  θα κάνουν πιο ισορροπημένα και ώριμα παιδιά και αυτά με τη σειρά τους θα πάρουν πιο ώριμες και ισορροπημένες αποφάσεις. Γονείς που δεν μπορούν να διαχειριστούν τις ίδιες τους τις ζωές θα κάνουν παιδιά που θα γίνουν είτε βίαια, είτε φοβισμένα και υποτακτικά και σίγουρα όχι ισορροπημένα. Νομίζω εκεί πρέπει να ποντάρουμε. Ένας ισορροπημένος άνθρωπος θα κάνει παρόμοιες παρέες , θα έχει τέτοια πρότυπα και θα επιλέγει τέτοιους ανθρώπους να τον εκπροσωπούν κάτι που μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε μια ολοένα και καλύτερη κοινωνία των ανθρώπων.  Η επόμενη επανάσταση ίσως πρέπει να ξεκινήσει μέσα στην ίδια την οικογένεια , μέσα στα σπίτια.  Τι να το κάνω αν έχω το καλύτερο σύστημα του κόσμου και οι άνθρωποι είναι ανώριμοι. Αυτό θέλει πάρα πολύ δουλεία παντού στον κόσμο και ειδικά στην Ελλάδα.

IMG_0902

Όλη μου η ζωή είναι η μουσική. Η μουσική και η μπάλα.  Μπάλα προσπαθώ να παίζω όσο πιο συχνά μπορώ, να κάνω περιπάτους  μέσα στο πράσινο, μ’ αρέσει πάρα πολύ να πηγαίνω σε φίλους. O χρόνος μου, πάντως, είναι αρκετά περιορισμένος ειδικά όταν βρίσκομαι σε περιοδείες. Το καλό είναι ότι κάνουμε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, οπότε κατά κάποιο τρόπο πάντα ταξιδεύω, κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω και κάτι το οποίο κάνω από πολύ μικρός.

Μάθετε πού περιοδεύουν από την επίσημη σελίδα τους στο Facebook: https://www.facebook.com/Locomondo.official?fref=ts

Και από εδω: http://www.locomondo.gr/

Κείμενο: Τάσος Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag