Η μουσική για τον Matteus είναι ανάγκη, «όπως το φαγητό», όπως λέει ο ίδιος. Κάτι ιερό. Στα επτά του ξεκίνησε να παίζει εκκλησιαστικό όργανο στην Τήνο, όπου και γεννήθηκε. Μετά από λίγο, όταν μετακόμισαν οικογενειακώς στην Αθήνα, ξεκίνησε το πιάνο το οποίο του φάνηκε πανεύκολο σε σύγκριση με το εκκλησιαστικό όργανο. Όταν τελείωσε με τις σπουδές του αποφάσισε να αφοσιωθεί στην προσωπική του μουσική που δεν έχει όρια και του παρέχει την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερό του άλμπουμ, το SUB_____. To ηχογράφησε εξολοκλήρου στα ταξίδια που έκανε στην Πολωνία και στην Στοκχόλμη, χρησιμοποιώντας μόνο το iPhone σε όλη την διαδικασία παραγωγής. Τον συναντήσαμε ένα απόγευμα στον Κεραμεικό. Έβρεχε και το τοπίο θύμιζε βόρεια Ευρώπη, θα μπορούσαμε να ήμασταν στην Στοκχόλμη. Ο Matteus μάς μίλησε για τη μουσική του και για τα ταξίδια που έχει κάνει τελευταία. Και τα δύο είχαν μεγάλο ενδιαφέρον.

DSC_0693

Μουσική

«Το άλμπουμ προέκυψε κατά τύχη. Ηχογραφήθηκε όλο στο εξωτερικό με το iPhone μου. Αρχικά έκανα ένα ταξίδι στην Πολωνία. Διέσχισα με τρένο όλη τη χώρα και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ηχογραφούσα ήχους και μουσικές. Έμπαινα σε έναν καθεδρικό ναό, έβλεπα ένα εκκλησιαστικό όργανο και έπαιζα. Αυτό που έπαιζα το ηχογραφούσα. Ήταν απλά ένας αυτοσχεδιασμός. Ηχογραφούσα κι άλλα, διάφορα. Βήματα, θροΐσματα φύλλων, τακούνια στην άσφαλτο, γρύλους το βράδυ. Στο μουσικό μουσείο της Στοκχόλμης είχε μια τεράστια γκάμα οργάνων και μπορούσες να κάθεσαι και να παίζεις όλη μέρα. Ουσιαστικά συνέλεγα υλικό για μένα, το οποίο δεν είχα σκοπό να το κάνω κάτι. Μέχρι που κάποια στιγμή στην Πολωνία συνάντησα μία μουσικό που έκανε ένα show σε πιάνο και είχε κλειστά τα μάτια της. Με έκανε να σκεφτώ για το πώς ενεργοποιούνται οι υπόλοιπες αισθήσεις όταν ο μουσικός στερείται μία αίσθηση. Τελικά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τους ήχους που είχα συλλέξει και να μπω όσο πιο βαθιά γίνεται σε αυτούς. Καθόμουν και άκουγα το υλικό και επικεντρώθηκα σε ήχους όπως το τρίξιμο του μηχανισμού του πιάνου, το «παφ» που κάνουν τα δάχτυλα όταν παίζουν άρπα. Πράγματα που όταν ακούμε μουσική δεν τα παρατηρούμε. Ο μουσικός που κάνει ένα πολύ στιλιζαρισμένο άλμπουμ όλους αυτούς τους ήχους τους θεωρεί βρωμιά και τους αφαιρεί. Εγώ αποφάσισα να χρησιμοποιήσω αυτό το υλικό. Ήθελα να χρησιμοποιήσω μόνο το iPhone για να γίνει όλη η παραγωγή του άλμπουμ και το κατάφερα, πέρα από κάποιες πολύ μικρές λεπτομέρειες που τις δούλεψα σε υπολογιστή. Ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι με την τεχνολογία σήμερα μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις όποτε το γουστάρεις, εύκολα και χωρίς budget. Έκανα βέβαια τέσσερα χρόνια για να το τελειώσω. Το άλλαξα εντελώς πέντε φορές, αλλά τελικά το κατάφερα και κυκλοφόρησε την 1η Οκτώβρη. Με ρώταγαν όλοι ‘μα τι apps χρησιμοποιείς;’ και γενικά πήρα πολύ καλά σχόλια.

Μέσα από το άλμπουμ είπα ιστορίες που δεν θα έλεγα ούτε στον κολλητό μου, πολύ προσωπικά πράγματα, δικές μου προσωπικές εξομολογήσεις. Μίλησα για πράγματα υπόγεια, γενικά πράγματα υπό- και γι’ αυτό και το ονόμασα SUB____ αφήνοντας τον κάθε ακροατή να το συμπληρώσει όπως θέλει. Το άλμπουμ κυκλοφορεί διαδικτυακά μέσω band camp και κοστίζει πέντε ευρώ».

DSC_0663DSC_0685

Ταξίδια

«Έφυγα από την Αθήνα για τη Βαρσοβία με αεροπλάνο. Είχα ξαναπάει στην Πολωνία, στο Γκντανσκ. Μου άρεσε τόσο πολύ που ήθελα να ξαναπάω. Γενικά την Πολωνία την περίμενα διαφορετική. Πίστευα ότι θα συναντήσω κάτι παρόμοιο με την Αθήνα, αλλά τελικά δεν είχε καμία σχέση. Ήταν πανέμορφη χώρα. Πολύ προσεγμένη και καθαρή, με τρομερή αρχιτεκτονική. Ήταν όλα πολύ φτηνά και οι Πολωνοί πολύ ωραίοι τύποι. Το φαγητό τους ήταν ωραίο αν και λίγο βαρύ. Γενικά στην Πολωνία μου άρεσε να παρατηρώ τους ανθρώπους, τί κάνουν στην καθημερινότητα τους, πώς κινούνται, τί τρώνε. Από τη Βαρσοβία πήρα το τρένο και πήγα βόρεια, στο Γκντανσκ. Είναι μια πόλη εντελώς καλλιτεχνική. Με πολλά ανεξάρτητα labels, πολλούς καλλιτέχνες. Η αρχιτεκτονική εκεί ήταν απίστευτη και είχε κάτι που δεν έχω δει πουθενά αλλού. Ήταν σαν χολιγουντιανό σκηνικό. Είχε σπιτάκια πολύ μικρά και απλά και η πρόσοψή τους υψωνόταν 30-40 μέτρα Από εκεί πήρα πλοίο για να πάω στην Στοκχόλμη. Το πλοίο έκανε 28 ώρες και το ταξίδι ήταν φανταστικό. Η γραμμή είχε δύο πλοία, το ένα που πήγαινε στην Στοκχόλμη και το άλλο που επέστρεφε. Το καλό είναι να πετύχεις το party boat που το προτιμούν οι Σουηδοί για να πάνε στην Πολωνία επειδή έχει φτηνό αλκοόλ. Μπαίνουν στο πλοίο, παρτάρουν μέχρι τελικής πτώσης και μετά κοιμούνται. Φτάνουν στην Πολωνία, μένουν μια-δυο μέρες και επιστρέφουν. Εκτός από το party boat υπάρχει και το απλό εμπορικό πλοίο που μεταφέρει εμπόρευμα και νταλίκες. Δυστυχώς εγώ πέτυχα αυτό. Είχε και αυτό όμως την γοητεία του. Είχα πραγματικά άφθονο χρόνο για να σκεφτώ και να πιω. Στο πλοίο είχε κυρίως Φινλανδούς νταλικέρηδες. Μπιροκοιλιάδες, κοκκινοτρίχηδες, κλασικοί τύποι μέσα στη βαρεμάρα που περίμεναν να φτάσει το πλοίο στην Στοκχόλμη και να παραδώσουν το εμπόρευμα. Όταν έφτασα στη Στοκχόλμη έμεινα σε ένα ξενοδοχείο-ποταμόπλοιο, πήγαινα κάθε μέρα στο μουσικό μουσείο και έπαιζα τα όργανα που είχε. Κάπως έτσι πέρασαν 20 μέρες. Δεν ξόδεψα πολλά χρήματα συνολικά. Στην Στοκχόλμη ξόδεψα τα περισσότερα γιατί είναι πανάκριβα. Το αλκοόλ τους δεν είναι ακριβό, αλλά αν φας έξω μία απλή μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα έχει 17 ευρώ. Είχα πάει και στην Ισλανδία τον Αύγουστο. Ήταν φοβερή εμπειρία. Κάναμε camping στον παγετώνα. Είναι κάτι που το συνηθίζουν -όπως εμείς κάνουμε στην παραλία. Εκείνη την εποχή είχε μόνο μέρα, αλλά η θερμοκρασία έπεφτε και μέχρι τους -10 βαθμούς. Κοιμόμασταν σε σκηνή, σε sleeping bag και το μυστικό ήταν να μην φοράς ρούχα για να μπορέσει το σώμα να δημιουργήσει την κατάλληλη θερμοκρασία. Το τρομακτικό ήταν το πρωί που ξυπνούσα και έβλεπα σταλαγμίτες πάνω από το κεφάλι μου, από την αναπνοή μου. Πήγα και σε γεωθερμικές λίμνες και ήταν πολύ ωραία η εμπειρία. Ήμουν μέσα σε ζεστό νερό και στα μαλλιά μου έπεφτε χιόνι. Έχουν πολύ πλάκα οι Ισλανδοί. Η γλώσσα τους δεν θυμίζει τίποτα άλλο, είναι ένας ωραία βαρεμένος λαός. Φαντάσου πιστεύουν στα ξωτικά και στα τρολ, αλλά πραγματικά. Διοργανώνουν διάφορες ξεναγήσεις σε κάτι τρύπες που πιστεύουν ότι όντως ζουν εκεί, τους αφήνουν δώρα, γλυκά, μανιτάρια στους κήπους τους. Και σίγουρα ξέρουν να παρτάρουν. Χορεύουν όλοι όταν βγαίνουν και η πόλη τα Παρασκευοσάββατα παίρνει φωτιά».

https://www.facebook.com/matteusmusic

Μπορείς να ακούσεις και να αγοράσεις το άλμπουμ εδώ.

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag