Και ονειρεύονται ό,τι και οι άλλοι νέοι άνθρωποι γύρω τους.

 

Mαύρες καμπαρτίνες, βαριά παπούτσια, ασημένια κοσμήματα, ρούχα από δέρμα, αλυσίδες, tattoos είναι μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά της εξωτερικής εμφάνισης της gothic αισθητικής. Με κύριο χρώμα το μαύρο και με μια αντίληψη ρομαντικής μελαγχολικής διάθεσης, η gothic κουλτούρα συνεχίζει να εκφράζει αρκετά άτομα. Είναι περιπτώσεις που οι περισσότεροι θα κοιτάξουν περίεργα όταν θα περάσουν δίπλα τους ή θα σχολιάσουν με τις παρέες τους το συγκεκριμένο εκκεντρικό στυλ.

Είναι δήθεν, άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση, το κάνουν για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους ή μια ιδιαίτερη φιλοσοφία ζωής; Καλύτερα, όμως, ας ρωτήσουμε τον Άγγελο και την Τζοάννα, να μας εξηγήσουν, πώς είναι να «βλέπεις» μέσα από την σκοτεινή πλευρά τον κόσμο.

Ο Άγγελος μεγάλωσε στην Αθήνα και έχει άριστες σχέσεις με την οικογένεια του, αφού όπως λέει χαρακτηριστικά τον άφησαν από τα 17 να ζήσει μόνος του.

 

03_DSC_2565

 

«Μικρότερος ήμουν πιο κλειστός, σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να βγάλω χρήματα άμεσα και γρήγορα. Αργότερα, κοίταξα να κάνω δουλειά αυτό που μου αρέσει. Πριν, ασχολιόμουν με την οικονομική σχολή που είχα πετύχει, καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή και δεν είχα σχεδόν καθόλου παρέες, ένιωθα πολύ κενό άτομο… Έχω βρει απάντηση στο ότι δεν είχα φίλους: ίσως γιατί ο καθένας πρέπει να βρει τον κύκλο του και τα άτομα που τον εκφράζουν. Πολλά άτομα είναι δύσκολα και δεν προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους. Θέλω, εγώ και μόνο, να διαλέγω τα άτομα με τα οποία θα είμαι μαζί, δεν ταιριάζουν όλοι με όλους».

Η Τζοάννα, μεγάλωσε με αυστηρούς γονείς και ως κοπέλα αντιμετώπισε ένα περιβάλλον πολύ συμβατικό.

«Δεν ήθελαν να βγαίνω, θεωρούσαν ότι επειδή ήμουν όμορφη έπρεπε να ασχολούμαι με το μπαλέτο και την μουσική, να κάνω πράγματα που θα με βοηθούσαν να προχωρήσω διαφορετικά και να μην ξεφεύγω από οποιαδήποτε ιδεολογία τους. Δεν συμφωνούσαν ποτέ με το να παίζω σε metal συγκροτήματα, θέλανε μόνο κλασικά κομμάτια. Μου τόνιζαν  συνέχεια, ‘πρόσεχε τα μέρη που πας και τις παρέες σου’ ενώ στο σχολείο θυμάμαι με λέγανε σατανίστρια! Όμως πάντα έλεγα, ότι αν θέλεις να διαμορφώσεις τον χαρακτήρα σου, δεν θα σκεφτείς τι θα σου πουν οι γονείς σου. Ξεπέρασα λοιπόν τα όρια της οικογένειάς μου, πηγαίνοντας κόντρα στις απόψεις τους, κάνοντας μια επανάσταση, με τσαμπουκά και ακολουθώντας τα δημιουργικά πράγματα που με εκφράζουν. Έχουμε πολύ μεγάλο χάσμα γενεών, μεγάλωσαν σε άλλες καταστάσεις, σε πιο κλειστές κοινωνίες, είναι κάποια πράγματα πολύ extreme για αυτούς. Στα 15 άρχισα να κάνω αυτό που θέλω. Όνειρό μου είναι να πάρω το πτυχίο στο μπαλέτο αλλά και να ασχοληθώ με το τραγούδι. Γουστάρω να ανεβαίνω στην σκηνή. Το τραγούδι είναι τρόπος έκφρασης συναισθημάτων, είναι η ενέργεια που αποκτάς με τον κόσμο. Αυτή η αλληλεπίδραση  με γεμίζει πολύ.

 

04_DSC_2780 05_DSC_2599

 

Η έμπνευση έρχεται από παντού, ίσως τα πρώτα ερεθίσματα να προέρχονται από κάποιες συναυλίες των Beatles ή τους Pink Floyd που έβλεπα στην τηλεόραση».

Η μουσική είναι πολλά πράγματα μαζί, είναι κάτι που σε κρατάει ζωντανό», λέει ο Άγγελος με την Τζοάννα να συμπληρώνει «η μουσική θεωρώ ότι είναι η αποτύπωση της ίδιας σου της ψυχής».

«Μεγαλώνοντας αποκτάμε διαφορετική άποψη, ‘δεν σου αρέσει, μην μου μιλάς’, ‘χαίρομαι γιατί είμαι καλύτερος από αυτό το χάλι που είσαι’. Και για αυτό, δεν λαβαίνουμε υπόψη πλέον τα σχόλια στο δρόμο. Είναι ένα στάδιο που το ξεπερνάς. Ζούμε σε μια χώρα που είναι 40 χρόνια πίσω, δεν υπάρχει καν εναλλακτική σκηνή στην Ελλάδα, ούτε το αντίστοιχο κοινό…

Η gothic σκηνή είναι διαχρονική γιατί πάντα και πάρα πολλοί έχουν την ανάγκη να εκφράσουν το σκοτεινό τους κομμάτι. Είναι πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν, συναισθήματα που δεν βγαίνουν προς τα έξω. Θέλει να είναι έτσι, να αισθάνεται ότι αυτό είναι. Φυσικά, υπάρχει και η μόδα, που το κάνεις για να ξεχωρίσεις. Γίνεσαι δήθεν και σε εμάς αρέσει πολλές φορές, δεν το κατακρίνουμε.

 

06_DSC_2738

 

Όλο αυτό το εναλλακτικό στυλ, οτιδήποτε φοράμε πάνω μας, συμβολίζει κάτι προσωπικό για μας, ειδικά τα κοσμήματα, είναι βιώματα, μια βλακεία που είχαμε ζήσει, εμπειρίες και στιγμές της ζωής μας».

«Θα ήθελα στο μέλλον να έβγαζα περισσότερα λεφτά από την διοργάνωση των events ή από το εναλλακτικό μόντελινγκ, τα τατουάζ», μου λέει ο Άγγελος ενώ η Τζοάννα με την ανακούφιση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της, προσθέτει ότι «τώρα που τελείωσα την φυλακή του σχολείου ίσως έχω περισσότερο χρόνο να βγάζω χρήματα από αυτό που μου αρέσει. Ήταν χάσιμο χρόνου και θέλω πλέον να ασχοληθώ με την ζωή μου».

«Θα τα έφτιαχνα με μια κοπέλα που δεν θα ήταν της δικής μου αισθητικής, θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Αν φυσικά μου έλεγε, ‘γουστάρω που είσαι έτσι, που είσαι ο εαυτός σου’, εκεί ναι, αλλά δεν έχει τύχει», λέει ο Άγγελος. Η Τζοάννα με πιο απόλυτη άποψη, σπεύδει να πει ότι «η εμφάνιση έχει να κάνει και με το χαρακτήρα, άρα δεν νομίζω… δύσκολο, δεν υπάρχουν τέτοιες εξαιρέσεις».

«Ο έρωτας είναι έλξη, όταν νιώθεις ότι έχεις βρει το άτομο που θέλεις να είσαι μαζί του, η αναζήτηση του άλλου μας μισού, να ξυπνάς το πρωί με την ασφάλεια ότι έχεις δίπλα σου αυτόν που αγαπάς».

«Η Αθήνα είναι η μοναδική πόλη στην Ελλάδα που μπορώ να ζήσω. Μέσα σε τόσο μεγάλο πληθυσμό, κάτι κοινό θα βρεις με κάποιον άλλο. Στην Θεσσαλονίκη ήμουν για δυο μήνες, μου φάνηκε ένα χωριό και τα χωριά μπορεί να είναι ωραία, αλλά δεν θα άντεχα να ζήσω σε χωριό, πρέπει αναγκαστικά να γίνεις συμβατικός», υποστηρίζει ο Άγγελος, στην ερώτηση αν η Αθήνα είναι η πόλη που τον εκφράζει. Βέβαια, όταν του αναφέρω την περιοχή των Εξαρχείων, η απάντηση του δεν ήταν η αναμενόμενη. «Είναι μια παρακμιακή περιοχή, με 100% χαμηλό IQ, γεμάτη από ψευτοαριστερούς που τους σιχαίνομαι. Επηρεασμένοι βαθιά από τα ναρκωτικά, με δήθεν αναρχικές απόψεις, είναι οι ίδιοι που έχουν πλακώσει στο ξύλο φίλους μας, μόνο και μόνο, γιατί δεν τους άρεσε η εμφάνισή τους».

 

08_DSC_2751

 

«Σήμερα θεωρώ αντίδραση τις προτιμήσεις μου, τις απόψεις μου και την εμφάνισή μου. Έχω μπει στο πειρασμό να βγω γυμνός στο δρόμο επειδή έχει ζέστη και με έχουν τσαντίσει. Το πιο ακραίο που έχω κάνει είναι όταν κυκλοφόρησα στου Ψυρρή με τις μπότες μου, έβαλα ζαρτιέρες και ένα σακάκι. Θα ήθελα, βέβαια, τότε να είχα και ένα μαστίγιο μαζί μου, για τον όχλο που ακούγονταν δίπλα μου από αυτό που έβλεπαν. Το έκανα για να δω πώς θα αντιδράσει ο κόσμος ή αν είχαν το θάρρος να με πλησιάσουν. Γέλασα αρκετά, έβλεπες μόνο τις παρέες που ήταν άνω των πέντε ατόμων να αντιδρούν, όλοι οι άλλοι τίποτα…

Πράγματι, υπάρχουν αρκετοί με την δική μας αισθητική που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, ίσως είναι ένας τρόπος να την καταπολεμήσεις. Είναι ένα κίνητρο να καταφέρεις κάτι, όλοι το βλέπουν μόνο από την εξωτερική εμφάνιση.

Ο μεγαλύτερος φόβος είναι μήπως δεν πραγματοποιηθούν τα όνειρά μας, ή να αναγκαστείς να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει. Σε άλλη χώρα θα μπορούσαμε να ζήσουμε από αυτό που κάνουμε, εδώ είναι ακόμα δύσκολο. Είναι ωραίο να βγάζεις χρήματα από αυτό που θέλεις και να μπορείς να συντηρηθείς από αυτό. Στην Ελλάδα των σκυλάδικων ή της pop  είναι λίγο δύσκολο. Το να ξεχωρίζεις από αυτά δεν μου λέει κάτι, θα προτιμούσαμε να ξεχωρίσουμε από τα άτομα που αξίζουν».

 

01_DSC_2676 07_DSC_2765

Κείμενο: Γιάννης Πανταζόπουλος,
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς