fwt_3

Τον Μποντζόβι τον βρήκε ο Κώστας σε μία αγγελία το 2011. Ήμουν διακοπές και μου έστειλε μέιλ με το απόσπασμα του περιοδικού και μία φωτογραφία με τέσσερα μωρά γατάκια που χαρίζονταν αυστηρά σε γατόφιλους. Εκείνη την περίοδο έψαχνα μανιωδώς ένα γατάκι για να το αγαπήσω, να το φροντίσω και να το ζουλάω ακατάπαυστα. Είδα τον Μποντζόβι, μικρό και γκρι, να ποζάρει μπροστά-μπροστά στη φωτογραφία και αποφάσισα πως τον θέλω.

Τηλεφωνήσαμε στην αγγελία και με το που επέστρεψα στην Αθήνα, πήγαμε μέχρι το Μαρούσι για να τον πάρουμε. Όπως μπήκαμε μέσα στο σπίτι, είδαμε στα δεξιά έναν κηπάκο όπου έπαιζαν πολλά μικρά γατάκια με τις χαριτωμένες ουρίτσες τους και τα τοσοδούλικα πατουσάκια τους.
«Ήρθατε για τον χοντρό;».
«Ε… Μάλλον».

Έτσι λοιπόν, ξεκίνησα να ζω με τον Μποντζόβι. Εγώ βέβαια ήθελα να τον πούμε Fatso αλλά η συγκάτοικός μου διαφωνούσε και μετά από πολλή σκέψη καταλήξαμε στο όνομά του. Δεν τον λένε Μπον ούτε Τζόβι. Τον λένε Μποντζόβι. Μία λέξη. Το επώνυμό του είναι Κορρές. Μποντζόβι Κορρές.

fwtfwt_5 fwt_6 fwt_4

Μικρός ήταν πολύ ζωηρός αλλά ποτέ ζημιάρης. Ερχόταν στην πόρτα να με προϋπαντήσει και τον σήκωνα με το ένα μου χέρι, τον έβαζα στον ώμο μου και προχωρούσαμε μέσα στο σπίτι. Μετά βέβαια μεγάλωσε οπότε για να τον σηκώσω, χρειαζόταν να αφήσω τα πράγματά μου, να βγάλω το παλτό, να πάρω μια ανάσα και έπειτα να του πω «άντε, έλα» και να τον πιάσω με τα δυο μου χέρια.

Είναι πολύ πεινάλας και γκρινιάρης, τον τελευταίο καιρό προσέχω πολύ τη διατροφή του και το μόνο που σκέφτεται είναι το φαί. Αυτό με στεναχωρεί κάπως, αλλά λέω πως είναι για το καλό του και συνεχίζω. Με εκνευρίζει αφάνταστα όταν πεινάει και πηγαίνει και μασουλάει ό,τι πλαστικό βρει γιατί ξέρει ότι μου σπάει τα νεύρα και θα με αναγκάσει να σηκωθώ να τον ταΐσω. ΤΟ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΕΠΙΤΗΔΕΣ. Η διαδικασία έχει ως εξής: βρίσκει μία πλαστική σακούλα και αρχίζει χρίτσι-χρίτσι, του φωνάζω, με κοιτάει, γυρνάει το κεφάλι του ξανά προς τη σακούλα κοιτώντας με και αρχίζει πάλι χρίτσι-χρίτσι, εγώ του πετάω πράγματα, εκείνος τα βλέπει να πέφτουν γύρω του χωρίς να τους δίνει σημασία, σηκώνομαι, φεύγει τρέχοντας προς το πιάτο του, ξανακάθομαι, ξαναγυρνάει στη σακούλα. Πίσω στην αρχή. Δυστυχώς, δεν είναι τόσο παιχνιδιάρης όσο ήταν παλιά, κυρίως επειδή χάνει όλα του τα παιχνίδια και μετά δεν έχει τι να κάνει, βαριέται και κοιμάται διαρκώς. Με κάποια κάνει fetch, του τα πετάω από το κρεβάτι και μου τα ξαναφέρνει πίσω. Το χειρότερο πράγμα που έχει κάνει είναι αυτές οι γρατζουνιές. Αλλά δεν έφταιγε αυτός. Τρόμαξε. Είναι αρκετά φοβιτσιάρης. Και μαμάκιας. Αυτό είναι βασικά το πιο ισχυρό του χαρακτηριστικό, σύμφωνα με την κολλητή μου.

fwt_1 fwt_2fwt_12 fwt_11 fwt_10 fwt_9

Με ακολουθεί παντού και θέλει να ασχολούμαι μαζί του συνέχεια. Όταν δουλεύω στον υπολογιστή έρχεται σε slow motion δίπλα μου και ύπουλα απλώνει την πατούσα του να ελέγξει το έδαφος για να δει αν θα τον αφήσω να κάτσει μαζί μου. Όταν έρχονται φίλοι στο σπίτι και κάθονται στον καναπέ, μέχρι να πεταχτώ στην κουζίνα και να γυρίσω, έχει κάτσει πάνω τους με ύφος «I own you».

Τον λατρεύω γιατί έχουν υπάρξει περίοδοι στις οποίες ήμουν σκατά ψυχολογικά και ήταν εκεί. Το ότι είναι εκεί είναι όμως ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο σου δείχνει τη στήριξή του. Ή απλά βρίσκεται κοντά σου διακριτικά και περιμένει να νιώσεις εσύ έτοιμη να τον πλησιάσεις ή ανεβαίνει πάνω σου και απαιτεί αγκαλιά με ύφος «λοιπόν, άσε τις μαλακίες τώρα και ασχολήσου μαζί μου».

Δεν πιστεύω πως ένα ζώο μπορεί  να αντικαταστήσει την ανθρώπινη συντροφιά. Μπορεί να την υποκασταστήσει εξαιρετικά για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά μετά πρέπει να βγεις ξανά στον κόσμο. Είναι πολύ ομιλητικός βέβαια, πράγμα πολύ χρήσιμο όταν είσαι απομονωμένη σπίτι σου για μέρες κάνοντας εργασίες.

fwt_8