Το πορνό ως εικαστική έκφραση μέσα από τις φωτογραφίες ενός νεαρού Έλληνα εικαστικού.

 

Τις φωτογραφίες του George Kanis τις είδα για πρώτη φορά στο Instagram, στη «λογοκριμένη» μορφή τους (λόγω των περιορισμών του μέσου) και στη συνέχεια ανακάλυψα το tumblr του, όπου ασχολείται με τον ερωτισμό με έναν δικό του τρόπο. Φωτογραφίζει κυρίως άντρες, γυμνούς, και πολλές από τις φωτογραφίες του είναι πορνογραφικές, με μία αισθητική που θυμίζει άλλες εποχές. «Είναι παλιωμένη πια η αισθητική που μου άρεσε» λέει ο ίδιος αναφέροντας ως αγαπημένους φωτογράφους κάποιους παλιούς street photographers και τον Αράκι, «γι’ αυτό και όλος μου ο εξοπλισμός είναι αναλογικός. Δεν έχω μεταβεί ακόμα στα σύγχρονα μέσα, ούτε πρόκειται. Κι αισθητικά δεν μου αρέσει και τίποτα ψηφιακό. Φωτογραφίζω το 80% με φιλμ και οποιοδήποτε άλλο ψηφιακό αρχείο είναι με αναλογικό εξοπλισμό, απλά με ψηφιακή πλάτη. Δεν έχω προσαρμοστεί ακόμα στα νέα δεδομένα. Και αισθητικά δεν μου αρέσουν αυτά που βλέπω».

 

Παρόλα αυτά, οι φωτογραφίες του είναι εντελώς σύγχρονες και ακόμα και όταν είναι ωμές και στα όρια του πορνό, έχουν κάτι το ρομαντικό. Ίσως επειδή είναι κι ο ίδιος υπερβολικά ρομαντικός. Αν μιλήσεις μαζί του, είναι εύκολο να το καταλάβεις.

 

 

 

«Έχω τελειώσει Οικονομικά και Διακόσμηση και ασχολούμαι με τη φωτογραφία, το βίντεο, τη μουσική… Τα έκανα λίγο απ’ όλα για να μην βαριέμαι», λέει. «Τη φωτογραφία την ξεκίνησα πειραματικά στο γυμνάσιο και απ’ το λύκειο και μετά είχα μια τάση να κάνω τα πάντα αφηρημένα, τα έργα που ζωγράφιζα, τις φωτογραφίες. Κι όταν άρχισα να τις τυπώνω δεν μου άρεσαν, βαριόμουνα, έτσι ξεκίνησα να κάνω πορνογραφία.

 

Οι πρώτες φωτογραφίες που ανέβασα στο tumblr ήταν κάτι demi και δεν ήταν πολύ ωραίο, τώρα έχει γίνει πιο ξεκάθαρο αυτό που κάνω και θα γίνει ακόμα περισσότερο, με τον καιρό θα γίνει ακόμα πιο hardcore, απλά θέλω να πηγαίνει λίγο-λίγο και μέχρι εκεί που αισθάνομαι ότι φτάνουν τα δικά μου όρια.

 

Το πορνό για μένα είναι μια εικαστική έκφραση. Άλλοι το βλέπουν ως καύλωμα και ξεκαύλωμα αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι, ό,τι με καυλώνει δεν το χρησιμοποιώ ως δουλειά. Φωτογραφίζω κυρίως άντρες, είτε γυμνά πορτρέτα είτε απρόσωπα σώματα και προσπαθώ τα μοντέλα μου να είναι κυρίως queer άτομα. Θέλω τα δικά μου πρότυπα και τη δικιά μου αισθητική να είναι ξεκάθαρα σε όλο αυτό που κάνω, το πώς αντιλαμβάνομαι εγώ την σεξουαλικότητα και το τι είναι πορνό για μένα ή τι είναι αισθησιακό. Και θέλω να το εστιάσω στα ελληνικά δεδομένα, ό,τι υπάρχει εδώ, και ειδικά στο κέντρο της πόλης. Οι άνθρωποι που φωτογραφίζω είναι μόνο Έλληνες και μόνο στη κέντρο της Αθήνας. Σκοπεύω να ασχοληθώ καθαρά με την πορνογραφία, αλλά όπως την έχω εγώ στο μυαλό μου. Να είναι εικαστική. Και στη ζωγραφική και στο βίντεο πάλι προς την πορνογραφία θέλω να πάω.

 

 

Οι άνθρωποι που φωτογραφίζω είναι οι περισσότεροι φίλοι μου, ή άνθρωποι που έχω γνωρίσει και με εμπνέουν και μετά από κάποιον καιρό μπορώ να τους ζητήσω να βγάλουν τα ρούχα τους. Δεν υπάρχει ντροπή, βλέπουν ότι είναι ξεκάθαρη η στάση μου, δεν εχει σχέση με το σεξ αυτό που κάνω, ούτε υπάρχει κάποιο φλερτ ή υπόνοια ότι θα γίνει κάτι. Είναι πάρα πολύ εύκολο να βρω ανθρώπους, και δεν τους απασχολεί και τόσο πλέον να βγάλουν τα ρούχα τους γιατί ξέρουν ότι αυτό που θα δείξουν είναι μια εικόνα, δεν είναι ο εαυτός τους. Οπότε, το αν είναι γυμνοί ή ντυμένοι δεν είναι θέμα γι αυτούς. Έχει σημασία το πώς θα πλαισιωθεί αυτό το πράγμα και για ποιον σκοπό γίνεται. Κι όλοι νιώθουν ασφάλεια μαζί μου γιατί δεν εκμεταλλεύομαι αυτό που κάνω, δεν είναι προϊόν. Ξέρουν ότι δεν πουλάω έργα μου, απλά εκθέτω. Όλα είναι not for sale και δεν με ενδιαφέρει καθόλου να πουλήσω φωτογραφίες. Είμαι κατά των πωλήσεων. Είμαι δέκα χρόνια σε αυτό τον χώρο και δεν έχει αλλάξει η στάση μου και ούτε πρόκειται να αλλάξει, με τον οποιονδήποτε τρόπο. Νιώθουν ότι κάνω κάτι που μου αρέσει και ότι θέλω κάτι να πω. Βέβαια, ακόμα δεν έχω καταλάβει ούτε εγώ ο ίδιος τι είναι αυτό. Ίσως απλά θέλω να περνάω καλά και να μην μιζεριάζω όταν δουλεύω. Δεν θέλω να γίνει προϊόν η δουλειά μου και να μπει σε κάποιο σύστημα. Αν γίνει φασόν «αυτό θέλουν οι γκαλερί και αυτό πουλάει», για μένα τέλειωσε αυτό το πράγμα.

 

Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις κάτι καινούργιο στο χώρο, να υπάρξει παρθενογένεση, ειδικά στην πορνογραφία. Οπότε, την βλέπω κάπως σαν ουτοπία. Και τώρα που σκέφτομαι να ξαναμπώ στην Καλών Τεχνών σκοπεύω να το κάνω μόνο για ακαδημαϊκή καριέρα. Η φωτογραφία είναι εύκολα προσβάσιμη και εύκολο να παραχθεί και όλοι τη θεωρούν πολύ εύκολη τέχνη, ειδικά με το χαμό που γίνεται σήμερα στα social media, αλλά προσωπικά τη θεωρώ πιο δύσκολη από τα κλασικά εικαστικά, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, με την έννοια ότι οι φωτογραφίες είναι πιο δύσκολο να εφαρμοστούν και να περάσουν κάποιο μήνυμα. Να είναι στοχευμένες. Απαιτείται περισσότερος χρόνος, μεγαλύτερο κόστος, οπότε κανείς δεν τα αντιλαμβάνεται αυτά και δεν τα θεωρεί δουλειά στο εικαστικό φάσμα. Νομίζουν ότι είναι ένα χόμπι και κάνεις κάτι απλά για να περνάει η ώρα σου, ότι είσαι ψώνιο, επειδή ο καθένας έχει στο μυαλό του ότι δεν είναι δουλειά που απαιτεί τον πενταπλάσιο κόπο από οποιαδήποτε άλλη.

 

Τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι υπάρχει αισιόδοξο κλίμα στην Ελλάδα σε όλες τέχνες, γιατί νέα παιδιά ξεπετάγονται και απελευθερώνονται και με το ποιοι είναι και το τι είναι και η τέχνη γίνεται πλέον μια δήλωση, οπότε και η δουλειά τους να μην μου αρέσει, έχει ενδιαφέρον το μήνυμα περνάει ο οποιοσδήποτε μέσα από αυτή. Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσουν ελάχιστοι, είναι θέμα αισθητικής, καθαρά. Το τι είναι ωραίο είναι εντελώς διαφορετικό στο μυαλό μου. Δεν με συγκινούν, γενικά, τα στερεότυπα της ομορφιάς, δεν θεωρώ ότι υπάρχει πουθενά ομορφιά τριγύρω, δεν βλέπω τίποτα όμορφο. Όλα είναι «σεξουαλικοποιημένα» όμορφα. Αισθητικά ωραίο για μένα είναι ό,τι διεγείρει τον εγκέφαλό μου. Μπορεί να υπάρχουν μικρά στοιχεία που θα με συγκινήσουν στον άλλο ή σε αυτό που βλέπω.

 

 

Τη φωτογραφία δεν την έχω ως μέσο να βιοπορίζομαι. Αν το έκανα για δουλειά θα τέλειωνε για μένα οποιοδήποτε όνειρο έχω στο μυαλό μου -αυτό που μου δείχνει το δρόμο που θα ακολουθήσω. Αν ο σκοπός γίνει αυτοσκοπός, έχουν τελειώσει όλα. Γι’ αυτό το λόγο κάνω δύο-τρεις δουλειές ταυτόχρονα όλα αυτά τα χρόνια και δουλεύω βράδυ, γι’ αυτό σκέφτομαι να συνεχίσω τις δουλειές μου ακαδημαϊκά, μήπως μπορέσω να βγάζω κάποια χρήματα από κει μελλοντικά με κάποιον τρόπο.

 

Οι προϋποθέσεις για να φωτογραφίσω κάποιον είναι είτε το interaction το μεταξύ μας, μπορεί να σε δω κάπου να πίνεις ποτό το βράδυ και αν σε φανταστώ κάπως θα στο πω. Αν μου πεις όχι, τότε αυτό έχει τελειώσει εκεί και για μένα. Δεν το συζητάω καν, δεν το σκέφτομαι, παραπέρα. Συνήθως είναι άτομα που νιώθω ότι είναι κομμάτι δικό μου, που εκπληρώνουν τα δικά μου αισθητικά κριτήρια αυτή τη στιγμή. Όταν γεράσω μπορεί να βγάζω κάτι διαφορετικό, ποιος ξέρει; Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθώ».

 

https://www.instagram.com/georgekanis/

http://georgekanis.tumblr.com