Κάποια υπάρχουν ακόμα εκεί έξω, τα περισσότερα όμως χάνονται κάποια στιγμή από την φθορά του τοίχου ή την κάλυψή του από την ίδια μονότονη μπογιά που συνήθιζε να τον χρωματίζει. Η περατότητά είναι αυτή άλλωστε που δίνει στο graffiti και ένα μέρος της αξίας του. Ο Lune πλησιάζει τα 20 χρόνια της σχέσης του με αυτό και σίγουρα κάπου μέσα σε αυτά η περίεργη γεωμετρία κάποιου κομματιού του τράβηξε έστω και για μια στιγμή την προσοχή σου.  Ως άνθρωπος ανήσυχος όμως, δεν αποτυπώνει τις ιδέες του μόνο με το σπρέυ ή το μολύβι αλλά σε κάθε ευκαιρία που θα του δοθεί. Μία από αυτές ήταν και η πρόσφατη κουβέντα μου μαζί του.

Ego Brain

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Πόσα χρόνια πίσω πάμε για την αρχή της σχέσης σου με το graffiti και ποιος ήταν ο ηθικός αυτουργός που όπλισε το χέρι σου με σπρέυ για πρώτη φορά;
Γύρω στο 1996, ηθικός αυτουργός ήταν η περιέργεια μου για την χρήση του σπρέυ σε τοίχο και η ανεξάντλητη όρεξη για δημιουργία που είχα πάντα , συν ότι ένας παιδικός μου φίλος ο Dan είχε ξεκινήσει τότε λίγο πιο πριν το graffiti  και ξέρεις η μίμηση είναι βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου.

Και από εκεί φτάνουμε στο 2014. Έζησες τη μετάβαση που έχρησε το Internet  βασικό μέσο πρόσβασης σε καλλιτεχνικά εγχειρήματα. Όλο αυτό βοήθησε ή ενδεχομένως και να τους στέρησε μια δόση της αυθεντικότητας και του μυστηρίου τους;
Την μετάβαση από την αναλογική εποχή στην άκρως ψηφιακή την έζησα όλη μαζί με τα θετικά και τα αρνητικά της. Η προσωπική μου άποψη είναι πως το διαδίκτυο αύξησε τον ανταγωνισμό μεταξύ των καλλιτεχνών που είναι κάτι θετικό και έκανε πολύ γνωστή την τέχνη μας σε όλο τον κόσμο. Από την άλλη πλευρά τώρα όπως προανέφερες και εσύ στέρησε ένα μεγάλο μέρος του μυστηρίου που »κουβαλάει» το graffiti και ειδικά το παράνομο , ως προς τον τρόπο δημιουργίας του και την όλη διαδικασία. Το διαδίκτυο βοήθησε και αρκετά τις vandal squads ( τμήματα της αστυνομίας για την καταπολέμηση του graffiti  στα τρένα) να βελτιωθούν και να πιάσουν αρκετούς graffiti writers. Επίσης το διαδίκτυο μείωσε κατά πολύ την αυθεντικότητα του style στους καινούριους graffiti writers , και αύξησε κατά πολύ την ποσότητα μειώνοντας την ποιότητα. Οι δουλεμένοι  graffiti writers  πάντα ξεχώριζαν και θα ξεχωρίζουν γιατί έχουν προσωπικό style και έχουν κάνει αρκετή δουλειά πάνω σε αυτό. Το διαδίκτυο τα έδωσε όλα έτοιμα στις νεότερες γενιές και αυτό είναι αρνητικό για μένα. Η γενιά μου όταν ξεκινούσαμε το graffiti υπήρχαν μόνο τα περιοδικά τα οποία ήταν και ακριβά και έπρεπε να τραβηχτείς σε συγκεκριμένα μέρη για να τα αγοράσεις.  Υπάρχουν όμως και νέοι writers που έχουν μελετήσει την ιστορία της κουλτούρας τους και γνωρίζουν και σέβονται πράγματα και καταστάσεις . Αυτούς τους σέβομαι.

RITUAL - Photo by anomind Surface scratcher -Photo by Anomind

Έχει τύχει να επέμβεις σε προσχέδιο έργου σου αφού είδες τον χώρο και αισθάνθηκες την ανάγκη μιας πιο συγκεκριμένης επέμβασης σε αυτόν; Και τελικά ένας τοίχος είναι απλά ένας τοίχος ή κάποιες φορές είναι προτιμότερο να διαδράς με τον χώρο;
Έχει τύχει αρκετές φορές, παίρνω υπόψη μου τον χώρο ή και την κατάσταση αν πρόκειται για παράνομη δράση. Πάντα προτιμώ να »δέσω» το κομμάτι μου χωροταξικά ώστε να έχει αρμονία σαν σύνολο μέσα στο χώρο . Ένας τοίχος είναι ο καμβάς στο αστικό τοπίο και ο καμβάς μπορεί να προσαρμοστεί στον χώρο και να μιλήσει και ο χώρος μέσω αυτού. Προτιμώ με λίγα λόγια να αλληλεπιδράω με το χώρο που κάνω graffiti.

Τελικά η τέχνη αποτελεί μια πράξη εκ φύσεως πολιτική;
H τέχνη στο σύνολο της αν ξεφύγει από την κυρίαρχη συστημική ιδεολογία τότε αποτελεί πολιτική πράξη και ταυτόχρονα πολιτική δήλωση ενάντια στην νόρμα του σήμερα. Όσο για το graffiti , από τη γέννηση του αποτελεί πολιτική τέχνη ξεκινώντας από τα ghetto και το subway της Νέας Υόρκης  και τα murals του Μεξικού ή της Κούβας. Μιλώντας για το σήμερα η πλειοψηφία κάνει κάτι «εγωιστικό» χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου εκτός τις περισσότερες φορές, αλλά υπάρχει και πολιτικό ή πολιτικοποιημένο graffiti  και παρεμβαίνει όταν νιώθει πως είναι αναγκαίο.  Υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός από καλλιτέχνες που απλά αναπαριστά το πως αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και αυτό το επικροτώ επίσης αλλά σε ιστορικές στιγμές κοινωνικής αδυναμίας ο καλλιτέχνης οφείλει να  παρεμβαίνει με καυστική άποψη.

Μιλώντας όμως για το graffiti, κατά πόσο το μήνυμά της μπορεί να είναι εύκολα κατανοητό και κατ’επέκταση λειτουργικό για έναν παρατηρητή μη μυημένο στον χώρο των εικαστικών;
Το graffiti όταν μιλάμε για style και γράμματα που αυτό είναι ουσιαστικά το  graffiti , η τέχνη του δρόμου , ξεκίνησε σαν κώδικας των νέων από τις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης δηλώνοντας ο καθένας την παρουσία του σε κάποια περιοχή ή στις γραμμές του ηλεκτρικού. Το αν θα ήταν κατανοητό και διακριτό αυτό ήταν και είναι στην ευχέρεια του κάθε  writer και στον τρόπο που  θέλει να περάσει στον κόσμο το  μύνημα του ή πιο απλά να είναι απλά αυτά που κάνει για να μένει στην μνήμη του θεατή, κερδίζοντας έτσι μεγαλύτερη φήμη. Κάτι πολύ βασικό για τους graffiti writers.

Rise_LuNe82_BooHaHa

Τελικά η τέχνη αναδεικνύεται σε εποχές κρίσεων γιατί αναπτύσσεται ή γιατί εμείς αποφασίζουμε να εστιάσουμε σε αυτήν;
Σε εποχές κρίσης το οικονομικο – κοινωνικό σύστημα δεν επενδύει στην τέχνη που αφυπνίζει , αλλά σε αυτό που ονομάζουμε «άρτο και θεάματα», δηλάδή ακόμα και αν επενδύσει στο  graffiti ή στο street art θα το κάνει απλά να καλοπίσει την ήδη σαθρή πραγματικότητα που έχει χτίσει γύρω μας.  Οπότε η ουσιαστική τέχνη αναπτύσεται σε περιόδους οικονομικής κρίσης γιατί  ο κόσμος αναζητάει κάτι πιο αληθινό πιο ευθύ και πιο άμεσο. Σε μια περίοδο που όλες οι αξίες που έχει φυτέψει το σύστημα στα μυαλά των ανθρώπων , διαλύονται τότε κάποιοι που θα το δούνε πιο φιλοσοφημένα είτε λόγω ιδεολογίας είτε λόγω συνθηκών θα εστιάσουν στην ουσιαστική τέχνη και όχι στην «καλοπιστική».

Το graffiti λογίζεται ως street art, παρ’όλα αυτά πιστεύεις πως παίζει καταλυτικό ρόλο η παιδεία του καλλιτέχνη, τόσο η κλασσική όσο και αυτή που αφορά πιο «pop» ερεθίσματα;
Το graffiti είναι η πραγματική τέχνη των δρόμων, είναι street art δηλαδή, ο όρος street art που έχει επικρατήσει σήμερα είναι ένα δημιούργημα των art managers kαι των galleries και όλο αυτό έγκειται στην ικανότητα του συστήματος να αφομοιώνει το κάθε επαναστατικό. Για κάποιον καλλιτέχνη που θέλει να ζήσει από αυτό δύσκολα ξεφεύγει από τις galleries. Το μόνο σίγουρο είναι η αναγκαστική εμπορευματοποίηση  της τέχνης.

Υποθέτω πως η σχέση σου με τη μουσική αποτελεί κάποιες φορές πηγή έμπνευσης. Σε τι βαθμό;
Καλά υποθέτεις , και παίζει μεγάλο ρόλο σίγουρα στα σχέδια μου. Πάντα ακούω μουσική όταν ζωγραφίζω ή σχεδιάζω και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα! Το παράδοξο είναι πως δεν ακούω ποτέ όταν κάνω στον τοίχο ή εξωτερικά!

Τι επαναλαμβάνεται τακτικά στο playlist σου τον τελευταίο καιρό;
Διάφοροι καλλιτέχνες απο διάφορα μουσικά είδη, Kavinsky, Black Suburb, Chaze, WUGAZI, ODB, NUFAN, Offspring, Rise Against, Bouncing Souls, Alkaline trio, VIC, Red Sparrowes, Boy Sets Fire, Comeback Kid, Toξικά Απόβλητα μέχρι κλασική μουσική.

RESIST-+æ+¥+ñ+Ö+ú+ñ+æ+ú+ù - LUNE82_2013''Patiently ''Acrylic markers on 300gsm paper -LUNE82Lune82 (U Lune 82 ( U Fades - PS6 100_8224

Ο κινηματογράφος; Υπάρχει κάποια ταινία που να σε στιγμάτισε ως προς την αισθητική της και ίσως και να σε επηρέασε καλλιτεχνικά;
Με τον κινηματογράφο τον εμπορικό δεν έχω καλή σχέση , είμαι καυστικός κριτής. Υπάρχει όμως ο ποιοτικός που τον ψάχνω κατά καιρούς όταν έχω άνεση χρόνου . Η τριλογία που με στιγμάτισε από μικρό παιδί και με επηρέασε καλλιτεχνικά είναι το «Star Wars» .

Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να αφήνει το graffiti κάποια στιγμή για χάρη του χαρτιού ή κάποιου άλλου καμβά;
Ναι, αυτό έχει συμβεί και συμβαίνει , καταρχάς όλα από το χαρτί ξεκινάνε και στο χαρτί καταλήγουν , χωρίς δουλειά στο χαρτί δεν δουλεύει το graffiti , to sketch ( σχέδιο) αποτελέι βασικό στοιχείο του. Και οι καμβάδες είναι ένα είδος εξέλιξης , ο καμβάς σου δίνει νέους ορίζοντες δημιουργίας και σε βάζει σε ένα καινούριο πεδίο που ο ανταγωνισμός είναι διαφορετικός .

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να βάψεις οποιονδήποτε τοίχο της Αθήνας, ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον συγκεκριμένα τώρα , αλλά όλοι οι τοίχοι βάφονται.

Μια ευχή, μια αφιέρωση, μια κατάρα ή ένα μήνυμα. Το κλείσιμο αυτής της συνέντευξης σου ανήκει.
«Να αμφιβάλεις για όλα», Karl Marx . Πιο επίκαιρη ρήση από ποτέ.

FB Page: https://www.facebook.com/lune82air

Instagramm : http://instagram.com/lune82er

Flickr: https://www.flickr.com/photos/lune82/

Blog: http://lune82.blogspot.gr/

Photos by: https://www.facebook.com/anomind.vfx

Κείμενο/Συνέντευξη : Βαγγέλης Ανανίδης

To bunt.gr κάνει για ένα σαββατοκύρικο guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.