Στην Ελλάδα όταν αποκαλείς κάποιον μηχανόβιο, τον συνδέεις είτε με κάτι παράνομο, είτε με κάτι γραφικό -σαν τον Στάθη Ψάλτη να κάνει σούζες.

 

Οι Café Racer Athens δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω, ούτε ακόμα μια λέσχη μοτοσικλετιστών. Είναι μια ωραία παρέα που η μόνη σχέση που έχουν μεταξύ τους είναι η κοινή λατρεία για τη μηχανή τους.

 

Τη πρώτη φορά που συνάντησα τους Café Racer Athens ήταν σε ένα καφενείο στο Κουκάκι, μεσημέρι Παρασκευής. Οι περισσότεροι ήρθαν σκαστοί από τις δουλειές ή τις γυναίκες τους. Καμιά δεκαριά άτομα καβάλα σε κλασικές μοτοσικλέτες από άποψη ή από ανάγκη, επειδή δεν έχουν λεφτά για καινούργια. Ο Σάκης ήταν ο πρώτος που ξεχώρισα, γιατί έμοιαζε στους μηχανόβιους που είχα γνωρίσει παλιότερα στην Αυστραλία. Φορούσε ένα μαντήλι στο πρόσωπο και καμάρωνε την ιταλική μηχανή του που είχε βάψει εμπνευσμένος από μια Αυστραλέζικη εταιρία.

 

Οι Café Racer Athens έχουν μέλη κάθε ηλικίας, από 18 μέχρι 68, που άρχισαν να έρχονται σε επαφή χάρη σε ένα γκρουπ στο Facebook, το Cafe Racer Athens, όπου πόσταραν φωτογραφίες από τα μηχανάκια τους και αργότερα οργάνωσαν τις πρώτες βόλτες. Δεν πηγαίνουν και πολύ μακριά, αφού οι μισές μοτοσικλέτες με δυσκολία φτάνουν μέχρι το Σούνιο. Η φάση είναι περισσότερο παρεΐστικη, δηλαδή μπίρα, κοψίδια και χαβαλές. Σε αυτό βοηθάει ένα από τα ιδρυτικά μέλη, ο Γιώργος, που έχει το γκαράζ του στο Κορωπί.

 

 

«Για μένα δεν είναι απλά μια ομάδα. Είναι ένας τρόπος έκφρασης κοινού πάθους, ιδεών, αντιλήψεων με πυρήνα τη custom εκδοχή της μοτοσικλέτας», λέει. Στο γκαράζ του μαζεύονται κάθε σαββατοκύριακο, όταν δηλαδή δεν δουλεύει ή δεν λιώνει στο διάβασμα για το ΤΕΙ αυτοματισμού που τώρα τελειώνει. Συνήθως πέντε με δέκα μηχανάκια παρκάρουν μπροστά στην είσοδο, ενώ η ψησταριά ανάβει και καμιά πενηνταριά σουβλάκια αρχίζουν να ψήνονται. Και τα διακόσια μέλη του γκρουπ του Facebook είναι καλεσμένα να περάσουν να πουν ένα γεια, αλλά πάντα λίγοι είναι οι ορεξάτοι, η «παρέα». Ο Φάρμερ, που έχει μια Enfield σαν τη δική μου, εξηγεί γιατί του αρέσει να έρχεται στο γκαράζ με τα παιδιά. «Είναι πολύ προσωπικά τα συναισθήματα που νιώθει ο καθένας μας. Η φιλία και η αδελφοσύνη που δένει την παρέα μέσα από τη μηχανή είναι για μένα το πρίσμα που με κάνει να βλέπω την όμορφη πλευρά της ζωής, την ίδια τη ζωή». Γενικά, κάθε φορά που μιλάω με τον τύπο, πάντα έχει αυτό το spiritual στυλ κρυμμένο πίσω από τα σοφιστικέ γυαλιά του. «Κυρίως αυτή η αδελφοσύνη είναι το παν, λες και είμαστε μέλη μιας αδελφότητας. Και δεν έχει σημασία αν δεν γνωριζόμασταν, είμαστε όλοι μαζί σαν παλιά φιλία που ζει αιώνια, με έναν σκοπό: το δρόμο προς την ελευθερία, να βρούμε τον εαυτό μας, το δρόμο προς τη νιρβάνα». Η αδελφότητα που έχει άτυπα χτιστεί με τους CRA (έτσι γράφουν για συντομία και στο Facebook) έχει δυνατούς δεσμούς, παρόλο που τα μέλη της δεν μιλάνε για τίποτα άλλο παρά για μηχανές. Δεν υπάρχει καμία συζήτηση για γκόμενες, για δουλειά, για πιέσεις στα οικονομικά ή οτιδήποτε. Λένε μόνο για ρύθμιση καρμπιρατέρ, για ιδέες και πως αν κάνουν αμμοβολή και μετά μαύρο βάψιμο στη ζάντα, θα δείχνει πιο ωραίο το μοτόρι. Ακούγεται βαρετό, αλλά όταν είσαι ανάμεσά τους δεν το βλέπεις έτσι. Γουστάρεις, ξεχνάς τα πάντα όπως τις πέντε μέρες στο γραφείο, τη κάθε μαλακία που σου προκαλεί πονοκέφαλο και απλά ξεφεύγεις.

 

 

Ο Γιώργος ξεκίνησε αυτή την ομάδα μαζί με τον Λευτέρη πριν από έναν χρόνο, για να οργανώσει την ελληνική version μιας παγκόσμιας βόλτας μοτοσικλετών. Σε αυτήν είχα πάρει και εγώ μέρος, αλλά από την Αυστραλία, όπου και γεννήθηκε το concept. Μόλις πάτησα το πόδι μου Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι, είχα τη τύχη όλος ο κόσμος αυτών των Αθηναίων μηχανόβιων να με καλωσορίσει, και πλέον κάθε δέκα μέρες καμιά ντουζίνα μηχανές πάμε βόλτες για να λιώσουμε, να γελάσουμε, να περάσουμε καλά. Ο Γιώργος έχει αποκτήσει αλλά κολλητούς χάρη στην ομάδα. «Τυγχάνει να έχω δημιουργήσει αρκετά ισχυρές φιλίες μέσω των CRA και αυτό αποδεικνύει την ουσία της. Συστατικά της; Παρέα, χαβαλές, μηχανές, γράσα, βόλτες, ήλιος, μουσικές, καινούριοι φίλοι. Έτσι απλά», λέει. Κάθε φορά που πηγαίνω στο γκαράζ του φεύγω με κατάμαυρα χέρια από τα λάδια, αλλά μ’ αρέσει. Δεν είναι όλοι σχετικοί με τα μηχανολογικά, άλλωστε. Ο Νίκος δεν έχει ιδέα και πάντα αφήνει άλλους να φτιάχνουν τη μηχανή του. Καμιά φορά στο δρόμο μας περνάνε για μηχανόβιους τύπου Hells Angels, που υπάρχουν και στην Αθήνα. Καμία σχέση. Αυτοί είναι μόνο Χαρλεάδες, και η φιλοσοφία τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας. Ο Μιχάλης, που οδηγεί μια όμορφη Triumph, είχε μπερδευτεί από αυτή τη φάση πριν γίνει μέλος του CRA. «Πάντα πίστευα ότι όσοι ασχολούνται με custom μηχανές είναι harley-dudes, άξεστοι, απολίτιστοι κτλ. Είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω ότι απεναντίας, πρέπει να έχεις παιδεία και αισθητική για να μπορείς να τις εκτιμήσεις. Παρ’ όλα αυτά, οι χαρλεάδες συνεχίζουν να είναι αγροίκοι». Μετά όμως ο Μιχάλης πήρε τη κοπέλα του και ήρθε σε μια βόλτα μας που κατέληξε στο Γκάζι, και από τότε είναι πάντα σταθερό μέλος των Café Racer Athens. «Και το καλύτερο είναι ότι στην ομάδα μας έχω βρει άτομα με πιο πολλά κοινά ενδιαφέροντα απ’ όσα έχω με τους παλιούς μου φίλους όλα αυτά τα χρόνια», λέει. Πάντως, το ένα πράγμα που δεν έχει σε πλεόνασμα η παρέα είναι γυναίκες. Οκ, οι περισσότεροι είναι παντρεμένοι ή με σχέση, αλλά σπάνια θα την φέρουν μαζί. Πέφτει πολύ βαριά τόση κλισέ αντρίλα μαζεμένη. Καμιά φορά, όταν παρκάρουμε τις μηχανές και καμία κοπέλα μας ρωτήσει γιατί μας λένε café racers, πρέπει να εξηγήσουμε. Δεν έχει να κάνει με τον καφέ. Ο Μάνος απάντησε σε μια τέτοια ερώτηση με την πραγματική ιστορία πίσω από το όνομα. «Οι Café Racers ήταν ολόκληρο κίνημα στην Αγγλία μετά τον πόλεμο. Πιτσιρικάδες αγόραζαν μηχανές και προσπαθούσαν να τις κάνουν όλο και πιο ελαφριές, πιο γρήγορες. Μετά έπαιζαν στοιχήματα ποιος θα πάει από το ένα café που άραζαν στο άλλο και πίσω. Ο χαμένος πλήρωνε τις μπίρες». Καμία σχέση λοιπόν με Born to be wild φάσεις, μούσια και αλυσίδες στο χέρι. Εμείς δεν κάνουμε ακόμα τέτοιες κόντρες, αλλά από μπίρες άλλο τίποτα. Όταν αράζουμε στο γκαράζ και πει κάποιος ότι τελειώνουν, μέσα σε ένα λεπτό κάποιος έχει πεταχτεί από το πουθενά με σακούλα τίγκα στα τενεκεδάκια Hellas Pils, τα φτηνά. Γενικά η ομάδα δεν έχει λεφτά, ούτε σκοπεύει να βγάλει. Μια φορά κάποιος προσπάθησε να το κάνει μέσα από κάποια event, και έγινε χαμός. Τα μέλη είναι όλα ίσα και δεν γουστάρουν να βγάλουν κάτι από αυτό. Έτσι είναι πραγματικά φίλοι. «Μόλις μπουν στη μέση τα λεφτά και τέτοια, γίνεται η μαλακία», λέει ο Τάσος. Πολύ θα ήθελαν μια μέρα να νοικιάσουν έναν ολοδικό τους χώρο στο κέντρο που θα έχει μπαρ και παράλληλα θα μπορεί ο καθένας να λύνει και να δένει το μηχανάκι του, αλλά αυτό ακόμα φαντάζει επιστημονική φαντασία. «Με το ζόρι βγάζουμε άκρη ποιος θα πάει να φέρει τα λουκάνικα για ψήσιμο» λέει ο Γιώργος, και όχι άδικα.

 

Πάντως αυτή η παρέα σιγά-σιγά γιγαντώνεται. Όσοι μπαίνουν στο γκρουπ του Facebook βλέπουν κόσμο να βγαίνει για βόλτα, ενώ οι ίδιοι είναι κολλημένοι στο σπίτι τους και να έχουν τη μηχανή τους στο γκαράζ να μαζεύει σκόνη. Και γουστάρουν. Βέβαια, κάθε ομάδα περνάει και τις άσχημες στιγμές της όταν ένα μέλος τραυματιστεί. Ο Μάνος πριν από δύο μήνες είχε ένα τροχαίο, -κλασικά, κάποιος πετάχτηκε και τον πήρε σβάρνα. Από την στιγμή που μπήκε στο νοσοκομείο, τρέξαμε να τον δούμε, να του πούμε μαλακίες για να γελάσει, να του δείξουμε ότι είμαστε μαζί του. «Μη νομίζεις ότι δεν με βοήθησε αυτό. Και επειδή η ομάδα επιμένει και υποστηρίζει τόσο, να που είμαι τόσο γρήγορα πίσω στη σέλα», εξηγεί. Έχει μια ίδια μοτοσικλέτα με του Μιχάλη, αλλά μετά από το κόψιμο και τις μετατροπές, δεν μοιάζουν καθόλου. «To να έχεις το ίδιο μηχανάκι με το φίλο σου, αλλά εσύ να το κάνεις διαφορετικό, να μην μοιάζει με κανένα άλλο, είναι η ουσία των Café Racer». Η αγαπημένη στιγμή της ομάδας μέχρι τώρα ήταν φέτος το Σεπτέμβρη, που οργάνωσαν για δεύτερη φορά τη βόλτα «Distinguished Gentlemen’s Ride». Η πρώτη το 2012 ήταν που τους έφερε κοντά, οπότε η δεύτερη και επετειακή είχε διπλή σημασία. Είναι το event που μηχανόβιοι από όλο τον κόσμο φοράνε το κοστούμι τους και κάνουν βόλτα στη πόλη τους. Δεν ήταν μόνο μέλη από τους Café Racer φέτος, αλλά από παντού, από όλη την Ελλάδα. Κάποιες άλλες αντίστοιχες ομάδες με τους Café Racer Athens προσπαθούν να το δουν ανταγωνιστικά, αλλά δεν έχει και πολύ νόημα κάτι τέτοιο. «Στην Ελλάδα είμαστε, μια χούφτα άνθρωποι. Σημασία είναι να γίνονται πράγματα, δεν μας νοιάζει αν θα είμαστε οι πρώτοι ή οι μεγαλύτεροι», λέει ο Τάσος. Για την παρέα μας σημασία έχει να περνάμε καλά, να κάνουμε βόλτες και να φτιάχνουμε τις μηχανές μας κλασικές και καλύτερες. Την ημέρα της φωτογράφησης τριάντα μέλη πλάκωσαν με εκατοντάδες σουβλάκια και ρακές και όταν το διαλύσαμε ήμασταν όλοι χαρούμενοι. Αυτό είναι η καρδιά της παρέας των Café Racer Athens. O Σάκης, όταν του ζήτησα να μου πει κάτι για να κλείσω χαμογέλασε και πριν βάλει μπρος τη μηχανή του μου φώναξε «Είμαστε οι Café Racer Athens. Μια παρέα που λατρεύουν τις συγκεκριμένες μηχανές και την καλή μουσική και σίγουρα δεν θεωρούμε Swing τον Μαραβέγια και Punk τον Μουζουράκη».

Μάθε για την επόμενη τους βόλτα στο http://www.facebook.com/groups/caferacerathens

 

Κείμενο: Λουκάς Μέξης
Φωτογραφίες: Θοδωρής Μανωλόπουλος