Η Josephine είναι 20. Σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας. Δεν μπορεί να θυμηθεί τον εαυτό της να μην τραγουδάει, ή να μην ζωγραφίζει. Είχε καταπιαστεί με το θέατρο και τον κινηματογράφο στα πλαίσια του σχολείου της, μια ακόμη τέχνη που έχει σημειωμένη στη λίστα με τους στόχους της. Είναι η vocalist των Silence Fiction και μου μίλησε για όλα όσα κάνει. Μεταξύ μας, κάνει πολλά για την ηλικία της.

Η μαμά της λέει πως τραγούδησε πριν μιλήσει. «Άρχισα με φλογέρα όπως πολλά πιτσιρίκια, μετά λίγο πιάνο, έπειτα στο γυμνάσιο ήρθε η κιθάρα… Βαριόμουν και ρουτίνιαζα εύκολα. Ήθελα να δοκιμάζω συνέχεια διαφορετικά πράγματα, να τεστάρω τις δυνατότητές μου. Ευτυχώς που δεν είναι κι οι γονείς μου σαν εμένα, και ποτέ δεν βαρέθηκαν να ασχολούνται μαζί μου (γέλια). Έγραφα από μικρή. Πολύ. Ποιήματα, διηγήματα. Όλα αυτά έπειτα κατέληξαν σε στίχους και τους άρεσε εκεί. Ζούσα στον δικό μου κόσμο από τότε, και συνεχίζω να ζω, 20 χρόνια τώρα (Παρόλα αυτά, στο μυαλό μου δεν έχω ξεπεράσει τα 16)».

jojef_1

Την ρωτάω πώς ξεκίνησαν όλα με το τραγούδι. «Ως Josephine, στα 15 μου πήρα το θάρρος να πλησιάσω το μικρόφωνο και για πρώτη φορά να τραγουδήσω μπροστά σε ‘κόσμο’, που δεν περιοριζόταν σε συγγενείς και φίλους. Δεν είχα αισθανθεί πιο παράξενα αλλά και πιο όμορφα, μέχρι τότε. Η αλήθεια είναι όμως ότι άρχισα να το βλέπω ακόμα πιο ζεστά όταν ο Ανδρέας (κιθάρα), με τον οποίο παίζαμε στην ίδια συναυλία, είπε τη μαγική λέξη: ‘πρόβα’. Από τότε, το είδος και το ύφος που παίζουμε, αλλάζει με το ρυθμό που αλλάζουμε κι εμείς – περνάει τις ‘φάσεις’ μας. Ωριμάζουμε μαζί με τη μουσική μας, αυτή τσακώνεται μαζί μας. Είναι ανώριμη όσο είμαστε κι εμείς ανώριμοι. Και ούτω καθεξής».

Είδωλό της είναι ο Jamie Cullum. «Είναι τρελός. Μακάρι να μπορούσα να έχω τόση ενέργεια και άνεση στη σκηνή». Με αφορμή το είδωλό της λογικό είναι να θέλω να δω τι μουσική ακούει μια 20χρονη που έχει ψάξει όλη την φάση τόσο. «Μουσική. Έχω τα μάτια μου κλειστά και τα αφτιά μου ανοιχτά. Απλώς ακούω μουσική. Ό,τι μουσική και να είναι, τι σημασία έχει; Έχουμε συνηθίσει να εντασσόμαστε σε ομάδες τόσο πολύ, μέχρι και σε μια τέχνη που υποτίθεται πως αποσκοπεί στην ένωση των ανθρώπων, πάραυτα εμείς επιλέγουμε να διαχωριζόμαστε και να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη θρησκεία, στην πολιτική, θέματα που έχω επιλέξει γι’ αυτό το λόγο να μη δίνω τόση σημασία. Δε θα ήθελα να φτάσει και η τέχνη σε αυτό το σημείο». Φωνητικά, θεωρεί άπιαστη την Ηannah Reid (London Grammar). Αλλά δεν μένει μόνο στις θηλυκές φωνές. «Έχει ένα χαρακτήρα στη φωνή της που τον βρίσκω εξαιρετικά δυσεύρετο. Δεν έχει τόση σημασία πλέον πόσες οκτάβες πιάνεις, μάλλον το πόσα συναισθήματα προκαλείς. Αλλά γιατί πρέπει να είναι γυναίκα; Αν μπορούσα να κλέψω τη φωνή ενός τραγουδιστή απ’ όλο τον κόσμο, θα ήταν αυτή του Maynard James Keenan (Tool, A Perfect Circle, Puscifer). Σε κανένα κομμάτι δεν έχει την ίδια φωνή. Η χροιά του έχει έκταση».

jojef_6

Οι Silence Fiction παίζουν μουσική εδώ και 5 χρόνια. Το πρώτο τους live ήταν σε μια προσκοπική λέσχη στο Κουκάκι. Μετά ακολούθησαν φεστιβάλ όπως το B-Fest, τo Schoolwave , το Art Apart School, το Φεστιβάλ Πολλής Μουσικής και χώροι όπως το Rainbow (τότε Glam Bar), Rodeo, An Club, Τώρα K44, Bios, Τεχνόπολις, και Six DOGS. Γενικά ρε παιδί μου κάπου θα τους έχεις ακούσει.

Οι στίχοι τους είναι ξενόγλωσσοι. «Τα αγγλικά είναι ίσως η πιο κατάλληλη γλώσσα για το alternative rock, το οποίο είναι και το είδος που παίζουμε. Είναι αρκετά έμμεση, όταν δεν είναι η μητρική σου, ώστε να είναι ‘ελαφριά στο αυτί’. Και για όσους έχει άμεσο χαρακτήρα, αυτό που θα πεις, όσο ‘βαρύ’ και να είναι, συνηθίζεται πιο εύκολα. Όπως και να ‘χει, το να πεις ‘Ι love you, baby’ δεν θα ακουστεί ποτέ πολύ χαζό. (γέλια). Επίσης, μπορείς να πεις πολλά πράγματα με λίγες συλλαβές. Αυτό με βολεύει αρκετά – όταν είσαι έφηβος, νιώθεις πως όσες λέξεις και να χρησιμοποιήσεις δεν είναι ποτέ αρκετές για να περιγράψεις, έστω και κατά προσέγγιση, το χάος που επικρατεί μέσα στο συγχυσμένο σου μυαλό (φυσικά, δεν είναι βασική προϋπόθεση να είσαι έφηβος για να συμβαίνει αυτό). Στον ελληνικό στίχο υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ‘ωραίο’ και το ‘γελοίο’. Θέλει τόση προσοχή όσο και τέχνη. Δεν είμαστε συνηθισμένοι να ακούμε πραγματικά (και το τονίζω) άτεχνο στίχο στα ελληνικά. Συνεπώς, αν γράψεις ανόητο ελληνικό στίχο, και δεν υπηρετεί κάποιο χλευασμό ή σάτιρα σε αντιληπτό βαθμό ώστε να του προσαφθεί ένας σκοπός που να συμπορεύεται την τέχνη, θα έχεις ένα ανόητο κομμάτι που θα αντιμετωπιστεί με ανόητο τρόπο, από ανόητο κοινό. Κολυμπάς, ή βυθίζεσαι».

Αν και στο page τους στο facebook δηλώνουν alternative rock, δεν τους αρέσει να μένουν στάσιμοι. «Το είδος μας αλλάζει, όπως κι εμείς. Άρα και οι επιρροές μας έπαθαν κάτι αντίστοιχο. Ξεκινήσαμε με Alternative, Grunge, πήγαμε σε Progressive, Ambient, Indie, Post… και σταματήσαμε κάπου εκεί. Όπως και να ‘χει, η κάθε επιρροή αφήνει το στίγμα της. Αφήνεις ό,τι δεν σου αρέσει, παίρνεις ό,τι σου ταιριάζει, του δίνεις το χαρακτήρα σου και το κάνεις (μονα)δικό σου». Εμένα πάντως μου θυμίζουν Paramore. Και ηχητικά και οπτικά. Μια κοκκινομάλλα, όμορφα παιδιά, δυνατός ήχος. Δεν το αρνείται. «Η αλήθεια είναι ότι οι πρώτες επιρροές δεν κρύβονται. Τουλάχιστον για μένα, έπαιξαν κομβικό ρόλο ως πηγή έμπνευσης. Το θεωρώ λογικό να μου έχουν μείνει κάποια στοιχεία στον τρόπο που τραγουδάω από τότε. Τώρα δεν θα έλεγα πως μας επηρεάζουν τόσο».

jojef_3

Η Josephine είναι η μόνη κοπέλα στην μπάντα. Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία αλλά όσο να’ ναι παίζει να νιώθει λίγο περίεργα καμιά φορά. Ή μήπως όχι; «Δεν νομίζω πως θα έπρεπε να νιώθω κάπως. Είμαστε ένα σύνολο, δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου έξω από αυτό. Όλοι έχουμε διαφορές μεταξύ μας, και πολύ ουσιαστικές μάλιστα. Στην περίπτωσή μου η διαφορά αυτή είναι επιφανειακή. Συν ότι δεν είμαι τόσο ‘κοπέλα’ όσο δείχνω, σίγουρα. Και στα πλαίσια της μπάντας δεν συμπεριφέρομαι σαν μια. Δεν μου βγαίνει ιδιαίτερα. (γέλια) Ο σκοπός είναι όταν είσαι μέλος, κομμάτι ενός συγκροτήματος να φέρεσαι ανάλογα. Είμαστε ένα κομμάτι, χωρισμένο σε ίσα, αλλά διαφορετικά τμήματα. Φυσικά και θα νιώθω διαφορετικά, αλλά όχι λόγω του ότι είμαι η μόνη κοπέλα. Δεν εμφανίζομαι στη σκηνή για να κάνω την αντίθεση, τραγουδάω κιόλας. Είναι σαν να ρωτάς έναν ντράμερ πώς αισθάνεται που είναι ο μόνος που παίζει τύμπανα (γέλια)».

Τα παιδιά είναι μικρά και σπουδάζουν ακόμα. Και την τέχνη δεν την βλέπουν επαγγελματικά. «Τώρα που έχουν μπει οι σπουδές στη μέση, απλώς διοχετεύουμε την αγάπη μας σε αυτό που κάνουμε, και προσπαθούμε να μάθουμε τους εαυτούς μας μέσα από αυτό. Η τέχνη ούτως η άλλως δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας μεγάλος καθρέφτης. Κάθε φορά που επιλέγεις να ασχοληθείς με αυτό, έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και παλεύεις να του δώσεις μορφή, μια που να ικανοποιεί τόσο εσένα τον ίδιο όσο και τους άλλους γύρω σου. Προσπαθείς να δεις κατά πόσο εσύ βλέπεις τον εαυτό σου με τον τρόπο που σε βλέπουν οι άλλοι. Και το αντίστροφο».

Η Josephine αγαπάει την Πλάκα αν και δεν έχει μεγαλώσει στο κέντρο. «Είμαι πιο country τύπος. Η φύση με εμπνέει περισσότερο, υποθέτω». Όταν την ρώτησα –με σκοπό να την ψαρώσω- ποιο είναι το πιο περίεργο μέρος που έχει κάνει σεξ στην Αθήνα, με έστειλε με την εξής απάντηση: «Τίποτα περίεργο δεν συμβαίνει στην Αθήνα. Ο κόσμος ρουτινιάζει. Και σε β(ι)άζει κι εσένα μέσα στη ρουτίνα του. Αν βγούμε έξω απ’ αυτήν, θα ανοίξουν οι ορίζοντές μας, και ίσως, λίγο, τα μάτια μας. It’s a big world out there!».

jojef jojef_5

Την ακούω πολύ ταξιδιάρα αλλά την χαιρετάω ρωτώντας την αν έχει μέλλον η ελληνική μουσική σκηνή. «Δεν ξέρω. Ούτως η άλλως θέλω να ταξιδέψω. Αν το καταφέρω δεν θα είναι τόσο γιατί θεωρώ ότι δεν υπάρχει μέλλον στην Ελλάδα. Αν και έχω την εντύπωση ότι το να κρατήσει μια μπάντα τα δικά της ‘θέλω’ και να μη νοθευτεί με τα ‘θέλω’ των άλλων, είναι αρκετά δύσκολο τόσο εδώ, όσο και τώρα».

Όνειρο των Silence Fiction είναι να παίξουν στο Coachella. Και να συνεργαστούν με όσους δεν έχουν συνεργαστεί ακόμα. Θα τους βρεις στο Youtube, το Soundcloud, το Facebook, το Bandcamp… και live!

 

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag