Πώς είναι να σε υιοθετούν ο Βαλτεσίνικο, η Κόνυ και η Μπαλού;

 

«Τριήμερο 28ης Οκτωβρίου 2011. Είμαστε ξάπλα στο συμπαθητικό ενοικιαζόμενο δωματιάκι μας στο Βαλτεσινίκο Αρκαδίας. Ακούμε το κλάμα του για ώρα, αλλά είναι νύχτα και δεν φαίνεται τίποτα. Βγαίνουμε στο μπαλκόνι και μόλις που διακρίνουμε μια φιγούρα στο πεζούλι. Το ζευγάρι του διπλανού δωματίου του πάει γάλα. Νομίζω ότι ζήλεψα λιγάκι. Μετά από ώρα, το κλάμα ακούγεται πλέον έξω από την πόρτα μας. Ανοίγω και βλέπω το πιο μικροσκοπικό τιγρέ γατάκι. Τον βάλαμε στο δωμάτιο και για δυο μέρες δεν το κουνήσαμε από κει. Τέτοια ρομαντζάδα! Ήταν τόσο μικροσκοπικός που με το ζόρι έφτανε να πηδήξει στο κρεβάτι. Τον ονομάσαμε πώς αλλιώς; Βαλτεσινίκο. Όταν έφτασε η ώρα της επιστροφής, απλά τον βάλαμε σε ένα χαρτόκουτο, κάναμε τρεις τρύπες και τον μεταφέραμε στο σκούτερ 3 ½ ώρες δρόμο για την Αθήνα.

 

pet city-Eleanna-01pet city-Eleanna-03 pet city-Eleanna-04 pet city-Eleanna-05

 

Λίγους μήνες αργότερα, αποφασίσαμε να του φέρουμε παρέα. Γιατί, όπως μας είπε η Όλγα από τη φιλοζωϊκή, «μόνος του κανείς ούτε στον παράδεισο». Οπότε, πήγαμε σε ένα από τα σπίτια φιλόζωων στην Κυψέλη, σε ένα διαμέρισμα που έμεναν μόνο γάτες. Βρεθήκαμε μπροστά σε καμιά εικοσιπενταριά από αυτές. Στα ράφια της βιβλιοθήκης, στις κουρτίνες, στις πολυθρόνες, το μάτι σου δε μπορούσε να μείνει σταθερό κάπου, γιατί όπου έπεφτε, μετά από λίγο γινόταν γατίσια κίνηση. Δε μπορούσαμε να συμφωνήσουμε, εγώ διάλεξα τη μαύρη κι ο Αλέξανδρος την τρικολόρε, οπότε είπαμε να τις πάμε και τις δυο και να διαλέξει ο Βαλτεσινίκος με ποια ταιριάζει περισσότερο. Η Όλγα ήταν απόλυτα σύμφωνη με την ιδέα -«βεβαίως, κανένα πρόβλημα να μας την φέρετε πίσω»- προφανώς, γιατί ήξερε αυτό που εμείς κάναμε πως δεν καταλαβαίναμε, πως δεν υπήρχε δηλαδή περίπτωση να επιστρέψουμε καμιά από τις δυο. Την τρικολόρε την ονομάσαμε Κόνυ -από το ΚΟ-φτερά ΝΥ-χάκια, γιατί όπου ακουμπούσε, σκάλωνε- και τη μαυρούλα «Μπαλού» -από την ταινία «Cat Ballou» με την Jane Fonda.

Ο Βαλτεσινίκος είναι πολύ ζωηρός. Ευτυχώς, τα «κορίτσια» είναι ήσυχα. Γιατί τόση αγωνία επί τρία δε θα την αντέχαμε. Μια μέρα που τον χάσαμε, ο διαχειριστής της πολυκατοικίας μας, μάς έδειξε το καπό του αυτοκινήτου του, που είχε μια μεγάλη γούβα. Ο γάτος μας είχε πέσει από τον πέμπτο, προσγειώθηκε στο αυτοκίνητό του και βρήκε καταφύγιο στο γωνιακό καφενείο. Άκουσα το κλάμα του, μπήκα μέσα και τον βρήκα -τον καημένο. Όταν περιγράφαμε την τρομάρα που πήραμε εκείνη τη μέρα και το καθημερινό μας άγχος μην αποφασίσει να ξανακάνει το «σάλτο μορτάλε», η φίλη μας η Ντόρα μας είπε με σοβαρό ύφος: «εντάξει, είναι ξεκάθαρο, πως είστε έτοιμοι να κάνετε παιδί».

 

pet city-Eleanna-06 pet city-Eleanna-07 pet city-Eleanna-08 pet city-Eleanna-09 pet city-Eleanna-10 pet city-Eleanna-11

 

Κι έτσι, κάναμε το μωρό μας. Τον πρώτο καιρό έκλαιγε ο γάτος πιο πολύ από το νεογέννητο. Τα «κορίτσια», όπως πάντα, ήταν πιο κουλ. Άκουγαν το μωρό να κλαίει και το έβαζαν στα πόδια. Έβλεπαν, αργότερα, το μωρό να μπουσουλάει προς το μέρος τους και γίνονταν καπνός. Τον Βαλτεσινίκο τον εκτοπίσαμε από το κρεβάτι μας. Έχασε το θρόνο του. Το μωρό όμως με τον γάτο μοιάζουν πολύ. Κι οι δυο σκαρφαλώνουν όπου βρουν, κλαίνε με το πιο διαπεραστικό κλάμα όταν δεν περνάει το δικό τους, κρεμιούνται από το πόμολο για να ανοίξουν την πόρτα και γίνονται ο ένας πιο χαδιάρης από τον άλλον. Τώρα που το μωρό έχει μεγαλώσει, τα γατιά επέστρεψαν στο κρεβάτι μας. Τις τελευταίες μέρες, ο Βαλτεσινίκος έχει ξαναβρεί τη φυσική του θέση. Τώρα κοιμόμαστε «cheek to cheek».

Ένα ζώο δεν είναι απλά μια συντροφιά, μια χαρά ή μια ευθύνη. Είναι ένα κομμάτι ζωής, που όπως με όλα τα κομμάτια της ζωής, μπορεί να το γευτείς ή όχι. Εμείς μοιραζόμαστε τη ζωή μας και το σπίτι μας με τρία γατιά και από την εμπειρία μου, μπορώ να πω ότι  ισχύει απόλυτα το γεγονός ότι ποτέ δεν υιοθετείς μια γάτα αλλά πως η γάτα υιοθετεί εσένα. Κι εμάς τους τρεις, μας υιοθέτησαν όχι μια, ούτε δυο, αλλά τρεις γάτες! Και βλέπουμε».

 

pet city-Eleanna-12 pet city-Eleanna-13 pet city-Eleanna-14 pet city-Eleanna-15 pet city-Eleanna-16 pet city-Eleanna-17 pet city-Eleanna-18