H παραγωγός σύγχρονης πειραματικής μουσικής και περφόρμερ από την Κρήτη, έφτιαξε το νέο της EP εμπνευσμένη από τον Μινώταυρο.

 

H Abyss X είναι μια καλλιτέχνης που δουλεύει με τον ήχο και το σώμα. Μεταξύ άλλων είναι και παραγωγός σύγχρονης πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής και περφόρμερ που προσεγγίζει το DIY με πάθος, επιμονή και επαγγελματισμό. Με καταγωγή από την Κρήτη, πήρε πτυχίο πληροφορικής από το Πανεπιστημίο Αθηνών, έκανε το μαστερ της στην περφόρμανς στο Central St. Martins και αργότερα σπούδασε στο UCLA. Αυτή τη στιγμή ζει και δουλεύει στη Νέα Υόρκη και στο Βερολίνο και πρόσφατα έκανε περιοδείες σε Ευρώπη, Ηνωμένες Πολιτείες, Ασία, Ρωσία, Μεξικό και Καναδά. Έχει εμφανστεί σε σημαντικές μουσικές πλατφόρμες, όπως το Boiler Room και το NTS Radio. Επίσης τρέχει τo label SHXME, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που συνεργάζεται με φορείς που ευαισθητοποιούνται στην υποστήριξη  κοινωνικών μοιονοτήτων. Το 2015, ως Abyss X, και ενώ βρισκόταν στο Μεξικό, κυκλοφόρησε το πρώτο της ανεπίσημο EP Echoes, στην τοπική καλλιτεχνική κολεκτίβα/ δισκογραφική εταιρεία Extasis. Το 2016 είχε δύο νέες κυκλοφορίες: Το Mouthed στην Halcyon Veil του Rabit και το Nüshu στην Infinite Machine, δύο εξίσου αναγνωρισμένες δισκογραφικές εταιρίες.

 

Στις 16 Φεβρουαρίου θα ακούσουμε για πρώτη φορά το Pleasures of the Bull στην Danse Noire της Aïsha Devi. Το νέο 12ιντσο βρίσκει την πολυσχιδή καλλιτέχνη και παραγωγό να πειραματίζεται με τους ήχους της hard jazz, ενώ περιπλέκει παραμέτρους της πειραματικής μουσικής, επιτρέποντας έτσι στον ακροατή να ξεφύγει από μουσικές νόρμες. Με τίτλο εμπνευσμένο από το μύθο του Μινώταυρου που σχετίζεται με την οργή, την απληστία και την καταστροφή, η τελευταία κυκλοφορία της Abyss X φέρνει στην επιφάνεια καινούργιες ευαισθησίες και ηχητικές προσεγγίσεις.

 

Μεθυστικά ambient ηχοτοπία συναντούν τα εκφραστικά φωνητικά της Abyss X την prog rock ψυχεδέλεια και τους παραδοσιακούς ήχους της κρητικής λύρας, που παίζει η Μαρία Σκουλά. Ο ακροατής οδηγείται  μέσα στην ομίχλη και η Abyss X βυθίζεται στην πληρότητα της τέχνης της, αντλώντας στοιχεία από την ήδη υπάρχουσα σχέση της με το θέατρο και την περφόρμανς. Το Pleasures of the Bull δίνει την αίσθηση μια απαλής γροθιάς στο στομάχι. Μια συναρπαστική ηχητική περφόρμανς και μια τολμηρή απόδοση της κλασικής αφηγηματικής φόρμας ενός άλμπουμ.

 

Η συνάντηση και η κουβέντα έγινε τις ημέρες που ήταν στην Αθήνα.

 

 

Η Abyss X πώς προέκυψε;

Μια μέρα σκέφτηκα να κατεβάσω το ableton και έτσι ξεκίνησα να πειραματίζομαι με τη μουσική  παραγωγή. Κάπως σαν αντίδραση, φαντάζομαι, στο «σκοτεινό» περιβάλλον μου, έγραψα πολλά ηλεκτρονικά κομμάτια με ποπ χαρακτήρα. Αισθητικά δε μ’ άρεσε καθόλου η διαδικασία, αλλά σίγουρα με βοήθησε να βελτιώσω την τεχνική μου στην «καθαρή» μουσική παραγωγή.Τα έστειλα όλα στον κάδο. Μέχρι που άρχισα να γράφω πιο r&b beats και εκεί κάπως άρχισε να διαμορφώνεται το πρώτο μη επίσημο EP.

 

Τα βίντεό σου είναι επίσης δικής σου παραγωγής. Πόσο δύσκολο είναι και πώς επηρεάζει τη δουλειά σου το να μανατζάρεις μόνη τον εαυτό σου, να οργανώνεις και να φτιάχνεις μόνη σου την εικόνα σου ενώ εργάζεσαι διεθνώς;

Δεν νιώθω ότι είναι κάτι δύσκολο και πολύπλοκο, νιώθω ότι είναι ένα κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας. Οι παραγωγές μου μπορεί να μην είναι pop αυτή τη στιγμή, αλλά θεωρώ οτι ο τρόπος με τον οποίο βλέπω τα live μου και το πώς παρουσιάζω τη σκηνική μου παρουσία έχει έναν pop χρακτήρα. Είναι ένα show στο οποίο χειρίζομαι τον ηλεκτρονικό μου εξοπλισμό, αλλά έχει και φωνητικά -πλέον έχω και τη Μαρία Σκουλά που παίζει λύρα, είναι show, είναι παράσταση δεν είναι απλά ένας άνθρωπος πίσω από κάποια decks, που κρύβεται πίσω από το laptop. Η εικόνα είναι πολύ σημαντική, ειδικά στο live για μένα. Προσπαθώ να την επιμελούμαι όσο γίνεται και να είναι κοντά στην αισθητική μου. Δεν θεωρώ ότι είναι δύσκολο να μανατζάρεις τον εαυτό σου αν ξέρεις τι μήνυμα θέλεις να περάσεις προς τα έξω, τι ευαισθησίες θες να δείξεις, τι πολιτικά μηνύματα, μού βγαίνει πολύ φυσικά και οργανικά.

 

Σε μια συνέντευξη σου στο FADER  είχες πει για το κομμάτι «Thru Lids Matono Stagona Stagona» που ανοίγει το δίσκο Mouthed στην Halcyon Veil ότι «έχω εμπνευστεί από την εικόνα ενός μινωικού κοσμήματος, το οποίο σύνδεσα με το γεγονός του θανάτου, με αφορμή να ξαναφανταστώ μια σύγχρονη αντίληψη για το πώς θα μπορούσε να ακουστεί  και να παιχτεί ο θρήνος στην αρχαία Κρήτη, την πατρίδα μου, τη μητέρα του μινωικού λαού, ένας γυναικείος δυναμικός πολιτισμός με μια ενέργεια και αινιγματική ιστορία που αισθάνομαι ότι τρέχει στο αίμα μου, μια πολύ εσωτερική διαδρομή που ενώ είναι σκοτεινή με ένα δραματικό τόνο, αισθάνομαι ότι αφήνει μια αίσθηση ελπίδας και γαλήνης στο τέλος». Χρησιμοποιείς το μυσταγωγικό στοιχείο της Κρήτης  για να συνδέσεις το προσωπικό με το παγκόσμιο, το σύγχρονο με το παραδοσιακό. Τελικά η δύναμη μιας σύγχρονης γυναίκας από που πηγάζει;

Η αρχαία ιστορία της Κρήτης σίγουρα αποτελεί σημείο αναφοράς στη δουλειά μου, στοιχείο έμπνευσης, με κατευθύνει πολλές φορές και αισθητικά, εννοείται ότι ήταν ένας πολύ σημαντικός παράγοντας όταν έκανα την παραγωγή του Mouthed για τη Halcyon Veil. Αυτός ο δίσκος δεν ήταν προορισμένος για αυτή τη δισκογραφική, η συνεργασία προέκυψε μετά. Ο Μινωικός πολιτισμός, η θέση της γυναίκας, η μητριαρχική κοινωνία, δεν γνωρίζουμε πολλά, βέβαια, αλλά είναι μια essence που τη βλέπεις και στους πίνακες, στο παλάτι. Είχα διαβάσει πολλά άρθρα και είχα δει πολλά ντοκιμαντέρ πάνω στο Μινωικό πολιτισμό. Δεν μπρούμε να ξέρουμε ακριβώς τη θέση της γυναίκας τότε, αλλά αποτέλεσε σίγουρα έμπνευση για μένα. Αυτό που θέλω να επικοινωνήσω μέσα από τη δουλειά μου είναι ότι η γυναίκα μπορεί να φέρει στην τέχνη πάρα πολλά στοιχεία, τα οποία ο κόσμος δεν περιμένει από αυτήν. Στην ηλεκτρονική μουσική, θέλουμε-δε θέλουμε, ακόμα και σήμερα, πολλά από τα είδη και πολλά από τα στησίματα, τα live και τα DJ sets, είναι συνδεδεμένα με την αντρική παρουσία. Τώρα αυτό αρχίζει και αλλάζει. Έχει διαμορφωθεί ένας παγκόσμιος διάλογος για το ποια είναι η θέση της γυναίκας στην ηλεκτρονική μουσική, στη μουσική γενικά, στην τέχνη. Είναι γεγονός ότι οι γυναίκες δεν έχουν όσες ευκαιρίες έχουν οι άντρες για να δείξουν τη δουλειά τους,ανεξάρτητα από το αν είναι καλή ή κακή η δουλειά. Το r&b και η pop είναι μια διαφορετική διαδικασία, γιατί εκεί πολλές φορές ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν κάνει την παραγωγή, δεν γράφει ο ίδιος τα κομμάτια. Στην ηλεκτρονική μουσική, αν δεν υπάρχει ghost παραγωγός, που υπάρχει και αυτή η περίπτωση, οι περισσότεροι κάνουν τη δική τους παραγωγή, το ίδιο ισχύει και στην περίπτωσή μου. Τη δύναμη της σύγχρονης γυναίκας για μένα τη βρίσκεις στο τι πλατφόρμα έχει δημιουργήσει η ίδια η γυναίκα για να επικοινωνήσει το μήνυμά της και τι είναι αυτό το μήνυμα. Η γυναικεία χειραφέτηση είναι πάρα πολύ σημαντική, αλλά έχει δημιουργηθεί και ένα άλλο πρόβλημα μέσα από αυτή την προσπάθεια να έρθει μπροστά το γυναικείο ταλέντο. Είναι πολλοί corporate παράγοντες και φεστιβάλ που θέλουν να βγάλουν λεφτά από αυτό. Ισχύει όχι μόνο για τις γυναίκες, αλλά για κάθε μειονότητα που τώρα της δίνεται φωνή. Black & brown artists, trans, γυναίκες κλπ. Η προσπάθεια δεν είναι τόσο ειλικρινής. Εγώ προσπαθώ να συνεργάζομαι με ανθρώπους που βλέπω ότι εἰναι ειλικρινείς ως προς το λόγο που κάνουν κάτι, φεστιβάλ, συνέντευξη κλπ. Αυτό με ενδιαφέρει να έχω τέτοιους ανθρώπους γύρω μου, δεν με ενδιεφέρει να το καλλοπίσω το project μου, το δίνω πολύ ακατέργαστο. Η δύναμη της γυναίκας βρίσκεται στο πώς αυτή θα παρουσιάσει το έργο της.

 

video Razor

 

Πες μας για τη συνεργασία σου με τις Μαρία Σκουλά, Carmel Koster και Dana Faltusova στην περφόρμανς που κάνατε στο κηποθέατρο Μάνος Χατζιδάκις στο φεστιβάλ 5+1 πολιτισμοί το καλοκαίρι στο Ηράκλειο.

Η παράσταση Mouthed που έγινε στο κηποθέατρο Μάνος Χατζιδάκις για το φεστιβάλ 5+1 ήταν κάτι που ήθελα να κάνω πολύ καιρό. Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που κυκλοφόρησε ο δίσκος, αλλά όταν τον έγραφα σκεφτόμουν πώς θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως περφόρμανς. Δεν μου ήταν αρκετό να είναι απλά ένα soundtrack, γιατί η σχέση μου με την Κρήτη και με το αρχαίο αποτελεί χημεία πολύ δυνατή. Ήθελα να το μεταφράσω πάνω στη σκηνή και να το φέρω στην Κρήτη και σε ένα κοινό το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το κοινό που ακούει τη μουσική μου, σε ένα σετ που δεν έχει καμία σχέση με τα live που κάνω. Τα live που κάνω έχουν σκληρό ήχο, με σκληρά φωνητικά και η σκηνική μου παρουσία είναι πολύ διαφορετική. Ήθελα αυτή τη φορά να παρουσιάσω κάτι που θα επέτρεπε να συνδυάσω τη δική μου χορογραφία με δημιουργίες μεγάλων χορογράφων που με έχουν αγγίξει από πολύ μικρή. Έβαλα στοιχεία από Nijinsky, Maurice Bejart, Martha Graham αλλά και στοιχεία από ποντιακό που με ενδιέφερε πολύ. Δεν έβαλα βέβαια καθόλου κρητικό χορό, αλλά είχε την κρητική λύρα. Και ο Nijinsky ήταν επηρεασμένος από μινωικά frescoes πάρα πολύ. Η κινησιολογική γλώσσα που δημιούργησε είναι πολύ κοντά στις τοιχογραφίες. Αυτό το έμαθα πολύ πιο μετά ενώ είχα ήδη μελετήσει τις χορογραφίες του και ήταν ένα έξτρα στοιχείο που μου επέτρεψε να δανειστώ στοιχεία. Η Εσθονή Carmel Koster ήταν ήδη φίλη μου, την Dana Faltusova την βρήκα από οντισιόν στο Βερολίνο και ήταν οι άλλες δύο χορεύτριες μαζί με εμένα. H Μαρία Σκουλά που παίζει λύρα, κατάγεται από μουσική οικογένεια καταξιωμένων λαουτιέρηδων, τραγουδιστών και μαντολινάρηδων των Ανωγείων της Κρήτης. Η παράσταση ήταν μια οπτική μετάφραση του μουσικού υλικού που είχα φτιάξει για το δίσκο. Στο θέατρο Μάνος Χατζιδάκις βοήθησε πάρα πολύ η αρχιτεκτονική του χώρου, η πέτρα, η οροφή, δούλεψα με το φωτισμό. Το θέατρο έχει μια καμάρα που τη χρησιμοποίησα σαν είσοδο του λαβύρινθου του Μινώταυρου, έβαλα το νήμα της Αριάδνης, είχαμε νήματα στην παράσταση. Έβαλα διάφορα στοιχεία λίγο πιο αφηρημένα. Ο κόσμος, όμως, το κατάλαβε. Νομίζω ότι ήταν μια παράσταση πολύ διαφορετική από αυτά που έχουν δει γιατί το φεστιβάλ αυτό είναι πιο κλασικής αισθητικής. Έχει Φαραντούρη, Θεοδωράκη, οπότε το Mouthed ήταν ανάμεσα στις πιο πειραματικές παράστασης που παρουσιάστηκαν. Αλλά ο κόσμος την αγκάλιασε. Ήρθαν όλοι και μας ευχαρίστησαν μετά, ήταν πολύ συγκινητική η αντίδραση του κοινού.

 

Δουλεύεις με τον ήχο ως μουσική παραγωγός, με το σώμα σου ως περφόρμερ. Χρησιμοποιείς και άλλα μέσα στις ζωντανές εμφανίσεις σου (πχ μάσκες, κοστούμια, ψηφιακά), δημιουργώντας μια περσόνα. Πώς διαχειρίζεσαι αυτά τα στοιχεία στο χώρο που αλλάζει κάθε φορά, πώς αντιλαμβάνεσαι τη σχέση με το σώμα σου;

Σίγουρα για την κάθε παράσταση και για το κάθε μέρος που παίζω έχω διαφορετικό σετάρισμα. Όχι πολύ διαφορετικό, γιατί συνήθως ή θα είναι σε κάποιο κλάμπ, ή σε κάποιο φεστιβάλ. Στο 5+1 στην Κρήτη ή στο 3hd στο Βερολίνο που έγινε τώρα το Νοέμβριο, ήταν η πρώτη φορά που έφερα τη Μαρία να παίξει πάνω στον ήχο που παίζω συνήθως εγώ στα live μου. Σε αυτό το live δεν παίξαμε τα τραγούδια του Mouthed που παίξαμε στην Κρήτη, αλλά πιο σκληρά. Ήταν ένα κράμα που είχα βάλει στοιχεία από αναστενάρηδες, ποντιακά, κρητικά, industrial, psychedelic trance, noise και άλλα πολλά. Το ταλέντο της Μαρίας βοήθησε πολύ στο να πραγμαυοποιήσω αυτό το πάντρεμα του παραδοσιακού με πολύ σκληρό σκοτεινό ήχο. Σε αυτό το live χορογράφησα και χόρεψα κάποια κομμάτια. Συνήθως δεν το κάνω αυτό. Σε κάθε συναυλία έχω διαφορετική αντιμετώπιση. Η μάσκα ήταν πολύ σημαντική πέρυσι, είχε γίνει το signature της Abyss X αλλά σιγά σιγά θα τη χάσω. Δεν θέλω τη μάσκα πλέον. Θέλω να βρω άλλα ευρήματα. Αλλαγή κουστουμιών στο live π.χ., είτε απλά βγάζω κάποιο κομμάτι του κουστουμιού. Πάντα μου αρέσει η αλλαγή, θεωρώ ότι ο περφόρμερ δεν πρέπει να έχει το ίδιο κουστούμι από την αρχή μέχρι το τέλος. Λέει μια ιστορία, είναι μια ιστορία το live. Ξεκινάς από κάπου, καταλήγεις κάπου. Σίγουρα υπάρχει κρεσέντο στις δικές μου ζωντανές εμφανίσεις. Ξεκινάω από κάτι πιο απαλό ή λίγο πιο εγκεφαλικό, πιο εσωτερικό και καταλήγει στο τελείως εξωστρεφές, in your face. Προσπαθώ να χρησιμοποιώ φωνή, σώμα, κίνηση. Πάρα πολύ προσπαθώ να δουλεύω με το φωτιστή όταν μου δίνεται η ευκαιρία, τα φώτα είναι πολύ σημαντικά. Ψηφιακά ακόμα δεν έχω χρησιμοποιήσει, αλλά μπορεί στο μέλλον να φτιάξω ένα οπτικοακουστικό σετ με υλικό που έχω μαζέψει τα τελευταία 7-8 χρόνια από περιοδείες, ή όταν ήμουν video designer πιο παλιά.

 

Το Nüshu στην Infinite Machine είναι το τρίτο άλμπουμ σου. Ο τίτλος από που προέρχεται; Σε ένα αφιέρωμα που σου έκαναν στο FACT το χαρακτήρισαν ως “Coarse and full of emotion, it earns its own description as “riot gear”. Η εσωτερικότητα του δεύτερου άλμπουμ και η αίσθηση ελπίδας οδηγούν τελικά στο ξέσπασμα οργής και θορύβου στο τρίτο;

Κάθε άλμπουμ είναι διαφορετικό. Το πρώτο και ανεπίσημο Echoes ήταν rnb, το δεύτερο Mouthed ήταν φολκ ηλεκτρονικό, το τρίτο Nüshu ήταν αρκετά noise club και μάλιστα θεωρώ ότι ήταν πολύ δύσκολο άκουσμα το τρίτο άλμπουμ, αλλά έτσι το ήθελα. Συνέπεσε με την εκλογή του Trump και με όλα όσα συνέβησαν στην Αμερική γιατί εγώ τότε εκεί έμενα. Εμένα αυτό κάπως με επηρέασε, αυτό ήταν το κοινωνικό περιβάλλον μου. Σίγουρα σαν παραγωγός δεν θέλω να ξέρει κανείς τι θα ακολουθήσει. Το 4ο EP Pleasures of the Bull  είναι πολύ διαφορετικό, πιο hard jazz, αλλά έχει και ένα κομμάτι που είναι πιο ποπ, σαν μπαλάντα, έχει κι ένα φοβερό κομμάτι που η Μαρία Σκουλά παίζει λύρα. Η λύρα της που ηχογραφήσαμε είναι μπροστά, όχι η παραγωγή μου τόσο. Με ενδιαφέρει να πειραματίζομαι και να εξερευνώ καινούργια μουσικά μονοπάτια τα οποία θα με βοηθούσουν να ακολουθήσω καινούργια μονοπάτια και στα live μου.

 

Πώς ήταν η εμπειρία της περιοδείας στην Ασία;

Ήταν Κίνα, Κορέα, Ταϊβάν και Χονγκ Κονγκ. Ενδιάμεσα ήταν και ή Ταϊλάνδη, αλλά εκεί δεν κατάφερα να παίξω τελικά. Η Ασία σίγουρα αποτέλεσε έμπνευση για επόμενα πράγματα που θα κάνω. Δεν ξέρω αν έχει βγει στον τελευταίο δίσκο, έχω χρησιμοποιήσει κάποια asmr ιαπωνικά, βέβαια δεν έπαιξα στην Ιαπωνία αλλά σίγουρα αυτό που μου έδωσε η περιοδεία στην Ασία είναι ότι ο κόσμος εκεί επειδή δεν εκτίθεται εύκολα σε διαφορετικές μουσικές, εκτιμάει πάρα πολύ αυτό που κάνεις. Η σκηνή εκεί αυτή τη στιγμή βράζει, αυτή τη στιγμή φτιάχνεται, ανοίγουν καινούργια clubs, οι promoters προσπαθούν πάρα πολύ να συνεργάζονται με καλλιτέχνες από Ευρώπη ή Αμερική και να φτιάχνουν περιοδείες, όπως έγινε και στην δική μου περίπτωση. Δεν υπήρχε ένα πάρτυ, ένα event που να έπαιξα και να μην ήταν φοβερό. Οι ενέργεια του κόσμου, η αποδοχή. Ότι αυτή είναι η Abyss X. Κάνει αυτό το περίεργο show σ᾽ ένα μπαρ με μικρόφωνο που κατεβαίνει απ᾽ το μπαρ, ανεβαίνει στη μπάρα, τους άρεσε αυτό και από την αρχή μέχρι το τέλος σε κάθε live και DJ set ο κόσμος ήταν εκεί. Αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα και θέλω να ξαναπάω. Τo αστικό τοποίο στην Ασία είναι πάρα πολύ διαφορετικό απ᾽ ό,τι έχουμε δει στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η τεχνολογία τους είναι πάρα πολύ μπροστά και όλα αυτά που εμείς θεωρούμε εξελιγμένα εκεί είναι σε άλλο βαθμό, οπότε κάποια στιγμή σύντομα θέλω να μείνω εκεί για κάποιους μήνες και να συνεργαστώ με φόλκ δημιουργούς και με τα παιδιά που επιμελούνται το club στερέωμα της Ασίας.

 

 

Τι είναι το SHXME που τρέχεις;

Το SHXME ξεκίνησε σαν ραδιοφωνική εκπομπή lo-fi χαρακτήρα, old school ράδιο στον KPFK στο LΑ. Είχα καλεσμένους που μιλούσαμε για διάφορα θέματα, έκανα συνεντεύξεις κ το παρουσίασα και σε άλλες ραδιοφωνικές πλατφόρμες στο NTS, στο Berlin Community Radio του Βρολίνου, στο Newtown Radio στη Νέα Υόρκη είχα κάθε δύο εβδομάδες την εκπομπή. Μετά ήθελα να φτιάξω ένα compilation με παραγωγούς που μου άρεσαν πάρα πολύ, φίλους και ανθρώπους που δεν ήξερα, που τα έσοδα του θα πήγαιναν σε κάποια καμπάνια για κοινωνικά δικαιώματα. Αρχικά ήθελα να κάνω για τα γυναικεία δικαιώματα, αλλά δεν έβρισκα κάποια καμπάνια που με έπειθε εκατό τις εκατό, δεν ήξερα και κάποιον προσωπικά που να κάνει κάτι έως ότου κάποιοι φίλοι μου είπαν για το support fm, μια καμπάνια που μαζεύει χρήματα για ανθρώπους που είναι trans, queer, μέσα στη φυλακή. Άλλες πλατφόρμες όπως τα go fund me, indiegogo κλπ δεν επιτρέπουν νομοθετικά τη συγκέντρωση χρημάτων γι’ αυτό το σκοπό. Όταν μου είπαν ότι ετοιμάζουν το support fm, είπα θα σας ενισχύσω οικονομικά και θα συνεισφέρω με αυτό το compilation. Έτσι λοιπόν μάζεψα 11 παραγωγούς φίλους και ανθρώπους που δεν ήξερα. Ήθελα η ομάδα αυτή να είναι ποικιλόμορφη να περιλαμβάνει queer, trans, γυναίκες. Τους ζήτησα να φτιάξουν κομμάτια που δεν ήταν κοντά στον ήχο που έκαναν μέχρι τότε παραγωγή, να φτιάξουν κάτι διαφορετικό. Όλοι έφτιαξαν φοβερές παραγωγές. Η συλλογή αγκαλιάστηκε πάρα πολύ από τον κόσμο ενώ δεν υπήρχε καθόλου PR σε μουσικό τύπο, ήθελα να το κρατήσω μεταξύ μας, πιο community, η υποστήριξη ήταν μεγάλη και ταίριαζε ακριβώς στο όραμα που είχα για αυτή τη δισκογραφική. Στο μέλλον ελπίζω να βρω κάποιον άλλο σκοπό και κάποια άλλη πλατφόρμα να ενισχύσω με το επόμενο compilation.

 

 

Τι περιμένεις από την κυκλοφορία του νέου σου δίσκο Pleasures of the Bull στην Danse Noire της Aïsha Devi που κυκλοφορεί στις 16 Φεβρουαρίου;

To Pleasures of the Bull θεωρώ ότι είναι η πιο ειλικρινής και πολύπλοκη δουλειά μου μέχρι τώρα. Κάθε κομμάτι είναι διαφορετικό, όλες οι ηχητικές χροιές είναι πολύ διαφορετικές σε κάθε κομμάτι. Είναι μια δουλειά που την έγραψα πριν από ένα χρόνο. Προφανώς έβαλα και έβγαλα κάποια στοιχεία μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες, αλλά μέχρι την κυκλοφορία του, τώρα, ο σκελετός είναι ίδιος. Κάποια κομμάτια δεν τα πείραξα καθόλου από πέρυσι. Είχα αρκετό χρόνο να τα ξαναεπισκεφτώ. Μπορεί να μην είχα ακούσει ενα κομμάτι για τρεις μήνες, το ξαναέβαλα και το ότι ακόμα μου εβγάζε νόημα ήταν το οκ για να πώ αυτή πρέπει να είναι η επόμενη κυκλοφορία. Ένα χρόνο μετά το υποστηρίζω εκατό τις εκατό. Νομίζω ότι θα είναι από τα πιο δύσκολα για τους ανθρώπους που ξέρουν ήδη τη μουσική μου και γι᾽αυτούς που δεν την ξέρουν αλλά ένα τέτοιο ακροατή θέλω, που μπορεί να αποδεχθεί αυτό το δίσκο και να αγκαλιάσει συνειδητά αυτό το άκουσμα πέρα από καλούπια και υποκατηγορίες της μουσικής που προσπαθούν να βάλουν ο τύπος και τα περιοδικά.

 

Με πρωταγωνίστρια τη φίλη της και καλλιτέχνη Bebe Yama στο στούντιό της στο Χάρλεμ, το βίντεο γυρίστηκε από την ίδια την Abyss X τον Ιανουάριο του 2017, όταν είχε τη βάση της ακόμα στη Nέα Υόρκη.

 

Το Pleasures of the Bull κυκλοφορεί το Φεβρουάριο. 

https://www.instagram.com/abysssxx/

 

Pleasures of the Bull (Teaser)

Κείμενο: Αντιγόνη Θεοδώρου

Οι φωτογραφίες της Abyss X και του εξωφύλλου είναι του Κωστή Φωκά.