Ένας λογαριασμός στο Instagram που καταγράφει την καθημερινότητα των ανθρώπων στην Άπω Ανατολή.

 

Το radio_nowhere είναι από τους αγαπημένους μου λογαριασμούς στο Instagram. Εξωτικό και ανθρώπινο, με στιγμιότυπα καθημερινότητας στην Άπω Ανατολή που θυμίζουν σκηνές από τις ταινίες του Γουόνγκ Καρ-βάι, είναι μια καθημερινή καταγραφή όσων συναντάει στο δρόμο του ένας Έλληνας στην Κίνα. Κάτι σαν προσωπικό ημερολόγιο του Γιάννη, που είναι το πρώτο πράγμα που αναζητάω μόλις μπω στο Instagram. Αυτές είναι μερικές από τις εικόνες του και μία κουβέντα μαζί του –που τελικά δεν ήταν καθόλου σύντομη.

 

Πόσο καιρό βρίσκεσαι στην Κίνα; Ποιος ήταν ο λόγος που πήγες εκεί;

Αυτή τη φορά είμαι ήδη ενάμιση χρόνο στην Κίνα, ήμουνα και παλιότερα, πεντέμισι χρόνια συνεχόμενα. Έχει να κάνει αποκλειστικά με τη δουλειά μου, ναυπήγηση πλοίων.

Τι φωτογραφίζεις συνήθως;

Τελευταία με ελκύει πολύ η φωτογραφία δρόμου. Η τυχαιότητα μπορεί να δημιουργήσει απροσδόκητες συνθέσεις, στις οποίες ο καθένας μπορεί να δώσει τις προεκτάσεις που θέλει και να διαβάσει μια ιστορία που θα είναι μείξη της πραγματικότητας και της δικής του προσωπικής εμπειρίας. Το να ξεκόβεις μια στιγμή απ’ τη ροή της, σημαίνει ότι άθελα σου προσδίδεις σε μία ως πριν ασήμαντη σύζευξη ένα άχρονο πλαίσιο αλλά και μια νέα σημασία.

 

 

Γιατί σε ενδιαφέρουν περισσότερο οι άνθρωποι; Και γιατί τα παιδιά;  

Βρήκα ότι μία σιλουέτα μέσα σε μία σκηνή της προσδίδει μία δυναμική, όχι ότι δεν έχω βρει χώρους πολύ δυνατούς, περιεκτικούς, που φωνάζουν την ιστορία τους, αλλά με μία ανθρώπινη παρουσία εντός τους είδα ότι τα βολτ ανεβαίνουν. Τελευταία, μάλιστα, άρχισα να επιζητώ οι άνθρωποι να είναι μεγαλύτεροι μέσα στην εικόνα, να τους πλησιάζω κοιτώντας τους από διάφορες γωνίες, ήταν ανάγκη μου να τους δώσω δεσπόζουσα θέση. Και εξέχουσα θέση σ’ αυτό που ψάχνω έχουν οι άνθρωποι την ώρα της δουλειάς τους, την ώρα της μεγάλης τους συγκέντρωσης, η μόνη ώρα που ενώ είναι ο εαυτός τους συγχρόνως τον υπερβαίνουν, καθώς μετουσιώνουν την προσπάθειά τους σε έργο, οι γεροντότεροι που διαβάζεις τόσα πολλά στο κουρασμένο λυγισμένο σώμα και στο γεμάτο μνήμη πρόσωπο και τα παιδιά που είναι για εμένα συνταρακτικό το πώς απεικονίζεται στη φωτογραφία η αθωότητα μαζί με την πρώτη αφύπνιση.

Πώς είναι η Κίνα για έναν Έλληνα; Υπάρχει κάτι που δεν μπορείς με τίποτα να συνηθίσεις;

Η Κίνα έχει τεράστιες αντιθέσεις: μπορεί να βρεθείς σε πόλεις που δεν θα στερηθείς τίποτα, ή σε κάποια σημεία που πρέπει ν’ αλλάξεις σχεδόν τα πάντα απ’ τη ζωή που έκανες στην Ελλάδα. Γενικά, νομίζω ότι στους Έλληνες που ζουν εδώ, αρέσει. Εμένα όχι και τόσο. Με κίνδυνο να φανώ αρνητικός, θα έλεγα ότι η αισθητική τους, το στυλ τους, με πληγώνει. Οι δρόμοι τους, τα τεράστια μπλοκ των κατοικιών τους, ο τρόπος που διασκεδάζουν. Βέβαια, η γλώσσα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο. Οι Κινέζοι είναι φιλικοί άνθρωποι και ζεστοί και μάλιστα με ένα ιδιαίτερο χιούμορ που αν το πετύχεις θα σε εκπλήξει με την οξύνοια του, αλλά δυστυχώς μου είναι αδύνατο να προσεγγίσω αυτή τη γλώσσα. Μαθαίνω μια λέξη και την επόμενη την ξεχνάω.

Πες μου για την εμπειρία με τα ταξίδια σου. Για την Καμπότζη: την Πνομ Πενχ και το Σιεμ Ριπ. Τι σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

Εκμεταλλεύτηκα μία μεγάλη αργία που είχαν κατά τη διάρκεια του Φθινοπωρινού Φεστιβάλ και επισκέφτηκα την Καμπότζη με σκοπό να δω το Άνγκορ Βατ. Συγχρόνως επεδίωξα να δω κάποια χωριά και μου πρότειναν να επισκεφτώ το πλωτό χωριό Kompong Phlunk, κάτι που τελικά αποδείχτηκε πρωτόγνωρη εμπειρία. Όλα τα σπίτια ήταν πλωτά, τα μαγαζιά τους, το σχολείο, ο αστυνομικός σταθμός, τα κέντρα διασκέδασης. Η χρονιά τους χωρίζεται σε δύο μέρη, ανάλογα με τη στάθμη των νερών. Το πρώτο μισό του χρόνου είναι low tide season και την βγάζουν στο εσωτερικό της λίμνης Tonle Sap, δένουν τις βάρκες τους γύρω από ένα πύργο κι εκεί στήνουν τον οικισμό τους και το δεύτερο μισό της χρονιάς η στάθμη των νερών ανεβαίνει πολύ, η λίμνη γίνεται βαθιά και σε συνδυασμό με το ότι είναι η περίοδος των μουσώνων, δεν είναι ασφαλές να μένουν εκεί. Μετακινούνται, λοιπόν, προς τις εκβολές του ποταμού Tahas, όπου τα πολλά μανγκρόβια δένδρα στις όχθες τους προσφέρουν προστασία. Λόγω μιας μικρής δωρεάς που έκανα στο σχολείο, ένα σακί ρύζι συγκεκριμένα, (μου είπαν πως είναι ορφανοτροφείο, βέβαια, αλλά διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη -ποιος ο λόγος να φτιάξουν ένα ορφανοτροφείο μέσα στο πλωτό χωριό και όχι μέσα στην πόλη ή στα περίχωρα της;) με άφησαν να βγάλω φωτογραφίες μέσα στο σχολείο την ώρα του διαλείμματος, και μερικές ήταν εξαιρετικές. Επίσης επισκέφτηκα δύο παραγκουπόλεις στις όχθες της λίμνης. Και, φυσικά, αρκετούς ναούς από το τεράστιο σύμπλεγμα του Άνγκορ Βατ, εννέα συγκεκριμένα, τους σημαντικότερους. Μοναδική εμπειρία οφείλω να ομολογήσω, ειδικά η πάλη της ζούγκλας με αυτές τις τεράστιες πέτρες και οι δαιδαλώδεις πέτρινοι διάδρομοι ήταν κάτι συγκλονιστικό.

 

 

Τι άλλο έχεις φωτογραφίσει;

Κάνω σύντομα ταξίδια στις γειτονικές χώρες, έτσι πήγα επίσης στο Βιετνάμ και στην Ταϋλάνδη. Ελπίζω να πάω και στο Λάος και στο μεγάλο μου όνειρο, το Θιβέτ. Με γοητεύουν πολύ τα χωριά, τα στενά δρομάκια των πόλεων, και οι φτωχικές και -γιατί όχι- βρώμικες γειτονιές, οι άνθρωποι που κάνουν δουλειές στο δρόμο. Στο Βιετνάμ, π.χ., ένα τεράστιο φωτογραφικό θέμα με πολύ δυνατές εικόνες είναι οι γυναίκες που πωλούν διάφορα στο δρόμο ή μεταφέρουν σε καρότσια ή σε αυτά τα υπέροχα διπλά καλάθια που κουβαλάνε στους ώμους. Στην Καμπότζη τα αμέτρητα παιδιά που ζητιανεύουν, στην Ταϋλάνδη οι υπαίθριες αγορές, τα κιόσκια με το street food κλπ.

Το ότι βγάζεις φωτογραφίες, έχει αλλάξει καθόλου τον τρόπο που βλέπεις το κάθε μέρος;

Απολύτως. Πρώτα έχει αλλάξει εμένα, κι αυτό δεν είναι καθόλου σχήμα λόγου. Όπως έχει πει η τεράστια Δωροθέα Λανγκ, «η κάμερα είναι ένα όργανο που σε μαθαίνει να βλέπεις χωρίς κάμερα». Και όταν αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις, αλλάζει και η άποψή σου, σού γεννιέται μια νέα πίστη ότι η ομορφιά και το μεγαλείο μπορεί να είναι κρυμμένο σε ασήμαντες λεπτομέρειες και ναι, τελικά, ανακαλύπτεις πως όντως είναι. Το μάτι έλκεται από σημεία και υλικά που πριν περνούσαν απαρατήρητα, το μυαλό κάνει συνδέσεις που πριν ήταν αδιανόητες, αποδίδει συμβολισμούς σε τυχαίες διατάξεις, πλησιάζει περισσότερο την ψυχή ανθρώπων και πραγμάτων. Κατανοώ ότι σε κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί με τη φωτογραφία όλα αυτά ακούγονται υπερβολικά ή επινοημένα, αλλά, ευτυχώς, για μένα είναι αλήθεια.

Συνήθως τι προσέχεις πρώτο;

Μια ξαφνική σύνθεση που η δύναμή της είναι μια παράδοξη λεπτομέρεια, μια μικρή αντίθεση, μια εύθραυστη συμμετρία ή αντισυμμετρία. Η κίνηση μιας σιλουέτας σε ένα εφήμερο κάδρο, μια στιγμή απεικονιστικής δύναμης κρυμμένη μέσα σε μια απειρία άλλων που δεν λένε τίποτα.

Πες μου για το Instagram σου. Σε έχει βοηθήσει κάπου;

Το ξεκίνησα μόνο εν είδει ημερολογίου. Έτσι έχει μέσα Αθήνα, Πειραιά, Χαϊδάρι, το χωριό μου, ελληνικά νησιά και όλες αυτές τις χώρες που πέρασα τα τελευταία χρόνια, Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα. Όλα σχεδόν είναι εκεί. Κάθε ημέρα σχεδόν της τελευταίας πενταετίας είναι εκεί. Αυτό από μόνο του δεν το λες και λίγο. Με βοήθησε, όμως, τις ώρες που ήμουν μόνος μου να ασχολούμαι με κάτι που μου έδινε χαρά και σιγά-σιγά να γίνεται όλο και πιο δημιουργικό. Τελευταία προσπαθώ να ανακαλύψω και σπουδαίους φωτογράφους, να βλέπω τη δουλειά τους. Είναι εμπνευστική διαδικασία, μια ωραία εικόνα με γεμίζει ενθουσιασμό, κάποιες είναι πραγματικά μεγαλοφυείς, ε, αυτό είναι γνήσια αισθητική απόλαυση.

 

 

Ποια Instagram παρακολουθείς;  

Παρακολουθώ κυρίως tags με street photography. Μερικά από τ’ αγαπημένα μου είναι: #street_photography #streetphotography #thestreetphotographyhub
#challengerstreets #lensonstreets#friendsinperson#streetphotographyworldwide
#photoassignments #streetsgrammer#irimages #wanderlustfilms #streetselect#streetleaks #street_perfection #dreaminstreets, αλλά και τα ιδιαίτερα αγαπητά μου #myfeatureshoot #ifyouleave #filmlovers #subjectivelyobjective #archivecollective #lekkerzine

#onbooooooom  #paperjournalmag  #thisveryinstant#livefolk #phroom #oftheafternoon#foamtalent #magnumphotos #hikaricreative. Δε νοείται να ξεκινήσει η μέρα μου χωρίς να κοιτάξω μερικές δεκάδες φωτογραφίες από το #wanderlustfilms, το #irimages, το #thestreetphotographyhub ή το #hikaricreative. Είναι ένα είδος πρωινής προσευχής, αν με πιάνεις…

 

Έχει σχέση το radio_nowhere με το ομώνυμο τραγούδι του Bruce Springsteen;

Ναι, από εκεί έχει βγει! Το είχα ακούσει τους πρώτους μαρτυρικούς μήνες της πρώτης μου θητείας και με είχε πετύχει στο δοξαπατρί.

 

instagram.com/radio_nowhere/