IMG_8446

Τον βρήκα στην Εθνική, στην κυριολεξία μέσα τη μέση του δρόμου –στην διαχωριστική λωρίδα. Ήμασταν με το αμάξι και βλέπαμε από μακριά κάτι μικρό να κινείται στον δρόμο, δεν μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τι είναι μέχρι που το πλησιάσαμε. Ήταν ένα κουτάβι μια σταλιά που έτρεχε πάνω-κάτω στον δρόμο ενώ ξυστά από δίπλα του πέρναγαν αυτοκίνητα με μεγάλη ταχύτητα. Κάναμε αμέσως στην άκρη, σταματήσαμε το αμάξι και όταν κοιτάξαμε όλοι μηχανικά πίσω, τον είδαμε να τρέχει προς το μέρος μας. Ήταν σαν να ήξερε ότι σταματήσαμε για να τον βοηθήσουμε. Μας πλησιάσαμε τρομαγμένος και κάπως λυτρωμένος.

Τον πήραμε στο αμάξι. Ήταν τόσο γλυκούλης αλλά βρόμικος και πεινασμένος, ποιος ξέρει πόσες μέρες ήταν στο δρόμο; Ανυπομονούσα να φτάσουμε σπίτι για να τον ταΐσω και να του δώσω νερό. Στο μεταξύ τον περιεργάστηκα λίγο και το σοκ ήρθε όταν σήκωσα τα αυτάκια του. Το θέαμα ήταν τρομακτικό, δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο, είχε τόσα πολλά τσιμπούρια τα οποία είχαν γίνει τεράστια από το πολύ αίμα που είχαν πιει και μάλλον δεν πρέπει να άκουγε τίποτα.

IMG_8541 IMG_8544IMG_8530 IMG_8503

Στο σπίτι αρχίσαμε να του βγάζουμε τα τσιμπούρια. Ο μικρούλης δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε μια στιγμή -πρέπει να του βγάλαμε γύρω στα είκοσι τσιμπούρια από το κάθε αυτί και αυτός δεν έβγαλε ούτε κιχ, ήταν σαν να ένιωθε ότι τον βοηθάμε και θέλουμε το καλό του. Μόλις τελείωσε η επίπονη διαδικασία του βάλαμε να φάει. Ήταν πολύ ωραίο να τον βλέπεις να τρώει, είχε πέσει με τα μούτρα και δεν σήκωσε το κεφάλι του μέχρι που δεν έμεινε ούτε σταγόνα. Με το που τελείωσε, περπάτησε -ή μάλλον παραπάτησε- λίγα βήματα και σωριάστηκε να κοιμηθεί. Εξαντλημένος αλλά ευχαριστημένος, ένιωθε ασφάλεια για πρώτη φορά από τότε που έχασε τη μαμά του. Και ποιος ξέρει πότε ήταν αυτό.

Τον πήγαμε στον κτηνίατρο, τον εξέτασε και μας είπε ότι είναι ένα υγιέστατο, ημίαιμο κουτάβι δύο μηνών περίπου, τρία κιλά. Του έγραψε προληπτικά αντιβίωση επειδή είχε τσιμπούρια και μας τον παρέδωσε έτοιμο για παιχνίδια και βόλτες.

Τον έχω εγώ από τότε αλλά του ψάχνω σπίτι γιατί δεν μπορώ να τον κρατήσω, έχω γάτα και δεν τον θέλει –την έχω πάει στη μαμά αυτές τις μέρες για να μην του ορμήσει. Αν και ποτέ δεν είχα σκύλο στη ζωή μου και δεν μπορώ να συγκρίνω, έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι αυτός ο μικρούλης είναι πολύ καλός και συμπαθητικός.

IMG_8533IMG_8501 IMG_8493

Από την πρώτη στιγμή που τον έφερα στο σπίτι είναι πολύ διακριτικός, κατουράει στην πάνα του και γενικά προσπαθεί να λερώνει στο μπαλκόνι και μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Όταν πέφτω για ύπνο το βράδυ και δεν το αφήνω να μπει στο υπνοδωμάτιο δεν παραπονιέται, παρότι είναι μικρός ακόμη, κλαίει για λίγο και μετά σταματάει. Δεν με ενοχλεί καθόλου μέχρι το πρωί. Και όταν φεύγω, κάθεται υπομονετικά και με περιμένει, δεν κάνει ζημιές. Όσο είμαι στο σπίτι θέλει συνέχεια να είναι δίπλα μου.Όταν στεγνώνω τα μαλλιά μου μπροστά από στον καθρέφτη κάθεται ανάμεσα στα πόδια μου και παρακολουθεί. Όταν τον μαλώνω με κοιτάζει με τα μελαγχολικά του μάτια και γέρνει το κεφάλι στο πλάι, με κάνει και λιώνω. Μία μέρα ήρθαν τα ανίψια μου να τον δουν και πάθανε πλάκα. Παίζανε μαζί του, τον έκαναν σχεδόν ό,τι ήθελαν και αυτός δεν αντιδρούσε, ήταν καλός και πολύ φιλικός. Όταν έφυγαν, βέβαια, κοιμήθηκε για δύο ώρες χωρίς ούτε καν να κουνηθεί, η γάτα μου όταν βλέπει παιδιά τρέχει να κρυφτεί. Τον έχω πετύχει να κάνει και κάτι απίστευτα γλυκά πράγματα: είχα γυρίσει από την δουλειά και τον βρήκα να κοιμάται πάνω σε ένα σορτσάκι που είχα παρατήσει στο πάτωμα. Όταν δουλεύω στο λάπτοπ, στο γραφείο μου, έρχεται ακουμπάει στα πόδια μου, με γλύφει και μετά κοιμάται. Ίσως όλα αυτά να είναι αυτονόητα για κάποιον που έχει σκύλο, αλλά εγώ τα θεωρώ πολύ γλυκά και ξεχωριστά. Ο μικρούλης έχει πολύ καλό χαρακτήρα και πάνω από όλα ακούει όταν του λες κάτι.

IMG_8463 IMG_8474 IMG_8481IMG_8558 IMG_8562

Όνομα δεν του έχω βγάλει έχω σκεφτεί διάφορα, Σίμπα, Μικελάντζελο, Οδυσσέας, Ράμπο, Τσακ Νόρις, κύριος Τόνος –μην ρωτάς γιατί– αλλά δεν έχω καταλήξει σε κάποιο. Όποιος τυχερός τον πάρει μπορεί να διαλέξει ένα από τα παραπάνω ή να του δώσει κάποιο δικό του. Και στις δύο περιπτώσεις θα είναι πολύ χαρούμενος. Τώρα που γράφω το άρθρο, είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ και είναι και αυτός δίπλα μου κοιμάται και αναπνέει τόσο γρήγορα ακόμη και αυτό είναι γλυκό. Ο μικρούλης είναι απίστευτη παρέα.

Όποιος ενδιαφέρεται να υιοθετήσει τον μικρούλη ας επικοινωνήσει στο 6955096015 ή στο marina.[email protected]yahoo.com