Ο κύριος Αντώνης έχει στο μπαλκόνι του σχεδόν 200 καναρίνια που είναι όλη του ζωή.

 

Το σπίτι του κυρίου Αντώνη στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Καλλιθέα γεμίζει από τα τιτιβίσματα και τα κελαηδίσματα των καναρινιών, σχεδόν εκκωφαντικά. Φτάνοντας για να τον συναντήσουμε μας περιμένει μια συγχορδία από φωνές που μέσα στο καθιστικό δεν ακούγεται σε όλη της την ένταση, επειδή τα πουλιά είναι όλα στο μπαλκόνι. Όταν μας οδηγεί στο οργανωμένο εκτροφείο περνώντας μέσα από το υπνοδωμάτιό του [έναν χώρο σκεπασμένο με πλαστικό για να τα προστατέψει από τη βροχή και το κρύο] αυτό που αντικρίζουμε είναι εντυπωσιακό: δεκάδες μεγάλου μεγέθους κλουβιά με σχεδόν διακόσια καναρίνια από πολλές ράτσες, τα περισσότερα βραβευμένα και πολύτιμα. Καναρίνια χρώματος, στάσης, μερικοί τραγουδιστές. Χαζεύουμε έκπληκτοι τα κόκκινα που τραβούν πρώτα το μάτι μας, τα ολόλευκα, κάποια καμπουριαστά, border, τους «σγουρούς» frill πρωταθλητές του, τα μεγαλόσωμα καναρίνια του Yorkshire, τα lizard με το πιτσιλωτό φτέρωμα, τα περισσότερα μόνα τους σε ευρύχωρα κλουβιά, άλλα ομαδικά σε κλούβες και κάποια ήδη ζευγαρωμένα. «Έρχεται η άνοιξη και προετοιμαζόμαστε για τα ζευγαρώματα», μας λέει ο κύριος Αντώνης. «Η φύση έχει προβλέψει για όλα. Τα πουλιά παράγουν ορμόνες που τα κάνει να θέλουν να ζευγαρώσουν, φυτρώνουν τα κλαριά στα δέντρα όπου τα πουλιά θα φτιάξουν τις φωλιές τους, η μέρα μεγαλώνει και θα μπορούν να ταΐζουν τα μικρά τους για περισσότερες ώρες». Ο κύριος Αντώνης είναι χρόνια εκτροφέας με μεγάλο μεράκι για τα πουλιά του και έχει βραβευτεί πολλές φορές σε παγκόσμιους διαγωνισμούς για αυτά. «Έχω καναρίνια από δώδεκα χρονών» λέει. «Είμαι 69 χρονών πια. Θυμάμαι την καρδερινούλα που είχε ο παππούς μου και εμένα να του λέω συνέχεια ‘άσε με παππού να την ταΐσω εγώ’. Μου άρεσε να πλένω το κλουβί και να τη φροντίζω. Είχα τη λόξα από μικρός με τα ζώα. Τα αγαπάω πολύ, πάντα τα αγαπούσα. Γεννήθηκα στην Καλλιθέα και η μόνη φάρμα που θα μπορούσα να κάνω ήταν με καναρίνια. Αν είχα χωριό θα είχα άλογα, σκύλους τα πάντα, είμαι άρρωστος με τα ζώα. Ξεκίνησα να ασχολούμαι εντατικά με τα καναρίνια μόλις απολύθηκα από φαντάρος, από τότε αυτό είναι το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς στη ζωή μου. Παλιά είχα και σκύλο, ένα λυκόσκυλο, αλλά τώρα γέρασα, δεν μπορώ να πάρω άλλο. Όταν πέθανε πέρασα μεγάλο ζόρι.

 

kanarinia-02 kanarinia-03 kanarinia-05 kanarinia-06 kanarinia-07 kanarinia-08

 

Τα ζώα τα αγαπάω μάλλον πιο πολύ και από τους ανθρώπους. Δεν παντρεύτηκα ποτέ, δεν έτυχε. Είμαι γεροντοπαλίκαρο με όλη τη σημασία της λέξης. Όπως παλιά κορόιδευαν τις γεροντοκόρες ότι μαζεύουν τις γάτες για να έχουν παρέα, έτσι κι εγώ μαζεύω τα καναρίνια», λέει και γελάει.

Οι καναρινόφιλοι και οι εκτροφείς καναρινιών στην Ελλάδα δεν είναι πολλοί και όσοι ασχολούνται με αυτό το ιδιαίτερο χόμπι το κάνουν επειδή αγαπάνε πολύ τα πουλιά. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι έμποροι, δεν τους ενδιαφέρει το κέρδος αλλά η ενασχόληση. Ο κύριος Αντώνης ήταν πρόεδρος του συλλόγου καναρινόφιλων για δεκαπέντε χρόνια. Σταμάτησε για να δώσει τόπο στους νεότερους. «Ξέρω όλους τους καναρινάδες και με ξέρουν κι αυτοί. Είμαστε πολύ οργανωμένοι κάνουμε εκθέσεις, σεμινάρια, φέρνουμε διεθνής κριτές και τα βαθμολογούν. Είμαστε και μουρλοί, σκοτωνόμαστε σαν σωστοί Έλληνες, έχουμε κάποιες φορές ανταγωνισμό στις εκθέσεις. Σαν τα αρσενικά καναρίνια κι εμείς, που τσακώνονται μεταξύ τους, τόσο πολύ που καμιά φορά ματώνουν. Είμαστε ερασιτέχνες όμως και ό,τι κάνουμε γίνεται από αγάπη. Δεν τα πουλάμε τα καναρίνια, τα ανταλλάσσουμε μεταξύ μας. Δίνουμε πουλιά σε όσους ξεκινάνε ή σε όσους μας ζητούν, μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον και γενικά κάνουμε ωραία παρέα».

 

kanarinia-21kanarinia-20 kanarinia-19 kanarinia-18 kanarinia-17 kanarinia-16 kanarinia-14 kanarinia-13 kanarinia-11 kanarinia-10 kanarinia-09

 

«Δεν τα λυπάστε που τα έχετε σε κλουβιά;», τον ρωτάω. «Οι πρόγονοί τους γεννήθηκαν όλα σε κλουβιά. Αν μείνει αυτό το πουλί ελεύθερο ή γάτα θα το φάει ή θα ψοφήσει από την πείνα γιατί δεν ξέρει πώς να βρει την τροφή του. Είναι εδώ και εκατοντάδες χρόνια στο κλουβί. Όταν εμείς είχαμε τουρκοκρατία οι ευρωπαίοι έκαναν διασταυρώσεις και τελειοποιούσαν τις ράτσες» λέει.  «Πετάνε όμως κανονικά, ειδικά όσο είναι πιτσιρίκια φεύγουν βολίδα. Τα μεγαλύτερα όχι τόσο γιατί είναι μουδιασμένα τα φτερά τους. Μου έχουν φύγει πολλά, στενοχωριέμαι αν χάσω κανένα καλό. Έχουν πεθάνει και πολλά πουλιά στα χέρια μου όλα αυτά τα χρόνια, παθαίνουν ό,τι παθαίνει και ο άνθρωπος. Εγκεφαλικό, έμφραγμα, προβλήματα ψυχολογικά. Όσο πιο καθαρόαιμα είναι, τόσο πιο πολύ στρεσάρονται. Και εγώ τα ξέρω τα πουλιά μου γιατί τα παρατηρώ κάθε μέρα. Έχω γίνει βιολόγος, ξέρω ακόμα και από το χρώμα της κουτσουλιάς τι πρόβλημα μπορεί να έχει και δίνω το αντίστοιχο φάρμακο. Αν είναι σε σωστό περιβάλλον και έχουν συνέχεια τροφή και νερό είναι δύσκολο να πάθουν κάτι, τα περισσότερα καναρίνια ζουν γύρω στα δώδεκα χρόνια».

«Καμιά φορά γεννιούνται με αναπηρία», λέει και μας δείχνει ένα μικρούλη που προσπαθεί να ισορροπήσει στο κλαρί και όλο πέφτει. «Δεν μπορώ να τα σκοτώσω, όσο μπορούν και τρώνε, τα κρατάω».

«Προσέχω πολύ τις κανάρες μου. Δεν τις ταλαιπωρώ, ούτε σε εκθέσεις τις πάω. Θέλουν πολλή φροντίδα και περιποίηση, πρέπει να τις πιάσεις πρώτα εσύ φιλενάδες και μετά ο κάναρος μου είχε πει ένας πολύ καλός γνώστης πριν από κάτι χρόνια».

 

kanarinia-25 kanarinia-26 kanarinia-27 kanarinia-28 kanarinia-29 kanarinia-31 kanarinia-32kanarinia-24

 

«Νιώθω ότι ασχολούμαι μαζί τους και καταναλώνω τη φαιά μου ουσία στο να κάνω σωστή δουλειά στο ζευγάρωμα, μου δίνει ευχαρίστηση αυτό. Εντάξει, είναι και παρέα τα καναρίνια. Κάθε πρωί ξυπνάω από το κελάηδισμα γιατί τα έχω δίπλα στην κρεβατοκάμαρά μου. Σταματάνε να κελαηδάνε μόνο όταν πέφτει ο ήλιος και πέφτουν και αυτά για ύπνο. Και τον Αύγουστο που αλλάζουν φτέρωμα, δεν έχουν και πολύ όρεξη τότε».

«Ακούς το μαλινουά (ράτσα καναρινιού);» με ρωτάει ο κύριος Αντώνης «Είναι αυτό που τραγουδάει διακριτικά και μελωδικά, είναι καναρίνι σαλονιού, καναρίνι φωνής. Υπάρχουν και τα καναρίνια χρώματος και εμφάνισης. Είναι μεγάλη ευθύνη, αλλά έχω κάνει ειδικές κατασκευές και τα έχω σχεδόν στον αυτόματο. Όσο μπορώ και τους βάζω φαγητό και όσο μπορώ να σκύβω θα έχω πουλιά, είναι η λόξα μου τι να κάνω;»

Ο κύριος Αντώνης έχει στο μπαλκόνι του μόνο καθαρόαιμα. Κάθε ράτσα έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: το μήκος τους, τον τρόπο που στέκεται στο κλαρί, πώς είναι τα φτερά του, η ποιότητα του φτερώματος, το σχήμα του κεφαλιού, σε ποιο σημείο πρέπει να είναι τα μάτια. Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά δίνονται τα βραβεία στα καλύτερα. Έχει καναρίνια πρωταθλητές που έχουν βραβευτεί σε διεθνείς διαγωνισμούς. Μας καλεί μέσα στο σπίτι όπου έχει ένα σωρό βραβεία και κύπελλα και μας τα δείχνει με περηφάνια. «Δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω έμπορος. Στους φίλους μου δεν τα πουλάω τα δίνω έτσι. Γιατί ό,τι αγαπάς δεν το πουλάς, αν το πουλάς είσαι παλιάνθρωπος», λέει.

 

kanarinia-22 kanarinia-23kanarinia-33

 

Ο κύριος Αντώνης είναι συνταξιούχος ηλεκτρονικός του ΟΤΕ, από τους πρώτους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με το ίντερνετ στην Ελλάδα. Στο μπαλκόνι του εκτός από καναρίνια έχει και διάφορα φυτά και λουλούδια, ψάρια από μια αφρικανική λίμνη που μοιάζουν με χρυσόψαρα αλλά είναι «τα πιο ανθεκτικά ψάρια του κόσμου», ακόμη και κότες για να προμηθεύει με αυγά τον μικρό γιο του ανιψιού του, «μια ράτσα που γεννάει 350 αυγά το χρόνο» μας λέει. Λίγο πριν φύγουμε έκοψε δύο καμέλιες και μας τις προσέφερε. «Να ξανάρθετε όταν γεννηθούν τα μικρά να σας δώσω από ένα», μας είπε την ώρα που μας αποχαιρετούσε.

Θα ξαναπάμε σίγουρα.

Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit