Η Στέλλα είναι 26 χρονών, έχει σπουδάσει Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολείται κατά κύριο λόγο με την λογοτεχνία. Την γνωρίσαμε μέσα από την ερμηνείας της σε κομμάτια παλιά ρώσικα σοβιετικά, τα οποία αναβιώνει σε μια συλλογή που θα κυκλοφορήσει σύντομα και μας έκανε μεγάλη εντύπωση. Γιατί έδωσε σε αυτά τα κομμάτια ζωή μέσα από την φωνή της.

Με την Στέλλα μιλήσαμε για την μαγειρική, τους έρωτες, τα πάθη και τα ρωσικά που καθόλου σέξι δεν τα βρίσκει. Η μαμά της είναι ρωσίδα και έτσι τα ρώσικα, είναι η μητρική της γλώσσα. «Τα ρώσικα σίγουρα δεν τα βρίσκω σέξι» μου λέει και γελάει. «Τα τραγούδια που έχω διαλέξει να τραγουδάω είναι τραγούδια γεμάτα δυνατά συναισθήματα και πίκρα. Νιώθω λοιπόν πάντα πολύ φορτισμένη. Και ευσυγκίνητη».

DSC_4999

Η Στέλλα σπίτι της χορεύει με βουλγάρικη ποπ. «Σπίτι μου ακούω περίεργη μουσική. Περίεργους συνδυασμούς. Μου αρέσουν κάποια παλιά ρώσικα τραγούδια, μου αρέσουν κάποια ροκ ξένα κομμάτια της δεκαετίας του ’50, έντεχνα ελληνικά και ποπ βουλγάρικα. Τα τελευταία μου φτιάχνουν τη διάθεση όσο τίποτα άλλο»!

Την ρωτάω αν είναι συγγραφέας ή τραγουδίστρια. «Συγγραφέας» μου λέει. «Δεν έχω το απαραίτητο ταλέντο νομίζω για να είμαι τραγουδίστρια και μάλλον δεν με ενδιαφέρει κιόλας να το αποκτήσω. Με ενδιαφέρει το κομμάτι της ερμηνείας αλλά σημασία έχουν για εμένα η μουσική, οι στίχοι, τα νοήματα και τα συναισθήματα που αυτά επικοινωνούν όχι το να πιάσω ένα μικρόφωνο και να ανέβω σε μια σκηνή. Δεν με εκφράζει το ίδιο το τραγούδι, με εκφράζουν όλα όσα το συνοδεύουν. Δεν ασχολούμαι βέβαια αποκλειστικά και μόνο με την συγγραφή. Παράλληλα με αυτήν, διδάσκω δημιουργική γραφή, κάνω επιμέλειες βιβλίων και γενικά ανακατεύομαι όσο μπορώ με τα γραπτά. Χώνω την μύτη μου και συμμετέχω σε ό,τι άλλο προκύψει από τον καλλιτεχνικό χώρο. Αρκεί να το βρίσκω όμορφο και να μου ταιριάζει.

Έχω ζήσει όλη μου την ζωή σχεδόν στην Αθήνα και μάλιστα στο κέντρο της. Το αγαπημένο μου μέρος τα τελευταία δυο τρία χρόνια είναι τα Εξάρχεια. Δουλεύω εκεί, συχνάζω εκεί. Όταν δεν είμαι σπίτι, είμαι πιθανότατα στα Εξάρχεια. Νομίζω πως μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να πω πως η περιοχή αυτή και όλα όσα αντιπροσωπεύει, και δεν αντιπροσωπεύει, αποτελέσαν και την έμπνευση του νέου μου βιβλίου «το μεγάλο τζέρτζελο» που θα κυκλοφορήσει αυτόν τον μήνα και εκτυλίσσεται στα Εξάρχεια».

Για την συγγραφή της, αλίμονο αν δεν την ενέπνεε ο έρωτας. «Ο έρωτας βοηθά πολύ. Μας γεμίζει ενέργεια, ιδέες, πάθος, ένταση. Ο χαμένος έρωτας ή η απόρριψη ίσως βοηθάνε ακόμη περισσότερο όμως. Τον έρωτα κάποιες φορές θέλεις απλώς να τον ζήσεις, χωρίς να κάνεις τίποτε άλλο. Για τον έρωτα που χάθηκε έχεις συνήθως πολύ περισσότερα να πεις. Είμαι ερωτευμένη. Σίγουρα όχι με την ζωή. Η ζωή έχει τον τρόπο της να μας προσγειώνει τόσο απότομα, είναι μάλλον αχάριστη, γιατί να την ερωτευτεί κανείς;  Είμαι ερωτευμένη με διαφορετικά πράγματα κατά καιρούς, μικρά και μεγάλα, αλλά πάντοτε είμαι ερωτευμένη με ιδέες. Ιδέες για το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, οι σχέσεις, οι άνθρωποι, εγώ η ίδια. Είναι λίγο δύσκολο αυτό, να κυνηγάς μια ιδέα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Είναι σαν να κυνηγάς φαντάσματα».

Δεν μαγειρεύει καθόλου. Βασικά μαγειρεύει μια φορά τον χρόνο. «Για να λέμε την αλήθεια, μαγειρεύω μια φορά τον χρόνο, τα Χριστούγεννα, κοτόπουλο με κάστανα. Αυτή είναι η επαφή μου με την μαγειρική τα τελευταία χρόνια. Δεν μου αρέσει να μαγειρεύω, πιθανότατα γιατί δεν μου αρέσει ιδιαίτερα και να τρώω»! Με αυτή την δήλωση, που ομολογώ πως με συγκλόνισε, γυρίσαμε και πάλι την κουβέντα μας στα ρώσικα τραγούδια.

Η Στέλλα ερμηνεύει. Έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια με την κλασική μουσική και την παραδοσιακή μουσική. «Ενώ για ένα διάστημα τα είχα παρατήσει όλα τα μουσικά, σιγά σιγά, παρέα με τη συγγραφή άρχισα να γράφω και στίχους. Κάπου εκεί γνώρισα τον Θάνο Λυμπερόπουλο, τον Γιάννη Ταυλά και άλλους πολύ ταλαντούχους  μουσικούς, που πλέον είναι και πολύ καλοί φίλοι, και αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι μαζί. Δημιουργήσαμε έναν χώρο, μια μικρή μουσική ανεξάρτητη «εταιρεία», μια κοινότητα, την Phonographic Society για να φιλοξενήσει τις μουσικές μας ιδέες και ανησυχίες».

DSC_5008

«Ανάμεσα στα κομμάτια που ξεκίνησα σιγά σιγά να ερμηνεύω, ήταν και τα ρώσικα σοβιετικά τραγούδια. Μεγάλωσα με κάποια από αυτά, κάποια άλλα τα γνώρισα σε μεγαλύτερη ηλικία. Με εκφράζουν, ταιριάζουν στη φωνή μου, με συγκινούν και με ταξιδεύουν.  Αποφάσισα πως ήθελα να τα γνωρίσουν και άλλοι άνθρωποι, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουν το νόημα τους. Να ταξιδέψουν με τη μουσική τους. Τα θεωρώ άλλωστε επίκαιρα, ακόμη και σήμερα. Το Katuysha μιλά για μια κοπέλα που περιμένει τον αγαπημένο της που είναι στρατιώτης. Γράφτηκε το 1938-39, απηχεί την ατμόσφαιρα του επερχόμενου πολέμου και έγινε πολύ δημοφιλές στη διάρκεια του πολέμου αλλά και μετά. Το Zyravli (σημαίνει «Οι γερανοί») μιλάει για τις ψυχές όσων σκοτώθηκαν στα χαρακώματα που έχουν γίνει άσπροι γερανοί, πετάνε στους ουρανούς και μας μιλάνε από εκεί.

Η Στέλλα ονειρεύεται να συγκεντρώσουν τραγούδια και να τα κυκλοφορήσουν σε βινύλιο.

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς