11101657_613951148705160_489203735_n

H Erin Jane Nelson ζει και εργάζεται στο Oakland της Καλιφόρνια. Ανήκει σε μια νέα γενιά καλλιτεχνών που εμπνέονται από την καταστροφή και την βία. Στο έργο της δανείζεται στοιχεία από το φεμινισμό στην ιστορία της τέχνης και αποσυναρμολογεί ενεργά ή και να καταστρέφει εντελώς τις δημιουργίες της, ενώ δουλεύει ξεφλουδίζοντας, καίγοντας, πιέζοντας, τρυπώντας, χωνεύοντας, επανασυσκευάζοντας, και διακοσμώντας τα υλικά. Τα αποτελέσματα είναι αποσπασματικές αφηγήσεις πάνω στα κεραμικά της και στα υφάσματα με τα οποία δουλεύει.

Η έκθεση της στο Ommu, έχει τίτλο ‘Going for soup’ και θα διαρκέσει μέχρι τις 26 Απριλίου.

ommu-3

Πώς θα περιέγραφες την δουλειά σου;
Εικόνες, υλικά, ενέργειες, αυτοκριτική, παρορμητική και ερευνητική.

Τι σε εμπνέει;
Η κίνηση στο χρόνο, βιβλία, το ίντερνετ, η ιστορία, η πολιτική, άλλη τέχνη, οι άγνωστοι, η διαφήμιση –λίγο απ’ όλα.

Ποιες είναι οι επιρροές σου;
Μερικοί καλλιτέχνες που μου έρχονται τώρα στο μυαλό είναι οι: Lee Lozano, Jana Euler, Anna Atkins, Thomas Hirschorn, Mike Kelley, Lutz Bacher, Josh Faught, Renée Green, Hito Steryl, Harun Farocki, Josephine Pryde.

Τι είναι η τέχνη για σένα;
Μια φορά έκανα ένα μάθημα και κοιτούσαμε τις σημειώσεις του Paul Thek για την διδασκαλία. Είναι ένα είδος τολμηρού ερωτηματολογίου με την μορφή μιας αυτό-καθοδηγούμενης τάξης. Ένας από τους συμμετέχοντες ήταν μια τοπική ποιήτρια που ήταν πολύ προσεκτική σε όλες τις απαντήσεις της. Όλοι απέφευγαν να απαντήσουν σε αυτή την ερώτηση όταν την έβλεπαν στο ερωτηματολόγιο, αλλά εκείνη είχε μια καταπληκτική απάντηση: «εσώκλειστη ενέργεια που ελπίζει να ανατρέψει άλλες περιφράξεις». Δεν έχω δικιά μου απάντηση αλλά μου αρέσει η δική της.

Πώς ερμηνεύεις την σύγχρονη τέχνη;
Για μένα η σύγχρονη τέχνη έχει να κάνει με ένα ιστορικό κίνημα, ένα σημάδι των καιρών. Το βασικό ήθος του Μοντερνισμού είναι ο γάμος της τέχνης και της καθημερινής ζωής –το ότι η τέχνη μπορεί να δανειστεί από φλιτζάνια, δωμάτια, βόλτες, πάτερν σε ρούχα, συζητήσεις με ένα φίλο –είναι κάτι ιδιόμορφο και κάπως επίσημο. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές εξελίξεις στην σύγχρονη τέχνη πέρα από τον Μοντερνισμό, αισθάνομαι ότι οι καλλιτέχνες που είναι ενεργοί σήμερα προσπαθούν να απομακρύνουν τον εαυτό τους από τις ιδέες του 20ου αιώνα για την μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη (όπως κάνω και εγώ).

ommu-2

Τι ξέρεις για την Ελλάδα;
Ξέρω για την αρχαία ιστορία, το πώς την απεικονίζουν τα αμερικάνικα μέσα. Εκτός από αυτό, ξέρω πολύ λίγα, αν και έβγαινα για λίγο με έναν Έλληνα όταν ζούσα στην Σουηδία. Μια φορά με φώναξε χαϊδευτικά «μικρό σουβλάκι» και έμεινε έκπληκτος όταν του είπα ότι δεν ξέρω τι είναι το σουβλάκι (είμαι χορτοφάγος).

Έχεις έρθει ποτέ εδώ;
Όχι και θα ήθελα πάρα πολύ να έρθω για την έκθεση!

Γιατί διάλεξες τον τίτλο ‘Going for Soup’;
Δανείστηκα τον τίτλο από την φίλη μου Lauren Anderson. Έμοιαζε να ταιριάζει. Η δουλειά μου και ο χρόνος που της αφιερώνω μοιάζει με το μαγείρεμα μιας σούπας. Πολλά υλικά, το χτίσιμο των γεύσεων, το μαγείρεμα με υλικά.

Ποιο είναι το καλύτερο και το χειρότερο πράγμα που έχεις ακούσει για την δουλειά σου;
Πρόσφατα κάποιος που ξέρω από την πόλη που ζω, την Οκλαχόμα, μού έστειλε ένα μήνυμα που έλεγε: «Οι επιλογές σου και η χρήση υλικών. Είναι περίεργα και ενοχλητικά. Έχουν μια δυνατή επίδραση πάνω μου αλλά δεν είναι αγάπη. Είναι κάτι άλλο. Πιο πολύ σαν «ποιος θα το κοιτούσε αυτό για πάνω από ένα λεπτό;’». Αυτό ήταν ό,τι χειρότερο και ό,τι καλύτερο έχω ακούσει σε μια πρόταση. Πιστεύω ότι αυτό το άτομο είναι κάποιος που του αρέσει η εύκολη, όμορφη, κλασική ζωγραφική, οπότε ήταν καλό που τον αναστάτωσα ακόμη και αν το σχόλιο του ήταν κάπως προσβλητικό.

ommu-1

Τι δείχνεις στην Αθήνα;
Πρόσφατα υφάσματα και κεραμικά γλυπτά. Ξεκίνησα να φτιάχνω τα υφάσματα το προηγούμενο καλοκαίρι και κάπως εθίστηκα με την διαδικασία. Τώρα έχω κάνει περίπου δέκα -τους τελευταίους 10 μήνες. Κάθε ένα είναι αφιερωμένο σε ένα πρόσωπο, μια ιδέα, ένα θέμα – αν και φαίνονται κάπως άσχετα. Τα μπουκάλια ήταν κάτι πολύ ακραίο για μένα. Συνήθιζα να κάνω κεραμικά όταν μετακόμισα για πρώτη φορά στην Καλιφόρνια. Μετά από 5 χρόνια σε ένα πολύ έντονο και ανταγωνιστικό περιβάλλον στη Νέα Υόρκη, μελετώντας σε μια πολύ απαιτητική σχολή καλών τεχνών, το να φτιάχνω κεραμικά ήταν η παραγωγική και εκπαιδευτική διαδικασία που χρειαζόμουν. Προσπαθώ να βρω τρόπους να εισάγω αυτή την ικανότητα στην τέχνη μου με ένα λιγότερο διαχωριστικό τρόπο (όπως η διαφορά του καθημερινού σχεδιασμού αντικειμένων ενάντια στα γλυπτά). Πιστεύω ότι αυτά τα μπουκάλια είναι απλά και αναγνωρίσιμα σαν ένα ντιζάιν αντικείμενο αλλά επίσης νομίζω ότι λειτουργούν σαν απομεινάρια ενός σώματος. Είναι κάπως ζωώδη και δείχνουν τις δικές μου φυσικές πράξεις. Το πέταγμα είναι μια πολύ φυσική και απαιτητική διαδικασία έτσι αποτελεσματικά φτιάχνω ένα πετυχημένο αντικείμενο και μετά όταν πετύχω την φόρμα του, το σπάω, το αλλάζω, καταστρέφω την ακεραιότητά του. Τα υφάσματα και τα μπουκάλια σχετίζονται με αυτό τον τρόπο – κάτι που δημιουργείται, ιστορικό αλλά κατεστραμμένο και αμφισβητισιμό.

‘Going for soup’, Ommu, Δημοκρίτου 21, Κολωνάκι, μέχρι τις 26 Απριλίου.

ommu-4 ommu-5 ommu-6 ommu-7 ommu-8 ommu-9 ommu-10ommu-1 ommu-2ommu-3