#1: 1960s. Ο Χρήστος Μουρούκης σε έναν οδηγό για cult αμερικάνικες και ευρωπαϊκές ταινίες μέχρι το 1970.

 

Νεκροφιλία ονομάζεται η σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ ενός ζωντανού οργανισμού και ενός πεθαμένου. Ο Ηρόδοτος ήταν ο πρώτος που έγραψε περί του θέματος, όταν μελετούσε τους Αρχαίους Αιγύπτιους. Στο Περού, μέλη της φυλής των Μόκε κάνανε σεξ με νεκρούς.

Η Νεκροφιλία είναι παράνομη στο μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου και το Diagnostic and Statistical Manual of the American Psychiatric Association συμπεριλαμβάνει την πράξη στην κατηγορία paraphilia, μαζί με την παιδοφιλία κτλ.

necro-1

Έμαθα όλα τα παραπάνω από τη Wikipedia.

Το σινεμά άργησε πολύ να ασχοληθεί με το ταμπού αυτό θέμα, αφού γνωρίζω φιλμ που το εμπεριέχουν μόνο από το 1960 και μετά, και τα περισσότερα από αυτά δεν κατάφερα να τα βρω. Σε καμία περίπτωση αυτή η σειρά άρθρων δεν αποτελεί την απόλυτη εγκυκλοπαίδεια του θέματος, αλλά θα λειτουργήσει ως μία καλή εισαγωγή στη Νεκροφιλία στο Σινεμά. Τον τίτλο τον «τσίμπησα» από το αγαπημένο μου τραγούδι του Alice Cooper, I Love the Dead.

itunes_fleshandfiends the-flesh-and-the-fiends-original

The Flesh and the Fiends (1960)

Μια καρτέλα στην αρχή μας ενημερώνει πως ότι θα δούμε είναι αληθινή ιστορία. Εκτυλίσσεται το 1828 στην Ακαδημία Ιατρικής του Εδιμβούργου, όπου διδάσκει ο κυνικός γιατρός (σε κάποια φάση τα βάζει με κάποιον που πιστεύει στην ύπαρξη της ψυχής) Robert Knox [ο Peter Cushing], ο οποίος προμηθεύεται πτώματα από τους Burke & Hare [George Rose και Donald Pleasence αντίστοιχα], οι οποίοι σκάβουν τάφους και διαπράττουν φόνους. Ο John Gilling [The Plague of the Zombies (1966)] σκηνοθέτησε ένα ασπρόμαυρο αριστούργημα, και η widescreen βερσιόν που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια είναι εκθαμβωτική.

combo_horrible_dr_hichcock_poster_01 Dr Hichcock 40

L’orribile segreto del Dr. Hichcock (1962)

Στο Λονδίνο του 1885 εκτυλίσσεται αυτή η by-the-numbers gothic ιστορία [του σεναριογράφου Ernesto Gastaldi {2019 – Dopo la caduta di New York (1983)}]. Ο γιατρός του τίτλου [ο Robert Flemyng του The Blood Beast Terror (1968)] είναι νεκρόφιλος, μα όλες οι σκηνές είναι tame. Έχει πάντως ενδιαφέρον να βλέπεις την Barbara Steele να στοιχειώνεται. Σκηνοθέτησε ο Riccardo Freda [Murder obsession (Follia omicida) (1981)].

Study_in_terror43 958922

A Study in Terror (1965)

Πόρνες δολοφονούνται στο Whitechapel του Λονδίνου, και ο Sherlock Holmes και ο Doctor Watson [ο John Neville του Spider (2002) και ο Donald Houston του Tales That Witness Madness (1973) αντίστοιχα σε μια περίπτωση ιδανικού casting] θα προσπαθήσουν να βρουν ποιος είναι ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Όλοι οι ύποπτοι έχουν φαινομενικά ένοχα μυστικά, και το φινάλε είναι γεμάτο ανατροπές. Οι ιερόδουλες δυστυχώς παρουσιάζονται στερεοτυπικά ως κλέφτρες. Η αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή της δολοφονίας μίας εκ αυτών underwater. Αυτή η ταινία τρόμου εποχής του σκηνοθέτη James Hill, κατάφερε να μπει σε αυτή τη λίστα διότι περιέχει μία μικρή σκηνή στην οποία ο καθαριστής του νεκροτομείου χαϊδεύει ένα πτώμα.

Nattlek (4) nattlek 1

Nattlek (1966)

Παιχνίδια τυφλόμυγας, μια περίεργη γέννα, μια τρελή σεκάνς με μια γιαγιά, ένα παιδάκι και πολλά ζωγραφισμένα αυγά (μην ρωτάτε), και άλλες random σκηνές που συνδέονται με περίεργο τρόπο παρουσιάζει αυτή η ταινία της Mai Zetterling, αλλά ποιος νοιάζεται; Πρόκειται για μια Σουηδική παραγωγή, και επειδή δεν σκαμπάζω από Σκανδιναβική κουλτούρα κοιτούσα απορημένος στην οθόνη προσπαθώντας να καταλάβω κάτι, αλλά μάταια. Είναι πάντως με διαφορά η πιο βαρετή ταινία του παρόντος άρθρου, και το ελάχιστο γυμνό δεν σώζει την κατάσταση.

zfGK8 BBJ_Three_Reasons_Still_original

Belle de jour (1967)

Ο Pierre Serizy [ο Jean Sorel του Una sull’altra (1969)] βγάζει από την άμαξα του την γυναίκα του Séverine Serizy [η Catherine Deneuve], και μαζί με τους αμαξάδες την δένουν σε ένα δέντρο και την μαστιγώνουν μέσα στο δάσος. Με αυτά και με αυτά η πρωταγωνίστρια κάνει έρευνα και προσπαθεί να μάθει όσα περισσότερα γίνεται για τα μπουρδέλα, και παρότι είναι διστακτική στην αρχή, σύντομα θα γίνει πόρνη με το ψευδώνυμο του τίτλου. Για έναν πελάτη του πορνείου πολυτελείας που εργάζεται θα υποδυθεί την νεκρή για να της μιλήσει αυτός ερωτικά, και αυτή είναι η μοναδική σκηνή σε αυτό το φιλμ που έχει σχέση με το θέμα του παρόντος άρθρου. Μια φορά και έναν καιρό είδα μονοκοπανιά όλες τις ταινίες του σκηνοθέτη Luis Buñuel σε ένα αφιέρωμα που είχε γίνει στον κινηματογράφο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης, και τώρα που είδα ξανά αυτό το φιλμ του, το κατατάσσω ανάμεσα στα αγαπημένα μου.

polanski Le bal des vampires

The Sex Killer (1967)

Ο χαρακτήρας του τίτλου αγοράζει κιάλια και όταν ένας φίλος του τον ρωτά τι τα θέλει, αυτός απαντά πως θέλει να παρατηρεί πουλιά στα δέντρα, ενώ στην πραγματικότητα κάνει μπανιστήρι. Σύντομα θα προσπαθήσει να κλέψει ένα μανεκέν από το εργοστάσιο στο οποίο εργάζεται, αλλά επειδή δεν θα τα καταφέρει, θα κλέψει το κεφάλι μίας κούκλας από ένα κατάστημα. Ο άρρωστος κεντρικός χαρακτήρας θα βγει ραντεβού με το κεφάλι αυτό και θα αποκτήσει μία περίεργη σχέση μαζί του. Φυσικά, σύντομα θα καλέσει μία πόρνη στο τρισάθλιο διαμέρισμα του, αλλά επειδή δεν έχει τα 20 δολάρια που ζητά η εκδιδόμενη, θα της δώσει μετά από παζάρια 10 ώστε να τη δει γυμνή. Με αυτά και με αυτά θα γίνει στραγγαλιστής, και υπάρχει υπόνοια πως την βρίσκει με τα πτώματα, αλλά δεν βλέπουμε και τίποτα το σπουδαίο. Αυτή η grindhouse ταινία του σκηνοθέτη Barry Mahon είναι απολαυστική, και αποτελεί must για όποιον θέλει να δει το πραγματικό πρόσωπο της Νέας Υόρκης των mid-‘60s.

The Head Mistress (1968)

“I’m yours. I belong to you.” Αυτή η ταινία εποχής (λέμε τώρα… οι μπανιέρες και άλλα «σκηνικά» προδίδουν ότι το γύρισμα έγινε στα τέλη των ‘60s) ξεκινά ως τυπικό soft πορνό με ένα ενοχλητικό voice-over να συνδέει τις ερωτικές σκηνές που διαδέχονται η μία την άλλη (με πρωταγωνίστριες που είναι μεν καλοντυμένες, αλλά εξακολουθούν να μοιάζουν με strippers). Και κάπου στα μισά αυτής της ταινίας του σκηνοθέτη Byron Mabe [The Acid Eaters (1968)] και ενώ νομίζεις πως είναι όλη φτιαγμένη by-the-numbers, μια κοπέλα αυτοκτονεί και λίγο αργότερα μία άλλη την ξεβρακώνει, ένα μαστίγωμα ακολουθεί, καθώς και ένας αποκεφαλισμός, και ένας ομαδικός βιασμός. Ο θρυλικός παραγωγός David Friedman μας έδωσε άλλο ένα αριστούργημα το οποίο διαθέτει ακόμη, και ένα ζωντανό φυτό…

Love Camp 7 (1969)

Τους ωραίους τίτλους αρχής συνοδεύουν ένα ενοχλητικό voice over (που δεν λέει να σταματήσει και) που μας εκμυστηρεύεται πως η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία. Το talk-fest αυτό θα μας βάλει να ακολουθήσουμε μια αποστολή δύο γυναικών στο ναζιστικό κέντρο κρατουμένων του τίτλου (είναι ένα εκ των 12 μαθαίνουμε). Σε αντίθεση με άλλες exploitation ταινίες του είδους και της εποχής, αυτή εδώ δεν δίνει βάση στα βασανιστήρια, αλλά στο «ερωτικό» στοιχείο και βομβαρδίζει τον θεατή με τόνους γυμνής σάρκας. Θα δείτε ακόμη, μια λεσβιακή παρτούζα (με έναν ναζί να κάνει μπανιστήρι) και ένα όργιο. Τούτο εδώ το flick του σκηνοθέτη Lee Frost είναι τόσο κακό όσο σας έχουν πει, και ακόμα περισσότερο, μα το φινάλε της απόδρασης και της εκδίκησης θα αποζημιώσει τον χαμένο σας χρόνο. Υπόνοιες για νεκροφιλία υπάρχουν (καθώς γίνονται κάποια πειράματα που έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 25 γυναικών) μα δεν βλέπουμε τίποτα ουσιαστικό.

Κείμενο: Χρήστος Μουρούκης

Σκίτσο: Γιώργος Τσόπανος