Η Εθνική Ελλάδος του Γιώργου Καπουτζίδη ήταν η καλύτερη τηλεοπτική σειρά αυτής της σεζόν με διαφορά. Για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς ήταν ο ρόλος της Μαριέλλας Σαββίδου. Η Στάλλω της ήταν ο πιο αστείος ρόλος, ξεκαρδιστικός, σε ένα σίριαλ που αποδείχτηκε τελικά περισσότερο δραματικό από ό, τι κωμωδία.

Με το που την έβλεπες στην οθόνη σου έφτιαχνε τη διάθεση και μόλις άνοιγε το στόμα της χτυπιόσουν από τα γέλια. Ό,τι κι αν έλεγε (όσα μπορούσες να καταλάβεις από τα κυπριακά της δηλαδή). Με την Μαριέλλα Σαββίδου συναντηθήκαμε ένα απόγευμα στο Κολωνάκι όπου έχει μετακομίσει τους τελευταίους μήνες, από τότε που ξεκίνησε να παίζει στην σειρά. «Έριξα κάτι πρόχειρο πάνω μου και ήρθα», λέει με αυτοσαρκασμό την ώρα που την συναντάμε. Η Μαριέλλα ένιωσε πιο άνετα όταν στην φωτογράφιση έκανε γκριμάτσες στον φακό, παρά όταν πόζαρε με θηλυκότητα. Στην αρχή μου μιλούσε στον πληθυντικό, όχι για τους τύπους αλλά από πηγαία ευγένεια, και κατά την διάρκεια της συνέντευξης άλλαξε θέση στο μαγαζί που καθίσαμε να μιλήσουμε. Δίπλα μας καθόταν ένας τύπος που φύσαγε τον καπνό του πούρου του στα μούτρα μας, ενοχλήθηκε αλλά δεν το έκανε και θέμα. «Με ενοχλεί η αγένεια και οι άνθρωποι που μιλάνε άσχημα στους άλλους επειδή βρίσκονται σε θέση ισχύος», θα μου πει αργότερα.

 

msavidou_DSC4433

 

«Θυμάμαι τον ήλιο στην Κύπρο. Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα και θυμάμαι έντονα την ζεστασιά της οικογένειας, παππούδες γιαγιάδες. Τις μυρωδιές των γερανιών. Είχαμε πολλά γεράνια στο σπίτι μας στην Λευκωσία. Τις μυρωδιές στο σπίτι από τα γλυκά της γιαγιάς, την πάστα-φλώρα της. Θυμάμαι την μικρότερη αδελφή μου με την οποία παίζαμε και ήμουν λίγο σαν μαμά της.

Το μιούζικαλ μου άρεσε πάντα και αυτό που ήθελα να γίνω ήταν η Julie Andrews, ήμουν τρελαμένη. Έβλεπα Mary Poppins και τραγουδούσα μαζί της. Τραγουδούσα συνέχεια, όπου και αν ήμουν. Η μαμά μου λέει ότι τους είχα τρελάνει, τραγουδούσα στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, παντού. Η υποκριτική δεν ήταν τηλεόραση, ήταν απόλυτα δεμένη με την μουσική και το τραγούδι.

Μετά το λύκειο έφυγα από την Κύπρο και πήγα στο Παρίσι για να σπουδάσω. Σπούδασα πολιτικές επιστήμες, επικοινωνιολογία και γαλλική φιλολογία. Έκανα και ένα μεταπτυχιακό στην κοινωνιολογία. Τελείωσα δραματική σχολή και σχολή για τραγούδι. Δεν μπορώ να πω ότι όλα αυτά είναι άσχετα μεταξύ τους. Με ενδιέφεραν πολλά θέματα και ψαχνόμουν και πάντα είχα κοινωνικές ανησυχίες, ήθελα να αποκτήσω γνώσεις. Έτσι και αλλιώς πιστεύω ότι τον καλλιτέχνη τον βοηθάνε όσα ξέρει.

Οι φίλοι έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μου, είναι η οικογένειά μου και τους λατρεύω. Μπορεί να είναι μακριά, αλλά μιλάμε και στέλνουμε μηνύματα  κάθε μέρα. Ευτυχώς που υπάρχει το Skype. Είμαι από αυτούς που αν μου συμβεί κάτι, το πρώτο πράγματα που θα κάνω είναι να πάρω τηλέφωνο κάποιον φίλο και να του πω τι συνέβη. Όταν πήγα στην Γαλλία πήγα χωρίς οικογένεια και εκεί έχτισα τις σχέσεις μου που ήταν πολύ σημαντικές. Αν δεν είχα τους φίλους μου θα ένιωθα πραγματικά πολύ μόνη μου. Εκεί κατάλαβα αυτό που λένε οι φίλοι είναι η οικογένεια που εμείς επιλέγουμε. Όταν ζεις σε μια ξένη χώρα, άρρωστος, και έχεις κάποιον που θα σου φέρει μια σούπα ή ένα φάρμακο, σε κάνει να νιώθεις ωραία. Οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ειλικρινείς με όποιο τίμημα. Ο άλλος αν σε ξέρει και μπορεί να σε καταλάβει, θα καταλάβει και την αλήθεια που του λες. Έτσι είναι και οι φίλοι μου.

Η «Εθνική Ελλάδος» δεν ξεκίνησε με το σκεπτικό να γίνει κάτι εμπορικό και να πουλήσει. Έγινε με την ρομαντική διάθεση του Γιώργου Καπουτζίδη να πει αυτά που ήθελε να πει, γιατί προφανώς είχε πολύ σημαντικά πράγματα να πει. Πράγματα που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ πριν, λες και ζούμε σε μια άλλη κοινωνία από αυτήν που αντικατοπτρίζεται στα μέσα. Σαφέστατα είναι ένα ορόσημο στην καριέρα μου και εκτός από τους συνεργάτες που θαυμάζω πάρα πολύ, νιώθω πάρα πολύ περήφανη που είμαι σε μία σειρά που έχει να κάνει με έντονες κοινωνικές ανησυχίες και έχει τεράστιο θάρρος να λέει κάποια πράγματα τα οποία φοβόμαστε να πούμε –και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Το ότι μπορεί υπάρξει αγάπη και σεβασμός σε ένα γκέι ζευγάρι, σεβασμός στην διαφορετικότητα της καταγωγής, του φύλου, μπορεί μια γυναίκα να είναι δυναμική, να αγωνίζεται για αυτά που θέλει και μην μένει παθητική.

 

msavidou_DSC4409

Η Στάλλω είναι και αυτή διαφορετική, ψάχνει να βρει την θέση της στην κοινωνία και στην σειρά το προσπαθεί μέσα από την ομάδα κέρλινγκ. Λατρεύω την Στάλλω. Μπορεί να είναι τρελή, αλλά είναι ανθρώπινη. Έχω και εγώ μία παιδικότητα και ειλικρίνεια όπως η Στάλλω και πιστεύω ότι αν δεν πούμε τα πράγματα που θέλουμε σε αυτήν την ζωή, δεν θα τα πει κανένας για μας. Ο κόσμος που παρακολουθεί την σειρά νιώθει επιτέλους δικαιωμένος και βλέπει ότι όλα όσα ζει δεν είναι μόνο στο μυαλό του αλλά συμβαίνουν και στην πραγματικότητα. Και αυτό που έχει κερδίσει τελικά τους θεατές είναι η αλήθεια που βλέπουν. Η σειρά έχει τουλάχιστον προβληματίσει τον κόσμο -αν όχι επηρεάσει.

Θέλω να είμαι ο εαυτός μου. Πάντα αυτό στοχεύω στην ζωή και δεν μπορώ να φανταστώ να κάνω κάτι άλλο. Δεν μπορώ να δείχνω άλλη εικόνα και να σκέφτομαι ποιος θα με δει και ποιος θα με σχολιάσει. Κυκλοφορώ όλη μέρα με τις φόρμες και τα αθλητικά, πάω γυμναστήριο, κάνω δουλειές και δεν μπορώ να ασχολούμαι με την εικόνα μου όλη μέρα. Δεν είναι κάτι σημαντικό για μένα. Και τι έγινε αν δεν είμαι στην τρίχα, άνθρωποι είμαστε όλοι.

Στην Ελλάδα τα πρότυπα ομορφιάς είναι λίγο μονοδιάστατα. Προβάλλεται μόνο ένα πρότυπο που δεν εξελίσσει ούτε τα νεαρά αγόρια ούτε τα νεαρά κορίτσια. Υπάρχουν πολλές ομορφιές, πολλά χρώματα, πολλές ηλικίες, πολλά μήκη και πλάτη. Στην Γαλλία υπάρχουν πολύ περισσότερα πρότυπα ομορφιάς και η ομορφιά δεν είναι ένα πράγμα αλλά πολλά. Το ότι συγκεκριμένα ρούχα πρέπει να τα φοράνε συγκεκριμένοι σωματότυποι είναι εντελώς λάθος. Μία κοπέλα που είναι εκατό κιλά και θέλει να βάλει μίνι. Βεβαίως και να το βάλει, δεν θα καθίσουμε εμείς οι άλλοι να το σχολιάσουμε και ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε και με ποια διαπιστευτήρια, τι έχουμε εμείς παραπάνω.

 

Με εκνευρίζει ο κόσμος που είναι σνομπ και δεν μπορώ να το δικαιολογήσω. Με ενοχλεί η αγένεια και οι άνθρωποι που μιλάνε άσχημα σε άλλους επειδή βρίσκονται σε θέση ισχύος και το εκμεταλλεύονται.

Φοβάμαι να χάσω επαφή με τον εαυτό μου, να κάνω πράγματα που δεν είναι «εγώ» επειδή μπορεί να πουλάνε. Πιστεύω ότι πρέπει να ξέρουμε τι θέλουμε και να ψάχνουμε τον εαυτό μας. Να είμαστε Ok να είμαστε και μόνοι μας, γιατί σε αυτή τη ζωή μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε. Δεν πιστεύω στις σχέσεις που γίνονται για κοινωνικούς σκοπούς γιατί δεν κρατάνε. Πιστεύω στον σεβασμό της διαφορετικότητας, να προσπαθούμε να καταλάβουμε τον άλλο και να μην τον κρίνουμε ακόμη και αν δεν μας αντιπροσωπεύει ο τρόπος που ζει.

Η ποιότητα μετράει στη ζωή. Μου αρέσει να ακούω μουσική, να τραγουδώ, να ακούω, η γυμναστική, να περπατάω και να ανακαλύπτω την Αθήνα, να βρίσκομαι με φίλους, να απολαμβάνω ένα ποτήρι κρασί. Μένω στο κέντρο αλλά μου αρέσει πολύ να πηγαίνω στην Γλυφάδα, στην θάλασσα. Θα μου άρεσε να είναι λίγο πιο οργανωμένα τα πράγματα στην Αθήνα και να μην υπάρχει ανομία. Για παράδειγμα, το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλη την Ευρώπη στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο η απαγόρευση είναι κάτι που δεν τηρείται.

Η ευτυχία υπάρχει στις καθημερινές στιγμές αλλά θέλει προσπάθεια για να την βρούμε, πρέπει να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και να κάνουμε καλά πράγματα να έχουμε καλή ενέργεια και όταν μας τυχαίνουν αναποδιές είναι καλό να γελάς και να βλέπεις την ζωή με χιούμορ. Πάντα λέω πάλι καλά δεν έπαθα τίποτα χειρότερο.

Όταν ο έρωτας υπάρχει στην ζωή μου τον ζω με όλο μου το είναι και τον τιμώ αλλά δεν ερωτεύομαι εύκολα.

msavidou_DSC4382

Έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι η ζωή είναι ένας αγώνας και κάθε μέρα πρέπει να ξυπνάμε και να κάνουμε αυτά που πρέπει, να είμαστε συμπονετικοί και ενθαρρυντικοί. Αν το δώσεις, θα το πάρεις πίσω. Πιστεύω κάπως ρομαντικά ότι αν κάνεις καλά πράγματα η ζωή θα σου το ανταποδώσει και μια μέρα οι καλοί άνθρωποι θα συναντηθούν και θα κάνουν ωραία πράγματα μαζί.

Δεν ονειρεύομαι μελλοντικά και δεν κάνω σχέδια, προσπαθώ να ζω την στιγμή και να μην χάνω επαφή με τα θέλω μου».