Ο Ηλίας Μαλασίδης γράφει, σκηνοθετεί, συνθέτει και τελικά συμφέρει.

Συνήθως, όταν δημιουργείται μια ταινία και μπαίνει στο στάδιο της παραγωγής, έχεις γράψει πρώτα το σενάριο κι έπειτα έρχεσαι σε επαφή με τον σκηνοθέτη. Αρκετές φορές δουλεύεις μαζί του και ο ένας κάνει editing στον άλλο. Εκτός κι αν είσαι εσύ ο σκηνοθέτης, οπότε έχεις τον πλήρη έλεγχο. Η μουσική έρχεται συνήθως αργότερα, στο post-production μαζί με το τελικό editing, εκτός κι αν είσαι ο Steven Spielberg κι έχεις μόνιμα μαζί σου τον John-fucking-Williams, οπότε εκεί μπορείς να τα κάνεις όλα ταυτόχρονα και ο μουσικός, να δίνει οδηγίες στον σκηνοθέτη κι ο σκηνοθέτης να κάνει παραγγελίες μουσικά θέματα. Τι γίνεται όμως όταν είσαι ένας και θες να γράψεις το σενάριο, να σκηνοθετήσεις και να γράψεις τη μουσική;

Ο Ηλίας Μαλασίδης (ή μουσικά El Buho) είναι ένας τέτοιος άνθρωπος, που θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο. Με δύο ταινίες μικρού μήκους στο ενεργητικό του, τη «Διασταύρωση» και την «Απευθείας Μετάδοση», έχει καταφέρει να μπει δύο φορές στο διαγωνιστικό της Δράμας και να αποσπάσει ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ της Πάτρας. Ήδη ετοιμάζει αρκετά πράγματα για το 2015, κινηματογραφικά και μουσικά, μεταξύ αυτών και την τρίτη μικρού μήκους ταινία του. Τι σημαίνει, λοιπόν, να γράφεις ένα σενάριο, να το σκηνοθετείς κι έπειτα να συνθέτεις μουσικά θέματα για αυτό στο λάπτοπ σου;

DSC_6091

Αρχικά, διάλεξες εσύ το location της φωτογράφησης. Γιατί νεκροταφείο;
Είναι ένα από τα locations της επόμενης ταινίας μου, «Διαγραφή επαφής». Κάτσε να μας το δώσουν κιόλας, γιατί αλλιώς θα έρθουμε νύχτα, με σκόρδα.

Πώς προέκυψε το El Buho;
Στο Erasmus πρώτα έλεγα καλημέρα στη Sara και την Ana από την Ισπανία, που είχαν ξυπνήσει για να πάνε στη δουλειά, και μετά έπεφτα για ύπνο. Μου λέγανε «Eres un búho» («είσαι κουκουβάγια») και το πήρα πάνω μου, ότι είμαι ο σοφός ξενύχτης και τέτοια.

Πόσο μπορεί κάποιος να περιοριστεί σε μια ταινία μικρού μήκους θεματικά; Έχεις σκεφτεί κάτι που να μην μπορείς να το εκτελέσεις, επειδή δεν μπορεί να υποστηριχτεί από 10 λεπτά υλικού;
Αυτό δεν ισχύει γιατί εκ των πραγμάτων στις μικρού μήκους αποφεύγεις πολλά στοιχεία των σεναρίων των μεγάλου μήκους (μεγάλη ανάπτυξη, παράλληλες δράσεις). Κι έτσι πας πιο ευθεία, για να φτάσεις πιο γρήγορα… Άσε που μπορεί να είναι και 25 λεπτά, οριακά.

Ποια ανάγκη σου ικανοποιεί η δημιουργία μιας ταινίας και ποια σου δημιουργεί;
Μου ικανοποιεί την ανάγκη να δείξω τον ελέφαντα στο δωμάτιο τον οποίο οι περισσότεροι προσπερνάμε – πράγμα που με φρικάρει ενίοτε. Αφότου ολοκληρωθεί, με κάνει να σκεφτώ «what would Michael Mann think?». Τώρα τελευταία λέω να το σκέφτομαι και πριν ολοκληρωθεί, χα χα!

DSC_6165

Η πρώτη σου ταινία («Απευθείας Μετάδοση») είναι αρκετά ρεαλιστική, αλλά με έντονους συμβολισμούς. Αντιθέτως η δεύτερη («Διασταύρωση») φαίνεται σαφώς επηρεασμένη από τις ταινίες του Lynch και τον υπαρξιακό του, σουρεαλιστικό κινηματογράφο. Πού κινείσαι θεματικά;
Με απασχολούν η έλλειψη στόχων στη ζωή, η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και ενσυναίσθησης (που μας κάνουν ζώα – και συνήθως πρόβατα) και η προσκόλληση στη συνήθεια. Επίσης, σαν σεναριακά στοιχεία με γοητεύουν η απρόσμενη ελπίδα και η αφύπνιση.

Το βραβείο που κέρδισες στο φεστιβάλ της Πάτρας για την «Απευθείας Μετάδοση» σημαίνει κάτι ή πέρασε και δεν ακούμπησε;
Ασφαλώς και σημαίνει. Τότε που το κέρδισα ήμουν λίγο μουδιασμένος που βραβεύτηκα σε ένα φεστιβάλ έντονα πολιτικοποιημένο εκείνη την περίοδο (το φεστιβάλ πολεμήθηκε και σταμάτησε την διοργάνωσή του δυο χρόνια αργότερα), αλλά σήμερα είμαι ευχαριστημένος με αυτό.

Ποιον δημιουργό ή ποιον κινηματογράφο δεν «πιάνεις» και δεν έχεις καμία όρεξη να ασχοληθείς μαζί του;
Όρεξη έχω να ασχοληθώ με όλα όσα προάγουν την επικοινωνία και την (cheesiness alert) αγάπη. Απλώς μερικές φορές, πέρα από τη σκηνοθετική τους δεινότητα, δεν με αφορούν οι σεναριακές εμμονές κάποιων δημιουργών. Εξ ορισμού «εμμονή» είναι η υπερβολική προσήλωση σε κάτι και εμένα η υπερβολή με ενδιαφέρει μόνο σαν όχημα συνειδητοποίησης, όχι σαν αυτοσκοπός. Αν έχεις κάνει δέκα ταινίες πάνω-κάτω με το ίδιο θέμα, αγγίζεις τα όρια της γραφικότητας.

Τι σημαίνει η μουσική για μια ταινία στα πλαίσια της δραματουργίας της; Γράφεις από πριν τα θέματά σου ή ντύνεις τα πλάνα σου, αφού ολοκληρώσεις το μοντάζ;
Οι συνθέτες των soundtrack καλούνται στην πραγματικότητα να συν-σκηνοθετήσουν με τη μουσική τους. Έτσι, κινδυνεύουν ενίοτε να γίνουν είτε πολύ loud είτε  ξενέρωτοι, να εκβιάσουν το συναίσθημα, να πιστέψουν ότι ο σκηνοθέτης φτιάχνει άλλη ταινία ή απλά να καπελώσουν το σκηνοθέτη (ουαί κι αλίμονο). Στις ταινίες μου έχω ένα μουσικό θέμα που θεωρώ ότι ταιριάζει στο σενάριο και θέλω να το κρατήσω για τους τίτλους τέλους. Σκοπός είναι, αν δεν χειροκροτήσει πολύ το κοινό στο τέλος, να ακούσει τουλάχιστον το score…

Τι αίσθηση είχες, όταν ο «Κυνόδοντας» του Λάνθιμου κατάφερε τόσα πράγματα, ενώ δεν έντυσε καμία του εικόνα με νότες;
Δεν θα μάθουμε ποτέ αν με ένα score του Alexandre Desplat ή του Νίκου Κυπουργού θα είχε καταφέρει περισσότερα.

Σκηνοθεσία ή σενάριο;
Για μένα, σενάριο.

Σενάριο ή μουσική;
Παρακαλώ βάλτε μου κι απ’ τα δύο στο πιάτο, μέχρι να κουραστώ και να ζητήσω ολόκληρη μερίδα από το ένα.

Ορχήστρες ή ηλεκτρονικά;
Fusion. #hanszimmer

Hollywood ή indie;
Το indie είναι πιο υγιές και φρέσκο, το Hollywood έχει διαμέρισμα και ακριβό αυτοκίνητο. Αν σκεφτείς ότι μένω σε ενοίκιο και οδηγάω μηχανή, καταλαβαίνεις…

Αμερικάνικος ή ευρωπαϊκός κινηματογράφος;
Χθες έλεγα με τη βοηθό παραγωγής μου, Χαρά Κουδούνη, ότι οι κάτοικοι μιας χώρας που σκέφτονται να φύγουν ή έχουν ήδη φύγει μου φαίνονται συνήθως ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Μου συμβαίνει το ίδιο με τις ταινίες. Θέλω να πω ότι την ώρα της προβολής μού αρέσει ο αμερικανικός κινηματογράφος που μοιάζει με ευρωπαϊκό και ο ευρωπαϊκός που μοιάζει με αμερικανικό. Βγάζει νόημα αυτό;

Εμπιστεύεσαι τις κριτικές στα περιοδικά ή στο διαδίκτυο; Σε όποια περίπτωση, γιατί;
Βλέπω τις βαθμολογίες και διαβάζω όλες τις κριτικές, αναγνωστών και κριτικών. Τις κακόβουλες τις αγνοώ, τις καλόβουλες τις ξεχνάω – εκτός κι αν λένε κάτι πολύ όμορφο, οπότε πρώτα το κάνω δικό μου και τις ξεχνάω μετά!

Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που είδες και ζήλεψες βαθιά;
Δεν ζηλεύω βαθιά, λυπάμαι. Αλλά ζήλεψα ρηχά το «Interstellar» του Nolan και το «Children of men» του Cuarón. Α, επίσης από σεναριακής πλευράς ζήλεψα το «Locke» με τον Tom Hardy, που θα ήθελα να ήταν η «Διασταύρωση» αν μεγάλωνε. Τουλάχιστον τον πρόλαβα στην ιδέα…

Ιδανική συνεργασία;
Ιδανική είναι βαριά λέξη, γιατί είναι σαν να κρίνεις το σεξ δυο μέρες πριν βγάλεις τα ρούχα σου. Ωστόσο, στην Ελλάδα, δραματική μεγάλου μήκους με το Γιώργο Λάνθιμο ή φουτουριστική ταινία με το Φίλιππο Μπουραΐμη. Στο εξωτερικό, οτιδήποτε με τον Terry Gilliam ή τον Jean-Pierre Jeunet. There, I said it, τώρα e-mail.

Ιδανική στιγμή καταξίωσης για το μέλλον;
Ιδανική είναι βαριά λέξη, γιατί είναι σαν να κρίνεις το πώς φαίνεται το Όσκαρ πρωτότυπου Σεναρίου πάνω στο τζάκι σου στο διαμέρισμά σου στο Παρίσι ή το San Francisco δυο χρόνια πριν σε πάρει ο Spielberg και σε ρωτήσει «γιατί τον τάδε τον βάζεις να ξύνει τη μύτη του στη Σκηνή 37;» κι εσύ του απαντήσεις «γιατί κατά βάθος δεν μπορεί να συγκρατήσει τη βαθιά ντροπή του που ετοιμάζεται να πουληθεί» κι αυτός πει «μα έτσι καταξιώνεται σαν πολιτικός! Το ήθελε μια ζωή!» και εσύ χαμογελάσεις και πεις «ναι, αλλά από τη στιγμή που αποφασίζει να το καταψηφίσει αισθάνεται άλλος άνθρωπος». Δεν μπορώ να σου απαντήσω, καταλαβαίνεις… Η καταξίωση κρατάει μερικά δευτερόλεπτα.

Τι μπορεί να σου φέρει το 2015 καλλιτεχνικά;
Κινηματογραφικά, βραβεία στη μικρού μήκους, παραγωγή και πρόταση για μεγάλου μήκους. Μουσικά, ενδιαφέροντα remix, δυο score μικρού μήκους και μια σειρά συναυλιών με fusion εγχόρδων και ηλεκτρονικών. Ψήνεσαι;

Κάνε copy-paste ένα μικρό κομμάτι σεναρίου από κάτι που δουλεύεις αυτή τη στιγμή.
ΔΙΟΝΥΣΗΣ
(Voice over)
Μισό λεπτό… (κοιτάζει ευθεία μπροστά την ώρα που όλοι μιλάνε μεταξύ τους)  Γιατί μιλάω σε χρόνο παρελθόντος;

DSC_6162

Τη δουλειά του Ηλία Μαλασίδη/El Buho μπορείς να δεις σε αυτά τα links:

www.thisiselbuho.com

http://vimeo.com/thisiselbuho

http://www.facebook.com/thisiselbuho

http://www.youtube.com/channel/UCTjcTnm2K8SwDtbffVaxRjA

http://soundcloud.com/buhomusic

http://www.behance.net/buhomusic

Συνέντευξη: Νικόλας Μακροδημήτρης
Φωτογραφίες: Νίκος Κατσαρός