Εδώ Calamity Jane, γνωστή cowgirl της άγριας δύσης. Θα παρουσιάσω μοναδικές μονομαχίες ανάμεσα στους Birthday Party και τους Cramps, τους Stone Roses και τους Jesus and Mary Chain, την Lydia Lunch να ξεμαλλιάζεται με την Nina Hagen. Θα παίξω ξύλο με τους Fidlar, θα ξυνίσω με τον Johnny Marr, θα τα σπάσω με Neubauten, θα τριπάρω με Χωρίς Περιδέραιο, θα ερωτευτώ με Sad Lovers and Giants, θα χωρίσω με Japandroids, θα πιω gin με τον Jarvis και θα αφήσω το σαλούν με Can ή Velvet.

Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω. Θεωρώ ότι είναι φοβερή προσπάθεια να συγκεντρώνεις τόσα ετερόκλητα ονόματα της εναλλακτικής μουσικής σκηνής στην Ελλάδα και όλα αυτά στοιβαγμένα σε 3 μέρες και χωρίς κανένα αντίτιμο.

Calamity Jane 02

Ξεκινησα να ασχολουμαι, απ’ όταν μπόρεσα να ακούσω, νομίζω. Δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει μουσική στο σπίτι. Για μένα ήταν πάντα κάτι μαγικό. Από τα garage βινύλια του πατέρα μου – απομεινάρια 60s  πειρατικού σταθμού –  μέχρι την κλασσική και τα soundtracks της θείας μου. Θυμάμαι και την pop της μητέρας μου ή την 90s techno/house του αδερφού μου και το hip hop ή τους Nirvana στο σχολείο. Όλα διαμόρφωσαν τη μουσική μου παιδεία. Το πρώτο άλμπουμ που θυμάμαι να ακούω ολόκληρο ήταν το  “Waiting for the Sun των Doors” στο δημοτικό και Beatles. Και το πρώτο σοκ, όταν είδα τον Cobain σε κάποιο περιοδικό. Στα 15 πια, όταν ανακάλυψα τους Bauhaus, άλλαξε όλη μου η κοσμοθεωρία. Το πρώτο μου πάρτι ήταν το 2005, από λάθος. Ακολούθησαν αλλά σημαντικά “λάθη” και τώρα παίζω 9 χρόνια, σε πολύ αξιόλογα μαγαζιά, με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Έχω περάσει από μεγάλο φάσμα μουσικών ειδών και μάλιστα, χωρίς ποτέ να το κυνηγήσω ιδιαίτερα. Ποτέ δεν το είδα σαν μέσο για να βγάλω λεφτά, αλλά σαν ψυχοθεραπεία, εκτόνωση και επικοινωνία με τους άλλους. Δεν μου αρέσει να βλέπω παιδιά να αντιμετωπίζουν τη μουσική σαν χασάπηδες με ένα λάπτοπ και 300 mp3s. Ίσως, να είμαι στην τελευταία γενιά που αγάπησε στα αλήθεια τη μουσική.

Η μουσική που θα παίξω είναι μία συλλογή αναμνήσεων ενός κυκλοθυμικού κοριτσιού που νοστάλγησε τα 60s και τα 70s, ζήλεψε τα 80s, μεγάλωσε στα 90s και πέρασε εφηβεία στα 00s, αλλά βρίσκει ομορφιά ακόμα και στα 10s. Μια ατάκα που χρησιμοποιούσα παλιά είναι το “Good music for bad people” ή “Excuse the Mess” που είναι και το όνομα της ομάδας που έχουμε με, τον φίλο μου, τον Πάνο.

Το πιο τρέλο-κουφό που έχω ζήσει σαν μουσικός είναι ο κλασικός γελοίος διάλογος:

– Ρε συ βάλε τους τάδε.

– Ερμ, αυτοί παίζουν τώρα.

– (σιωπή) Εεεε… ναι το ξέρω… αλλά ξαναβάλε ρε..

Όπως και η σάπια ελληνοατάκα “ρε παίζεις πολύ καλά για ΚΟΠΕΛΑ”

Γιατί ως γνωστόν οι κοπέλες είναι χαζές και βρωμάνε και κάνουν μόνο για μπαλαρίνες.

Calamity Jane 03

Κατά τα άλλα, τα κερασμένα σφηνάκια, καθώς και τα ποτά που ήπιαν οι άτυχες σιντιέρες (RIP), τα CD που κόλλησαν κι έκαναν τους Pulp να ακούγονται σαν μίνιμαλ τέκνο, ο ιδιοκτήτης που στο άκουσμα των Strokes σου λέει “ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ ΣΚΛΗΡΟ ΡΟΚ”, το πέσιμο επειδή ΕΙΣΑΙ (ναι εσύ, όχι εγώ) ντιτζέι, οι κόντρες για το ποιος το έβαλε πρώτος, οι κόντρες επειδή ήσουν απλά μεθυσμένη (και ίσως πέταγες τα σιντί σαν φρίσμπι σε κάθε τελείωμα κομματιού) και οι ψεύτικοι έρωτες που αναπτύχθηκαν επειδή ήξερε κι ο άλλος στίχους Smiths, ήταν ενδιαφέροντα.

Στην Αθήνα μου τη σκάει η σαπίλα του κέντρου αλλά μου αρέσει που αυτή η σαπίλα στο τέλος της ημέρας μας ενώνει όλους σε μια μεγάλη παρέα.

Ψηφίζω εδώ και λίγα χρόνια όχι, γιατί έχω αμελήσει την μεταφορά των εκλογικών μου δικαιωμάτων και τα 400 χλμ είναι πολλά. Στο σημείο που έχουμε φτάσει, νομίζω ότι οι εκλογές λίγα μπορούν να κάνουν. Άσχετα από αυτό, θεωρώ έγκλημα σε τέτοιες περιόδους, κάποιος να δηλώνει απολιτίκ. Απλά, ένας λαός σε σύγχυση δεν θα δώσει πάντα σωστές απαντήσεις σε κρίσιμα θέματα και ήδη τα πρόσφατα αποτελέσματα το επιβεβαιώνουν. Η συλλογική, και όχι μόνο, κινητοποίηση για οτιδήποτε αφορά εμάς και τους άλλους είναι η πιο μαχητική στάση.

Τα όνειρά μου για το μέλλον είναι να τελειώσω την σχολή μου πριν γίνω μεσήλικας. Να ασχοληθώ ξανά με το θέατρο ενεργά. Να μην πεθάνω από τα ξενύχτια  – οριστική κι αμετάκλητη αποφυγή του Club 27. Να ακούω μουσική όπως την πρώτη φορά. Να είμαι πάντα ερωτευμένη.

Το Σάββατο 25/5 [προς Κυριακή] στις 02.00 – 04.00 θα εμφανιστεί στο six d.o.g.s στο τρίτο φεστιβάλ πολλής μουσικής.

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος

H καρέκλα είναι από το vintage & 2nd hand market «παλιο συνηθειες», Πρωτογένους 8, Ψυρρή, 210 6560574