48 κομμάτια ενός από τα πιο σημαντικά και δημοφιλή φωνητικά γκρουπ της Αμερικής που έγραψε ιστορία τη δεκαετία του ’40.

 

Είναι από τα πιο δημοφιλή Αμερικάνικα ποπ γκρουπ των ’30s και των ’40s και από τα πιο σημαντικά φωνητικά συγκροτήματα όλων των εποχών, doo-wop πριν ακόμα αρχίσει να χρησιμοποιείται ο όρος και από τα ονόματα που το διαμόρφωσαν, από τα πρώτα σχήματα Αφρο-Αμερικάνων μουσικών που γνώρισαν τεράστια αναγνώριση και από λευκούς ακροατές (μαζί με τους Mills Brothers). Οι Ink Spots σχηματίστηκαν το 1932 ως the King, Jack and the Jesters στην Ινδιανάπολη και έγιναν the Ink Spots όταν μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους ήταν το «If I Didn’t Care» το 1939, ένα κομμάτι που συνδύαζε τις ψηλές νότες του Billy Kenny και την μπάσα φωνή του Hoppy Jones και επηρέασε τον τρόπο που τραγουδούσε μια ολόκληρη σειρά από γκρουπ τα επόμενα χρόνια. Αυτός ο συνδυασμός τενόρου και βαρύτονου υιοθετήθηκε στη συνέχεια από τους Ravens και του Orioles, μέχρι τους Temptations της Motown (και αμέτρητους άλλους). Στη δεκαετία του ’40 είχαν ένα σωρό επιτυχίες: τα «Address Unknown», «My Prayer» (που αργότερα τραγούδησαν οι Platters), «Into Each Life Some Rain Must Fall» (μια συνεργασία με την Ella Fitzgerald), «We Three», «To Each His Own», το «The Gypsy» κι άλλα πολλά.

Το «If I Didn’t Care» δεν ήταν απλά η πιο μεγάλη επιτυχία τους, αλλά και ένα από τα πιο εμπορικά singles όλων των εποχών (είναι το δέκατο πιο καλοπουλημένο single στην ιστορία της μουσικής) με νούμερα που σήμερα μοιάζουν αστρονομικά: 19 εκατομμύρια δίσκους, κι ας μην έφτασε ποτέ μέχρι το νούμερο ένα στα charts, κόλλησε στο νούμερο δύο για ένα σωρό εβδομάδες. Από το 1939 μέχρι το 1954 που διαλύθηκαν οι Ink Spots ηχογράφησαν πολλά τραγούδια, 48 από αυτά είναι συγκεντρωμένα σε αυτή τη συλλογή των δυόμιση ωρών που κάποιος ανέβασε στο YouTube.

 

 

Το «If I Didn’t Care» είναι το τραγούδι που ακούστηκε στο διαφημιστικό τρέιλερ για το Blade Runner, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στην ταινία. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έγραψε ένα παρόμοιο παλιομοδίτικο με τίτλο «One More Kiss Dear» που ακουγόταν στην σκηνή που ο Deckard αγοράζει ποτό από τον πωλητή το δρόμο, μόλις έχει σκοτώσει την Zhora.

Από το 1954 και μετά υπήρξαν αρκετά συγκροτήματα με το όνομα Ink Spots με διαφορετικές συνθέσεις ανά εποχή, που έκαναν ζωντανές εμφανίσεις μέχρι το 1990 αλλά δεν είχαν καμία σχέση με τους αρχικούς Ink Spots. Το 1989 το αυθεντικό γκρουπ μπήκε στο Rock and Roll Hall of Fame.