Ο Δαρείος Χαλίλι είναι 23 χρονών Ελληνοϊρανικής καταγωγής και έχει μεγαλώσει στην Καλαμάτα. Σπούδασε φωτογραφία στη ‘Stereosis’ και τώρα σπουδάζει κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο τεχνών του Bournemouth, όπου τρέχει τη φωτογραφική ομάδα της σχολής και δημιουργεί ιδιαίτερα φωτογραφικά πρότζεκτ με πορτρέτα και αυτοπορτρέτα.

«Μεγάλωσα στην ελληνική επαρχία των ’90s και των ’00s με ό,τι λούμπεν συνεπάγεται αυτό. Στο σχολείο δεν είχα φίλους και τους πρώτους μου φίλους τους έκανα στα 16. Είχα μόνο μία κολλητή, η οποία μέχρι και τώρα είναι ο αγαπημένος μου άνθρωπος στον κόσμο. Η αγαπημένη μου ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια είναι οι πρόβες στο θέατρο, στην ‘Πειραματική Σκηνή Καλαμάτας’, τα τζαμαρίσματα με την μπάντα, οι εκδρομές για σκι με τον πατέρα μου και αδερφό μου και ένα ταξίδι στην Ιταλία με τη μάνα μου», λέει.

 

_DSF1152

_DSF2117

_DSF2285_fixed

 

Θυμάσαι την πρώτη φωτογραφία που τράβηξες, τι ήταν;
Δεν ξέρω αν πιάνεται, αλλά τις πρώτες φωτογραφίες μου τις τράβηξα με την φωτογραφική μηχανή του πατέρα μου. Ο πατέρας μου, προ ψηφιακής εποχής, ήταν καταπληκτικός φωτογράφος, πράγμα το οποίο δεν έχει συνειδητοποιήσει ούτε ο ίδιος. Μέσα στις χιλιάδες τουριστικές φωτογραφίες βρίσκεις πορτραίτα και οικογενειακές εικόνες με απίθανη αμεσότητα. Τον θυμάμαι να κυκλοφορεί παντού με μια point and shoot φωτογραφική – την οποία έχω και χρησιμοποιώ εγώ τώρα – και να τραβάει τα πάντα. Σε όλα του τα φιλμάκια υπάρχουν φωτογραφίες μου όπου τραβούσα τον εαυτό μου να του κάνει γκριμάτσες. Ήταν κάτι σαν εσωτερικό αστείο.

Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με τη φωτογραφία;
Ουσιαστικά βρήκα μια άλλη φωτογραφική μηχανή του πατέρα μου με δύο φακούς και μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Ήμουν 16 τότε και για κάποιο λόγο ντρεπόμουν πολύ να βγω και να φωτογραφίσω. Μεγάλωσα, όπως σου είπα, στην Καλαμάτα με ένα εκατομμύριο κόμπλεξ. Ήταν εξαιρετικά περίεργο να βλέπεις έναν τύπο με μια φωτογραφική στο δρόμο να τραβάει φωτογραφίες, όσο κουλό και να ακούγεται αυτό. Τουλάχιστον έτσι ένιωθα. Σιγά σιγά το συνήθισα, και με βοήθησε ο ψυχολόγος μου που με παρότρυνε να συνεχίσω και μου έκανε και το πρώτο ‘μάθημα’. Διάφραγμα, βάθος πεδίου, νόμος των τρίτων και τα λοιπά. Τα πρώτα μου φιλμάκια έχουν, φυσικά, τραίνα, εγκαταλελειμμένα τοπία και λοιπά κλισέ αλλά τι να κάνουμε; Θυμάμαι όταν είδα το project ‘Satellites’ του Jonas Bendiksen και τα αυτοπορτραίτα της Francesca Woodman, με επηρέασαν πολύ.

Τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις;
Μου αρέσουν πολύ τα πορτρέτα και τα αυτοπορτρέτα. Δεν μου βγαίνουν καθόλου εύκολα όμως. Όταν βρίσκω έναν άνθρωπο που θέλω να φωτογραφίσω μπορεί να μου πάρει και 3 μήνες να του ζητήσω να κλείσουμε ραντεβού. Έχω την ρουτίνα μου όταν φωτογραφίζω. Πηγαίνω πρωί-πρωί στο σπίτι αυτής/ού που με ενδιαφέρει, μου φτιάχνει καφέ και συζητάμε για τα πάντα. Συνήθως ψαχουλεύω τα πράγματά του, κυρίως τη βιβλιοθήκη του, και του ζητάω να μου βάλει μουσική, ή κάτι το οποίο του αρέσει, μια ταινία, οτιδήποτε. Σε κάποια φάση λίγο μετά το μεσημέρι, κάτι βλέπω σε κάποιο σημείο στο σπίτι του και ξεκινάμε. Η διαδικασία της φωτογράφισης είναι συνήθως πολύ σύντομη αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή έχω ετοιμάσει στο μυαλό μου τι θέλω. Για μένα το να κάνω ένα πορτραίτο είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί για να βγει κάτι ειλικρινές πρέπει να έχω ‘κλέψει’ κάτι από τον άλλο. Δεν ξέρω κατά πόσο τα πορτραίτα μου είναι επιτυχημένα, αλλά αυτά τα οποία επιλέγω να δείξω είναι αυτά όπου η συνάντηση μου έδωσε κάτι διαφορετικό. Μου αρέσει πολύ και το γυμνό. Μου αρέσει το χρώμα του δέρματος. Πιστεύω ότι το γυμνό με βοηθάει να δείξω μια πιο ειλικρινή πλευρά του φωτογραφιζόμενου.

 

_DSF2969

 

_DSF3382-2

 

Τι θέλεις να πεις μέσα από τις φωτογραφίες σου;
Το πρότζεκτ που δουλεύω αυτή τη στιγμή λέγεται ‘to Cover the Silence’ και θέματά τους είναι η κατάθλιψη και η δυσκολία που έχω στο να αποκτώ οικειότητα με τους ανθρώπους γύρω μου. Σαν να υπάρχει ένα ‘όριο οικειότητας’ το οποίο δεν μπορώ να ξεπεράσω. Φυσικά το κατά πόσο αυτό φαίνεται στη δουλειά μου είναι εξαιρετικά υποκειμενικό, αν αυτός που θα δει τις εικόνες μου βρει το δικό του νόημα τότε είμαι ευτυχής.

Πώς σου φαίνονται τα πράγματα τώρα στην Ελλάδα, θα ψηφίσεις; – (η συνέντευξη έγινε λίγο πριν από τις εκλογές).
Δυστυχώς δεν βρίσκομαι στην Ελλάδα και δεν έχω την δυνατότητα να έρθω για τις εκλογές. Επίσης, από την πρεσβεία εδώ μου είπαν ότι δεν μπορώ να ψηφίσω το οποίο το θεωρώ τόσο βλαμμένο. Παρόλα αυτά θα ήθελα πάρα πολύ να ψηφίσω. Το τι, είναι άλλο θέμα. Έβλεπα πριν καμιά εβδομάδα μια συνέντευξη του Κούτρα στην οποία λέει ότι φοβάται πως δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα τόσα χρόνια μέσα στην κρίση. Δυστυχώς νομίζω πως συμφωνώ. Ναι, έχουμε βιώσει πολλά καλά, για παράδειγμα, επιτέλους συζητάμε για πράγματα που είναι ουσιαστικά και όχι για το ποιος έχει το μεγαλύτερο αυτοκίνητο. Σιχαίνομαι όλο αυτό το φασιστικό κύμα. Καλά, όχι ότι δεν ήμασταν πάντα ρατσιστές, πάντα ήμασταν. Αλλά όλο αυτό μου κάθεται στο λαιμό. Όταν ήμασταν παιδιά το ‘είσαι χρυσαυγίτης’ το είχαμε για τη χειρότερη βρισιά και τώρα βγάζουμε και βουλευτή οι Μεσσήνιοι. Και όχι μόνο αυτό, έχουμε και χρυσαυγίτη στην οικογένεια! Συνέβη το εξής σουρεάλ: δεύτερος ξάδελφος μου, πρώην στρατιωτικός, εξαιρετικά δεξιός και αντιπαθής, συνοδευόμενος από φίλο του, ανθρωποειδές σε σχήμα ντουλάπας, ο οποίος κατεβαίνει στις εκλογές με τη Χρυσή Αυγή συναντάει τον υπέροχο Ιρανό πατέρα μου στο δρόμο και ο ξάδελφος μου του τον προωθούσε για ψήφους. Ότι να ‘ναι.

Τι είναι αυτό που θα ήθελες να αλλάξει στην Ελλάδα αυτός που θα βγει;
Να ενδιαφερθεί για τον νέο ελληνικό πολιτισμό. Κανείς δεν ενδιαφέρεται. Θα μας φάνε τα αρχαία! Και λίγη αξιοκρατία στις τέχνες ρε παιδιά. Λίγη, όχι τίποτα τρομερό. Να ξέρουμε ότι αν έχουμε την θέληση να γυρίσουμε να δουλέψουμε στην Ελλάδα δε θα μας φάει ο βάλτος.

Τι ονειρεύεσαι να κάνεις στο μέλλον, θα γυρίσεις στην Ελλάδα, θα ταξιδέψεις;
Δυστυχώς θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα σε κάποια φάση. Και λέω δυστυχώς γιατί με κόβω να καταλήγω σαν όλους εκείνους που γύρισαν στην Ελλάδα και άφησαν δουλειά και ζωή στο εξωτερικό και όταν τους ρωτάς γιατί, σου λένε ‘Να σου πω την αλήθεια, δεν έχω ιδέα’. Πέραν από την πλάκα όμως, υπάρχουν τόσοι υπέροχοι και δημιουργικοί άνθρωποι στην Ελλάδα με τους οποίους στο μέλλον θα ήθελα να δουλέψω ως κινηματογραφιστής πια κάτι που το σκέφτομαι σοβαρά. Μέχρι τότε θα συνεχίσω να ταξιδεύω και να γνωρίζω τον κόσμο.

http://cargocollective.com/dareoskhalili

 

+¦-à-ä++-Ç++-ü-ä-ü+¦+¦¦ü-ä++_2

C019204-R1-07-10A

IMG_0026

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Δαρείος Χαλίλι