Τα έργα του Στρατή είναι ξεχωριστά και όμορφα. Νομίζεις ότι είναι μεγάλης επιφάνειας δαντέλες με τρελή λεπτομέρεια κι ότι κάποιος τα έχει πλέξει με μικροσκοπικό βελονάκι, μόνο που ό,τι βλέπεις είναι φτιαγμένο από χαρτί κομμένο με μεγάλη προσοχή, τόση που σε κάνει να φαντάζεσαι τις αμέτρητες δουλειάς που έχει αφιερώσει για να τα φτιάξει. «Το πιο αστείο πράγμα που άκουσα είναι ότι τα έργα είναι κομμένα με laser», λέει. «Πιστεύουν ότι είναι αδύνατο να έχουν κοπεί με το χέρι. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, έχουν διάρκεια ζωής. Όλα τα χαρτιά είναι χειροποίητα, είναι σαν τους πάπυρους. Τα έργα φαίνονται πάρα πολύ εύθραυστα αλλά δεν είναι καθόλου έτσι, είναι πιο γερά από ρούχα, ορισμένα είναι από χαρτί χαρτονομίσματος. Φαντάσου ότι τσαλακώθηκαν και τα σιδέρωσα να γίνουν έτσι όπως τα βλέπεις. Το κόνσεπτ αυτής της δουλειάς ξεκίνησε από την Bienalle με το θέμα της συμβίωσης, εκεί πάτησαν τα έργα. Έκανα μια φωτογράφιση σε ένα παλιό σπίτι που ζούσαν οι παππούδες μου και οι προπαππούδες μου όταν ήρθαν από τη Μικρά Ασία. Προσάρμοσα τη δουλειά μου για να πω μια ιστορία μέσα στον ίδιο τους το χώρο. Αυτά τα έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι κομμάτι αυτής της δουλειάς. Είναι καθαρά βιώματα που είχα από τη γιαγιά μου, που την έβλεπα να κάνει όλα αυτά τα κεντήματα, και μου βγήκε τελείως υποσυνείδητα όλη αυτή η δουλειά. Το σημαντικότερο από όλα είναι ότι μου αρέσει η χειροναξία. Βέβαια, πάντα υπάρχει παρελθόν για να βγει ένα αποτέλεσμα, αλλά με ενδιαφέρει ο χρόνος που θα πάρει για να γίνει ένα έργο. Και το δουλεύω πάρα πολλές ώρες. Το φετινό καλοκαίρι ήταν τέλειο. Ξυπνούσα στη μία το μεσημέρι. Πήγαινα στο εργαστήριο που ήταν το παλιό σπίτι -επειδή ξαναγύρισα πίσω στο χωριό για να έχω ηρεμία- και γύρναγα πίσω στις 7 η ώρα το πρωί. Οπότε, ξανακοιμόμουν μέχρι τη μία. Δούλευα και με ταΐζανε και με ποτίζανε, οπότε ήμουν ένας καλός δούλος της τέχνης. Τα πιο πολλά από τα έργα που δείχνω βγήκαν τότε, αλλά με πάρα πολλές ώρες δουλειάς.

IMG_2206 IMG_2193 IMG_2183

Πάντα ζωγράφιζα μοτίβα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα με την πένα, το μολύβι, το πινέλο. Μέχρι ένα σημείο άρχιζα να κουράζομαι επειδή αισθάνθηκα ότι είχε ολοκληρωθεί η δουλειά που ήθελα να κάνω και αποφάσισα να αφαιρέσω το φόντο. Στην αρχή από τον καμβά και μετά από το χαρτί. Οπότε, έμεινε μόνο το χρώμα με το οποίο ζωγράφιζα και τα κενά. Σε κάποια φάση αποφάσισα να αφαιρέσω και το χρώμα και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα. Αισθάνθηκα ότι ήταν η πρωτοπορία του αιώνα και μετά ανακάλυψα ότι υπήρχε από το 2ο αιώνα που το έκαναν οι Κινέζοι! Αισθάνθηκα πάρα πολύ ωραία εκείνη τη στιγμή, το θυμάμαι επειδή μου είχε αρέσει πολύ αυτό το διάτρητο αποτέλεσμα.

Πάντα υπήρχε μια κλίση από την παιδική μου ηλικία. Επειδή είχα πρόβλημα με την δυσλεξία έμενα πίσω σε πολλά πράγματα και έπρεπε να βρω μια άλλη ασχολία και το μόνο που μου άρεσε ήταν η ζωγραφική. Το καλύτερο απ’ όλα ήταν ότι μου έδωσε κίνητρο ένας δάσκαλος στο Δημοτικό και εκεί μου ήμουν ο τελευταίος στην τάξη κατέληξα να είμαι ο αρχηγός της εφημερίδας».

Ο Στρατής έχει τελειώσει την Καλών Τεχνών κι έχει δείξει πολλές φορές τη δουλειά του στη Θεσσαλονίκη απ’ όπου κατάγεται. «Η σχολή με βοήθησε να μάθω να ελίσσομαι και να μην ακούω τους πάντες. Να ξεκαθαρίσω λίγο αυτά που θέλω, όχι τόσο τεχνικά. Τεχνικά το βρίσκεις μόνος σου, ψάχνεσαι. Το μόνο που σου κάνει είναι ότι σου δίνει την βούλα. Γενικότερα ισχύει το ότι σου ανοίγει δρόμους. Υπάρχει ρατσισμός από τις γκαλερί, αν δεν είσαι από την Καλών Τεχνών δεν θα εκθέσουν τη δουλειά σου ακόμη κι αν είσαι γαμάτος. Θα πάει η κότα να αγοράσει έργο για το σπίτι της και αν δει ότι δεν είσαι από την Καλών Τεχνών δεν θα το πάρει. Θα θεωρήσει ότι δεν έχεις μέλλον.

Είναι η πρώτη μου έκθεση στην Αθήνα. Στην Θεσσαλονίκη έκανα αρκετά πράγματα. Γι’ αυτό και σηκώθηκα και έφυγα. Είχα δείξει μέχρι και στην Biennale. Ήρθε ένας κορεσμός και ένιωθα ότι αναλωνόμουν. Αποφάσισα να έρθω εδώ πριν από ενάμιση μήνα και η πρώτη μου ευκαιρία ήταν αυτή στο Booze.

IMG_2161 booze-tavlaridis-Paris (10) IMG_2215

Μου αρέσει πάρα πολύ στην Αθήνα. Περνάω τέλεια. Μικρός ήθελα να κερδίσω το Λόττο. Η προσδοκία μου αυτή τη στιγμή είναι να βρω μια κανονική δουλειά και να μείνω σε ένα κανονικό σπίτι. Ξέρω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο, αλλά αυτό είναι το όνειρο μου. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τα συνδυάσω όλα. Θα πρέπει να βρω κάτι παράλληλο και να μου βγάζω τα προς το ζην αλλά και να υπάρχει χρόνος να κάνω κι αυτά που μου αρέσουν. Έχω έρθει με μια βαλίτσα και μπορώ να φύγω ανά πάσα ώρα και στιγμή. Αισθάνομαι όμως πολύ καλύτερα. Ζούσα τελείως διαφορετικά μέχρι τώρα. Είχα ένα σπίτι και ζούσα σαν εργένης 30 χρονών και με είχε αγχώσει λίγο, επειδή είχα τρελαθεί να πληρώνω λογαριασμούς. Δεν μου πήγαινε καθόλου αυτό. Ήρθα εδώ και είπα θα ζήσω όπως μπορέσω. Είμαι 24 χρονών. Τα εγκαίνια της έκθεσης ήταν στα γενέθλιά μου και ήθελα να κάνουμε πάρτι μετά και να χορέψουμε. Γενικότερα το διασκεδάζω, δεν πρέπει να είμαστε πολύ σοβαροί.

Δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσει η νομαδική ζωή αλλά καταλήγω να κάνω αυτό. Οι συνθήκες με κάνουν να ζω έτσι. Δεν υπάρχει πια λόγω κρίσης η σταθερότητα όπως παλιά. Τώρα αισθάνομαι τη διάθεση να παίξω, να ταξιδέψω, να ζήσω λίγο. Γι’ αυτό παράτησα και τα σπίτια στην Θεσσαλονίκη, επειδή με κρατούσα πίσω και είπα να τα διώξω όλα αυτά από πάνω μου και ό,τι βγει. Τον πρώτο μήνα που ήρθα εδώ έπιασα δουλειά στα Jumbo σαν εποχιακός υπάλληλος. Ό,τι προκύψει».

booze-tavlaridis-Paris (8) booze-tavlaridis-Paris (7) booze-tavlaridis-Paris (6) booze-tavlaridis-Paris (5) booze-tavlaridis-Paris (4) booze-tavlaridis-Paris (3) booze-tavlaridis-Paris (2) booze-tavlaridis-Paris (1)

H έκθεση του Στρατή «Διατρητά Υφαντά Συμβίωσης» θα διαρκέσει μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου στη Gallery του Booze Cooperativa [ Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα].

Κείμενο: Μαρία Παππά
Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν