01. Dean Blunt-Black Metal

Dean_Blunt_Black_Metal_Album_Artwork_800_800_90

02. Shabazz Palaces-Lese Majesty

a3533583977_10

03. Fatima Al Qadiri-Asiatisch

Fatima_Al_Qadiri_Asiatisch_1200_1200_90

04. Arca-Xen

xen_1200_1200_90

05. 18+-Trust

18plus_Trust_800_800_90

06. Andy Stott-Faith in Strangers

andystott

07. Flying Lotus-You’re Dead

FlyLo-Cover

08. Ariel Pink-Pom Pom

ImhLfP

09. Mr. Mitch-Parallel Memories

ZIQ355_MrMitch_Parallel

10. Mica Levi-Under the Skin OST

Mica_Levi_Under_The_Skin_Artwork_1200_1200_90

11. Actress-Ghettoville

12. FKA Twigs-LP1

13. YG-My Krazy Life

14. Run the Jewels-Run the Jewels II

15. Inga Copeland-Because I’m Worth It

Το σκοτεινό, μελαγχολικό, ακατανόητο αριστούργημα του Dean Blunt που τον φέρνει έστω και ασυναίσθητα πιο κοντά στους Tindersticks και τους όψιμους Wipers απ’ ό,τι στον Kurtis Mayfield.
Οι αποπνικτικές μελωδίες της Mica Levi και οι απόκοσμοι εφιαλτικοί ήχοι που συνόδευαν το Under the Skin και σημάδεψαν το φετινό μου καλοκαίρι.
Το εγκεφαλικό, φουτουριστικό χιπ χοπ των Shabazz Palaces με κομμάτια που είχαν δικιά τους δομή και ξαναορίζουν το είδος [ένας πολύ σημαντικός δίσκος για τη μαύρη μουσική των ’10s].
Η ατμόσφαιρα Blade Runner, οι κινέζικες φωνές και οι ασιατικές μελωδικές φόρμες που έκαναν την electronica της Fatima Al Qadiri εξωτική και εθιστική. Και μια διασκευή στο Nothing compares 2U μόνο με φωνές που είναι σχεδόν απόκοσμη.
Το Xen του Arca, άσκηση παραγωγής και δείγμα του πού πάει η σύγχρονη ποπ. Αντικειμενικά είναι ο πιο μοντέρνος δίσκος που κυκλοφόρησε το 2014, με κομμάτια που αποκαλύπτονται αργά και βασανιστικά, φτιάχνοντας αρμονίες μέσα από ξεκούρδιστες μελωδίες και σπασμένους ήχους, τα οποία δεν ξέρεις πού να τα κατατάξεις ως είδος [όχι ότι χρειάζεται κιόλας].
Το πέμπτο και καλύτερο άλμπουμ του Flying Lotus που ξεκινάει με free jazz φασαρία και εξελλίσσεται σε έναν βαθιά μελετημένο δίσκο, με τον αλλόκοτο κόσμο του Ιερώνυμου Μπος να αποκτάει σάουντρακ και να απλώνεται σε 38 λεπτά μουσικού σουρεαλισμού. Από το κομμάτι 9 και πέρα είναι ένα αριστουργηματικό άλμπουμ.
To Trust των 18+για τις φωνητικές αρμονίες ενός ζευγαριού [αγόρι-κορίτσι] που ξεκίνησε το σχήμα ως καλλιτεχνικό πρότζεκτ και γράφει αισθησιακά κομμάτια για την σεξουαλική επιθυμία. Ένας ποπ δίσκος με χιούμορ και καύλα που δίνει το στίγμα από την αρχή με τους στίχους που ανοίγουν το All the time: Μπορώ να παίζω όλη την ημέρα / με τα μάτια μου κλειστά / και σένα στο μυαλό μου όλη την ώρα.
Το Ghettoville του Actress -η δική του εκδοχή ενός δυστοπικού παρόντος που δεν είναι και τόσο φανταστικό. Οι ήχοι ενός Νότιου Λονδίνου σε απόγνωση και παρακμή, στον τελευταίο δίσκο που φτιάχνει με αυτό το όνομα.
Το κατεστραμμένο dub, το ανατριχιαστικό ambient και τα electro σκαμπανεβάσματα στην ευθεία του Faith in Strangers, ένα άλμπουμ καταιγιστικό μέσα στην ηρεμία του που θυμίζει το πρωινό άραγμα μετά από ένα ξέφρενο πάρτι. Κάτι ανάμεσα στο ξύπνιο και το όνειρο.
Το μετα-grime χωρίς beat στο άλμπουμ του Mr. Mitch που δίνει μία διαφορετική υπόσταση στο χορευτικό είδος με τις μελωδίες να στροβιλίζονται ορφανές, χωρίς τους επιθετικούς ρυθμούς που εδώ γίνονται αργόσυρτοι, με χαμηλωμένες τις στροφές. Urban μουσική με τις ίδιες συναισθηματικές εξάρσεις που προκαλούσε και το Untrue [του Burial].
Η σαρκαστική ματιά του Ariel Pink σε τρεις δεκαετίες μουσικής με την αποδόμηση που κυριαρχούσε στους δυο πρώτους δίσκους του να επιστρέφει τρις χειρότερη. Με ένα χιούμορ παρεξηγήσιμο που ξεπερνάει τα όρια της αναίδειας αποδεικνύει με κάθε άλμπουμ του ότι είναι ένας πανούργος μουσικός και ένας αυθεντικός αντιστάρ με μεγάλο ενδιαφέρον ακόμα και όταν τρολάρει ασύστολα.