4 χρόνια. 4 ολόκληρα χρόνια. Ένα δράμα. Κουράγιο.

Λίμνη Βουλιαγμένης – Η γη των ζωντανών νεκρών 
Έχω μπει απ’ το Λαγονήσι. Πλυμμένη, λουσμένη, κολωνιαρισμένη. Στην Βάρκιζα, ένα καλάμι ψαρέματος κάθεται δίπλα μου. Συνοδεύεται από έναν παππού. Ποια chanel; Ψαρίλα perfume. Ξέρω ότι τα επόμενα 40 λεπτά θα ανασαίνω όσο λιγότερο μπορώ. Για το καλό μου.

Και μετά τις στροφές στα Λιμανάκια (καλό θα ήταν να μην είχα φάει πρωινό), φτάνω στην λίμνη της Βουλιαγμένης. Και με πιάνει το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι. Κάθε φορά, στο ίδιο σημείο. Ξέρω γιατί. Ψάθινες τσάντες, παλιακά παρεό, βρεγμένα μαλλιά, τσαλακωμένα πουκάμισα και τεράστια φλοράλ καπέλα κάνουν την επιδρομή τους για να βρουν θέση να καθίσουν. Τις πρώτες φορές ψάρωνα και σηκωνόμουν. Και ούτε ένα ευχαριστώ. Μου την έλεγαν κιόλας. Τώρα κάθομαι με τα headphones, ένα σημειωματάριο και ένα μολύβι και τους καταγράφω. Μουαχαχα. Αχ και να’ ξεραν.

Έρχονται από πάνω μου με ένα φουλ επικριτικό βλέμμα. Ακουμπάνε την τσάντα κολλητά πάνω μου, ξεφυσάνε, κάνουν ό,τι μπορούν για να μου τραβήξουν την προσοχή. Όμως έχω μάθει. Δεν ψαρώνω.

Μέχρι που λίγο πιο κάτω γίνεται η πρώτη έκρηξη. «Μας το παίζουν κουρασμένοι. Βρε καλά μας κάνουν οι Γερμανοί. Δεν βλέπεις τι ρεμάλια έχει εδώ μέσα; Ούτε ένας δεν σηκώνεται να κάτσεις».

Οι βεντάλιες που είχαν επιστρατεύσει όλα τους τα μέσα και βρήκαν θέση, κουνούν κατανοητικά το κεφάλι. Και ξεκινάει το παραλήρημα.

Γλυφάδα. Λίγο ακόμα έχει μείνει. Ουφ ουφ. Είμαι όρθια γιατί μπήκε πριν λίγο η μια και μοναδική γιαγιά στην οποία δίνω εδώ και 4 χρόνια την θέση μου. Είναι φίλη μου πια και λέμε και τα νέα μας. Της είχα πρωτοδώσει την θέση μου στο πρώτο έτος όταν ήμουν ψάρι ακόμα. Και δεν την δεχότανε. «Παιδάκι μου εσύ είσαι το μέλλον, πας για μάθημα. Κάτσε. Εγώ για μπάνιο ήμουν. Δεν έχω ανάγκη». Με τα χίλια ζόρια την επόμενη φορά την έπεισα να κάτσει. Και μου είχε δώσει ένα λουλούδι από τα μπουκετάκια που φτιάχνει και έχει μαζί της για να τα μυρίζει στο βρωμερό λεωφορείο. Αυτή η γιαγιά μυρίζει πάντα σαπούνι. Και χαμογελάει πλατιά. Και όσο πτώμα και άυπνη κι αν είμαι, της δίνω πάντα την θέση μου. Γιατί με σέβεται. Και έχει σημασία ο αμοιβαίος σεβασμός σε όλες τις ηλικίες. Είτε είσαι 20 και είναι 70 είτε είσαι 40 και είναι 40.

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag