Πριν από καναδυο μήνες κυκλοφορούσε στην Αθήνα ο Christian Rosa. Παρόλο που έχει γεννηθεί στην Βραζιλία και έχει μεγαλώσει στη Βιέννη, νοιώθει μισός Έλληνας, κάτι που μαρτυρούν οι συχνές επισκέψεις του στην Ελλάδα, καθώς και το ρεκόρ με τα 23 χοιρινά καλαμάκια. Αυτή τη φορά ο Chris βρίσκεται στην Αθήνα επειδή συμμετείχε στην έκθεση Identity Poles με τον Γιάννη Βαρελά και τον Vassilis H, στα πλαίσια των ανεξάρτητων project του ReMap4. Τελευταία φορά ήταν πάλι στην Αθήνα τα Χριστούγεννα, για δυο εβδομάδες και το προηγούμενο καλοκαίρι το πέρασε στην Αντίπαρο, όπου έγινε ο πιο δημοφιλής τουρίστας του νησιού. Την πρώτη μέρα παραμονής του εκεί έχασε την τσάντα του με όλα του τα πράγματα και αποφάσισε να τοιχοκολλήσει αφίσες σε όλο το νησί για να τα αναζητήσει. Ακόμα και για κάποιον που τον ξέρει καλά, είναι δύσκολο να κρατήσει λογαριασμό για το πού έχει ζήσει και το τι έχει κάνει.

_MG_6584mmmm

Ο Chris Γεννήθηκε στην Βραζιλία, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Αυτό που θυμάται χαρακτηριστικά από τα παιδικά του χρόνια είναι οι μέρες που πήγαινε στη θάλασσα με τους γονείς του, καθώς και τα σκαλάκια με το μωσαϊκό στον λόφο της Santa Teresa, πέντε λεπτά από το σπίτι που μεγάλωσε. Εκεί είχαν χτίσει ένα κάστρο με τους φίλους του, από όπου μπορούσαν να χαζεύουν το τραμ να περνάει. Η ζωή στην Βραζιλία τέλειωσε με την απαγωγή του αδερφού του και έτσι μετακόμισε με την οικογένεια του στη Βιέννη. Η σχέση του με την τέχνη προέκυψε μέσα από μια σειρά συμπτώσεων, καταγμάτων και περιπετειών.

Στα 17 του, ο Chris Rosa ήταν επαγγελματίας snowboarder και έμενε στην Σουηδία, φοιτούσε εκεί σε μία σχολή snowboarding. Λίγο καιρό μετά, ένα πολύ σοβαρό κάταγμα στην σπονδυλική στήλη του απαγόρεψε να συνεχίσει να ασχολείται επαγγελματικά με το snowboarding. Έτσι ο Chris αποφάσισε να σπουδάσει σκηνοθεσία στο Los Angeles, σε ένα ετήσιο πρόγραμμα σπουδών. Εκεί συνειδητοποίησε πως για να ξέρει κάποιος να σκηνοθετεί πρέπει πρώτα να γνωρίζει φωτογραφία, και έτσι κατέληξε σε μια μικρή σχολή φωτογραφίας πάλι πίσω στη Βιέννη. Από την Βιέννη βρέθηκε στη Βαρκελώνη ως βοηθός του Slava Filippov, και από τη Βαρκελώνη στην Νέα Υόρκη να βγάζει το δικό του περιοδικό. Ήθελε να επικοινωνήσει την φωτογραφία του με τον κόσμο. Ο χωρισμός του από την τότε κοπέλα του και οι δύσκολες συνθήκες ζωής στην Νέα Υόρκη τον οδήγησαν πίσω στη Βιέννη. Δήλωσε συμμετοχή για το μάθημα φωτογραφίας του Matthias Herrmann στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, δεν τον δέχτηκαν, έγινε όμως δεκτός στο μάθημα ζωγραφικής και πλαστικών τεχνών του Daniel Richter. Στη συνέντευξη δεν παρευρέθηκε ποτέ, βρισκόταν με τους φίλους του και το τρακαρισμένο αυτοκίνητό τους στο Μιλάνο, για τα εγκαίνια της έκθεσης του David Lachapelle. Μαζί με αυτούς τους φίλους, απαρτίζουν ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της σύγχρονης εικαστικής σκηνής της Βιέννης.

_MG_6589mmmm

Ο Alex Ruthner, o Micki Lukas, o Martin Grandits, o Björn Segschneider και ο νεοεισαχθείς στην βιεννέζικη εικαστική σκηνή Γιάννης Βαρελάς είναι οι αγαπημένοι καλλιτέχνες του Chris, το έργο των οποίων έρχεται σε αντίθεση με τις αντίξοες συνθήκες της εικαστικής παραγωγής στη Βιέννη. Στους καλλιτέχνες που έχουν επηρεάσει τον Chris ανήκει ο Andy Warhol που έδειχνε να διασκεδάζει πρώτα απ’ όλα ο ίδιος με τα έργα του, τα αριστουργήματα του De Kooning, οι Cobra και διάφοροι άλλοι, οι επιρροές των οποίων μπορούν να φανούν στα έργα του. Στο στούντιο ο Chris δουλεύει με μια πληθώρα υλικών: κάρβουνο, παστέλ, σπρέι, γραφίτη, ακόμα και αγνό παρθένο ελαιόλαδο. Αυτό το συνονθύλευμα μέσων αποπνέει μια παιδικότητα, μια θεματική που αποτελεί κεντρικό παράγοντα στο έργο του. Επειδή αυτή η παιδικότητα χρειάζεται και τις κατάλληλες συνθήκες για να εκφραστεί, ο ήλιος του Los Angeles φαίνεται να είναι ευεργετικός για τον Chris που διαμένει και πάλι εκεί τον τελευταίο χρόνο, ζωγραφίζοντας και κάνοντας surf, αποφεύγοντας έτσι τον καταθλιπτικό βιεννέζικο χειμώνα που φέρνει το βράδυ από τις 4 το μεσημέρι.

_MG_6542mmmm

Στους καλλιτέχνες που έχουν επηρεάσει τον Chris ανήκει ο  Andy Warhol που έδειχνε να διασκεδάζει πρώτα απ όλα ο ίδιος με τα έργα του, τα αριστουργήματα του De Kooning, οι  Cobra και διάφοροι άλλοι, οι επιρροές των οποίων μπορούν να φανούν στα έργα του.

Στο στούντιο ο Chris δουλεύει με μια πληθώρα υλικών: κάρβουνο, παστέλ, σπρέι, γραφίτη, ακόμα και αγνό παρθένο ελαιόλαδο. Αυτό το συνονθύλευμα μέσων αποπνέει μια παιδικότητα, μια θεματική που αποτελεί κεντρικό παράγοντα στο έργο του.

Επειδή αυτή η παιδικότητα χρειάζεται και τις κατάλληλες συνθήκες για να εκφραστεί, ο ήλιος του Los Angeles φαίνεται να είναι ευεργετικός για τον Chris που διαμένει και πάλι εκεί τον τελευταίο χρόνο, ζωγραφίζοντας και κάνοντας surf, αποφεύγοντας έτσι τον καταθλιπτικό βιεννέζικο χειμώνα που φέρνει το βράδυ από τις 4 το μεσημέρι.

Ο Chris δεν ξέρει αν θέλει να μείνει κάπου μόνιμα, αλλά αν χρειαστεί κάποια στιγμή να διαλέξει μια βάση, τότε αυτή θα είναι η Αθήνα. Μάλιστα, έχει ήδη αρχίσει να ψάχνει για το μελλοντικό του σπίτι εδώ.

 

Κείμενο: Σταματία Δημητρακοπούλου

Φωτογραφία: Ζαχαρίας Δημητριάδης

_MG_6651mmmm_MG_6627mmmm

_MG_6513mmmm

H Αθήνα του Christian

 

Η γκαλερί Andreas Melas& Helena Papadopoulos, η αγαπημένη μου γκαλερί στην Αθήνα.

 

Η ταβέρνα με τα παιδάκια δίπλα στην Bernier-Eliades στο Θησείο. Θα μπορούσα να τρώω εκεί κάθε μέρα.

 

Η πλατεία Ομόνοιας.

 

Η οδός Κεραμεικού στο Μεταξουργείο. Γουστάρω τα πρεζάκια που δεν χαμπαριάζουν τίποτα, σουτάρουν λες και παίρνουν βιταμίνες και πραγματικά ο καθένας ασχολείται με τη φάση του.

O Eθνικός Kήπος για πρωινό jogging.