Βαρδάρης.

Σίγουρα η πιο περιβόητη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Πολυσύνθετη, πολύβουη. Σαν κάποιος να επέλεξε όσο περισσότερα ετερόκλητα στοιχεία σκέφτηκε και τα έβαλε το ένα δίπλα στο άλλο.

Η καθημερινότητα στους στενούς δρόμους.

Φασαρία.

Αυτοκίνητα και άνθρωποι στριμώχνονται σε δρόμους και πεζοδρόμια. Φωνές, κόρνες, αλλά και χαμόγελα. Οι άνθρωποι που συχνάζουν εδώ γνωρίζονται μεταξύ τους. Ελάχιστοι θα επέλεγαν, άλλωστε, να κάνουν μία βόλτα εδώ. Κι όμως το εγχείρημα είναι αποκαλυπτικό. Περιπλανώμενος εκεί βρίσκεσαι σε μία διαρκή έκπληξη. Άσχημα κτήρια, βρώμικοι δρόμοι και παλιά πράγματα που αφέθηκαν να σαπίσουν στο πεζοδρόμιο.

an ugly truth6 an ugly truth14 an ugly truth12 an ugly truth11 an ugly truth10 an ugly truth4

Ανάμεσα τους κρυμμένα στολίδια, κρυμμένοι άνθρωποι που το μουντό περιβάλλον και η κακή φήμη της γειτονιάς τους, τους έχουν κάνει δύσκολα προσβάσιμους. «Είναι δύσκολο να ξυπνάς ανάμεσα στο καφέ και το γκρί, αλλά όταν βγάζω τα λουλούδια μου στο δρόμο έχω ένα τετράγωνο με όλα τα χρώματα για να κοιτάζω».

Εγκαταλελειμμένα κτήρια, με τις ξεθωριασμένες παλιές ταμπέλες, που αν τις απομνημονεύσεις και ταξιδέψεις νοητά στην μέρα που πρωτοκρεμάστηκαν, καλογυαλισμένες, θα δεις μπροστά σου τα φορτηγά με τα καινούργια ρούχα από τις βιοτεχνίες που δούλευαν η μία δίπλα στην άλλη, εργαστήρια με παραδοσιακά γλυκά και φαγητά, και πολλά μηχανουργεία και έμπορους μηχανημάτων, που είναι και οι μόνοι που συνεχίζουν να δίνουν ζωή. «Όταν ερχόμουν για βόλτα με την μητέρα μου να πάμε στη βιοτεχνία του παππού και της γιαγιάς, στη μικρή πλατεία στην οδό Γλάδστωνδός και Κωστή Παλάμα, ήταν από τις αγαπημένες βόλτες. Γύρισα εδώ χρόνια αργότερα και κάθε πρωί κάθομαι να πιω τον καφέ μου και μπροστά μου περνάνε οι σκιές από εκείνες τις μέρες».

Η ώρα περνάει και γύρω μου τα χρώματα αλλάζουν. Καφέ, κίτρινο, σκούρο γκρί.
Και ησυχία. Οι δρόμοι συνεχίζουν να είναι γεμάτοι αυτοκίνητα μόνο που πλέον είναι ακινητοποιημένα. Οι ξένοι έχουν φύγει. Μέτα από λίγο ανοίγει μία πράσινη ξύλινη πόρτα και ένας κύριος με καφέ παλτό και καφέ καπέλο, σαν να ήθελε να είναι ταιριαστός με το τοπίο, βγαίνει για την απογευματινή του βόλτα. Αποφασίζω να τον ακολουθήσω, υποθέτοντας και ελπίζοντας πως έτσι θα μου αποκαλυφθεί άλλη μία διαδρομή. Τελικά πήγαινε στο ουζερί και με οδήγησε κάπου που είχα ξαναπεράσει, αλλά άθελα του μου έδειξε και ένα κομμάτι της ιστορία της πόλης που έχει κρυφτεί εδώ. Το φως ήταν πλέον ελάχιστο αλλά αρκετό για να δω την δυτική άκρη του τείχους της πόλης.

«Αυτοί εδώ ήταν οι πρώτοι δρόμοι που συναντούσε κάποιος όταν έμπαινε στην πόλη. Έρχομαι συχνά εδώ, χαζεύω αυτές τις πέτρες και φαντάζομαι πώς μπορεί να ήταν τότε η γειτονιά μου».

an ugly truth9 an ugly truth3 an ugly truth8 an ugly truth7 an ugly truth an ugly truth5 an ugly truth2

Διέσχιζα πλέον την Τσιμισκή. Κοιτώντας γύρω μου ένοιωθα σαν να πέρασα από το ανατολικό στο δυτικό Βερολίνο. Σαν να έφυγε ένα σφίξιμο από τους ώμους μου. Είχα επιστρέψει στα σίγουρα, στην συνήθεια μου.
Κι όμως νομίζω ότι αυτή η βόλτα θα ξαναγίνει πολύ σύντομα.

Για ένα Σαββατοκύριακο οι BrainProducedMusic κάνουν guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.