Είμαστε μια γενιά που χρησιμοποιεί περισσότερο emojis για να εκφραστεί παρά λέξεις, ελεύθεροι να δημιουργήσουμε παγκόσμιες συμμορίες που αψηφούν τη γεωγραφία. Αυτή η αίσθηση συνοχής ήταν που ενέπνευσε την Nadia Bedzhanova, σκηνοθέτιδα, για να δημιουργήσει το Wasteland, μια μικρού μήκους ταινία που φέρνει στην οθόνη μαζί μια ομάδα παιδιών που ζει σε τρεις διαφορετικές πόλεις, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και τη Μόσχα για να δείξει ότι με το ίντερνετ η νεανική κουλτούρα μπορεί να ξεπεράσει τα σύνορα. Δεν χρειαζόταν το βιντεάκι για να το διαπιστώσει κανείς, αλλά έχει ενδιαφέρον. «Οι πόλεμοι των μέσων ανάμεσα σε αυτές τις χώρες οδηγούν στον διχασμό» λέει, «αλλά τα παιδιά είναι τα ίδια, παρ’ όλες τις πολιτικές του κάθε έθνους».

Έτσι, έντυσε όλα τα παιδιά με τα ρούχα του Gosha Rubchinskiy, του σχεδιαστή με ρούχα για σκέιτερ και την νέο-πανκ κουλτούρα, και τα ακολουθεί σε κάθε δραστηριότητά τους, όσο σκοτώνουν τον χρόνο τους ο καθένας στην πόλη του, κάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα, κι ας είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και τους χωρίζει η διαφορά ώρας. «Ήταν πραγματικοί, ήταν αυτοί που ήταν, δεν έπρεπε να υποκριθούν» λέει η σκηνοθέτιδα, «έστελναν μηνύματα, τσέκαραν τα like, σκότωναν τον χρόνο τους, όλοι αυτό δεν κάνουμε;».

1122384

«Αυτό κάνουμε όλη την ώρα, επικοινωνούμε ψηφιακά», λέει. «Είναι σημαντικό που το ταινιάκι δεν έχει διάλογο και ξεκινάει με τον ήχο της πληκτρολόγησης: περνάμε πιο πολύ χρόνο κάνοντας chat παρά επικοινωνώντας από κοντά. Είναι η εποχή της βαρεμάρας και του αέναου ενδιαφέροντος. 15 λεπτά φήμης ή ανωνυμίας. Είναι η εποχή των emojis και των like –μπορούμε να διαλέξουμε ένα αυτοκόλλητο για εκφράσουμε τη διάθεσή μας αντί για πραγματικές λέξεις. Τα πάντα είναι γρήγορα και επειδή είναι όλα γρήγορα, βαριόμαστε εύκολα. Μπορεί να μην φτάνουμε στη δεύτερη σελίδα ενός βιβλίου ή στο δεύτερο λεπτό μιας ταινίας. Παρόλα αυτά, ο ψηφιακός κόσμος παρέχει μια ελευθερία που δεν υπήρχε ποτέ πριν. Ο τρόπος που συνδεόμαστε πια συρρικνώνει τον κόσμο ξαφνικά η Μόσχα αισθάνεται ότι είναι δίπλα στη Νέα Υόρκη».

«Το χάσιμο χρόνου είναι κάτι παγκόσμιο. Υπάρχει διαφορά ώρας ανάμεσα στις χώρες, αλλά τον χρόνο τους οι άνθρωποι τον χάνουν μαζί: χαζολογώντας και στέλνοντας φωτογραφίες ό ένας στον άλλο».

1122389

Από εδώ.