Greg Wohead-01

Την Παρασκευή στο Bios θα παιχτεί μία πολύ ιδιαίτερη παράσταση στο πλαίσιο του americana festival. Το “Ted Bundy Project” βασίζεται στις συνομιλίες του κατά συρροήν δολοφόνου Ted Bundy με τους ερευνητές της υπόθεσης. Οι συζητήσεις περιλαμβάνουν λεπτομέρειες για το πώς οργανώθηκαν και πραγματοποιήθηκαν οι φόνοι και τις οποίες περιγράφει με απόλυτη φυσικότητα και ειλικρίνεια ο ίδιος ο Ted Bundy. Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ θεάτρου του Εδιμβούργου και έχει πάρει πολύ καλές κριτικές. Η Guardian έγραψε: ‘συναρπαστική σόλο παράσταση με θέμα τη βία’.

«Έχει τύχει σε παράσταση να σηκωθούν να φύγουν κάποιοι θεατές, μάλλον ενοχλήθηκαν από το θέμα», μας λέει ο Greg Wohead, ο δημιουργός και περφόρμερ της παράστασης Ted Bundy Project στο Tesla Bar που ήταν το ραντεβού μας. Πίστευα ότι θα συναντήσω έναν τύπο κάπως παράξενο αλλά έπεσα έξω, ήταν χαμογελαστός και προσιτός και ανοιχτός να μου απαντήσει σε ό,τι κι αν τον ρώταγα.

Greg Wohead-04

Ο Greg γεννήθηκε στo Τέξας λίγο έξω από το Ντάλας το 1983. Έμεινε εκεί μέχρι τα 22 και μετά μετακόμισε στο Λονδίνο όπου μένει και σήμερα. «Στο Τέξας ήταν πολύ ήσυχα, η κλασική, μονότονη γειτονιά που βλέπουμε στις αμερικάνικες ταινίες», λέει. «Στο σχολείο δεν ήμουν πολύ του θεάτρου. Ήμουν πιο πολύ της μουσικής αλλά με φλώρικο τρόπο, ήμουν μέλος της σχολικής ορχήστρας -έπαιζα τρομπέτα, πηγαίναμε μαζί με την ποδοσφαιρική ομάδα του σχολείου στους αγώνες. Ήταν πολύ ανταγωνιστικά όμως και πηγαίναμε συχνά σε διαγωνισμούς».

«Πόσο συντηρητικό είναι το Τέξας;», τον ρωτάω. «Το Τέξας είναι ένας τόπος που δεν έχει καμία σχέση με το Λονδίνο όπου ζω τώρα. Το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα ήταν αρκετά θρησκευτικό. Όχι τόσο το οικογενειακό μου περιβάλλον, αλλά το ευρύτερο κοινωνικό. Μέχρι να φύγω από εκεί δεν ήταν κάτι που το ένιωθα, αλλά όταν το είδα κάπως από μακριά συνειδητοποίησα το πόσο συντηρητικό ήταν. Σίγουρα υπάρχουν και πιο απελευθερωμένοι άνθρωποι στο Τέξας, αλλά ζουν συνήθως στις μεγάλες πόλεις, στο Ντάλας, στο Χιούστον. Το Τέξας είναι τεράστιο και υπάρχουν πολλές περιοχές που είναι απομονωμένες και ίσως για αυτό τα πράγματα εκεί να είναι πιο συντηρητικά».

Greg Wohead-02

Ο Greg ξεκίνησε να ασχολείται με το θέατρο κάπως τυχαία στο κολέγιο. «Στα δεκαοχτώ έφυγα από το σπίτι για να σπουδάσω. Μην φανταστείς, ήμουν μία ώρα από τους γονείς, αλλά τουλάχιστον είχα το δικό μου σπίτι. Δεν ήξερα κανέναν εκεί και ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο για να κάνω φίλους. Έτσι ξεκίνησα. Στο κολέγιο μελέτησα διάφορα πράγματα και τελικά αποφάσισα να κάνω θέατρο. Έκανα υποκριτική και όταν τελείωσα μετακόμισα στο Λονδίνο για να συνεχίσω τις σπουδές μου και τελικά έμεινα εκεί.

«Πώς προέκυψε το Ted Bundy Project;»
«Πριν από δύο χρόνια έπεσαν στα χέρια μου οι ηχογραφημένες συνομιλίες του Ted Bundy με τους ερευνητές της υπόθεσης. Οι συνομιλίες κυκλοφορούν στο ίντερνετ, εκεί τις βρήκα και εγώ. Ο Ted Bundy συνελήφθη το 1980, ενοχοποιήθηκε για τις πράξεις του και καταδικάστηκε σε θάνατο σε ηλεκτρική καρέκλα στην Φλόριντα. Για εννιά χρόνια δήλωνε αθώος αλλά όταν συγκεντρώθηκαν αρκετά στοιχεία για τα εγκλήματά του κατάλαβε ότι δεν έχει άλλη επιλογή και ξεκίνησε να κάνει ομολογίες – πού είχε θάψει κάποια πτώματα, πώς σκότωνε τα θύματά του και διάφορες άλλες λεπτομέρειες. Αυτές οι συνομιλίες ηχογραφήθηκαν και το εικοσάλεπτο που έπεσε στα χέρια μου είναι μέρος αυτών. Διάβασα πολύ για αυτόν και είδα και βίντεο που υπάρχουν στο ίντερνετ στα οποία ήταν πολύ μετρημένος και όχι τόσο ανοιχτός και ειλικρινής όσο ήταν στις ηχογραφημένες συνομιλίες με τους ερευνητές. Άκουγα για αυτά που έκανε με την δική του τη φωνή και τις δικές του λέξεις και μου φάνηκε ότι ήταν κάπως ανθρώπινος σε σχέση με τις τερατώδης πράξεις του, μού δημιούργησε ένα περίεργο συναίσθημα. Με έκανε να αναρωτηθώ ότι κάποιος που κάνει τέτοια εγκλήματα είναι ένας άνθρωπος και ίσως όλοι οι άνθρωποι είναι ικανοί για εγκλήματα. Ήθελα να πάω ένα βήμα πέρα από την στιγμιαία και αυθόρμητη αντίδραση ότι είναι κάτι διαφορετικό από εμάς, ότι είναι τέρας, ένας ψυχοπαθής».

«Υπάρχει πραγματική απόλαυση για πολλούς ανθρώπους που διαβάζουν ή μαθαίνουν πράγματα για κατά συρροήν δολοφόνους και γενικά για εγκλήματα, για τις βίαιες λεπτομέρειες ακόμη και τις εικόνες τους. Σίγουρα είναι διαφορετικό για διαφορετικούς ανθρώπους. Πριν ξεκινήσω την παράσταση διάβασα πολύ και συζήτησα με ανθρώπους. Τα εγκλήματα είναι κάτι που ‘κανονικά’ δεν θα έπρεπε να μας συναρπάζει και να μας προκαλεί ενδιαφέρον, είναι κάτι απαγορευμένο και ταμπού, ωστόσο μας γοητεύει και θέλουμε να το γνωρίσουμε. Αυτό συμβαίνει γιατί μπαίνουμε σε μια φάση που αυξάνεται η αίσθηση του κινδύνου χωρίς πραγματικά να είμαστε σε κίνδυνο. Είναι μία εμπειρία ακριβώς από την απόσταση που χρειάζεσαι για να νιώσεις τον ενθουσιασμό χωρίς τον πραγματικό κίνδυνο».

Greg Wohead-03

«Τι έχεις μάθει από την παράστασή σου»;
«Αρχικά έμαθα ότι υπάρχουν οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται και ενθουσιάζονται όταν διαβάζουν για εγκλήματα και ενημερώνονται και εγώ είμαι ένας από αυτούς. Όταν ξεκίνησα να ψάχνω στο ίντερνετ ξαφνιάστηκα με το πόσα πράγματα κυκλοφορούν, εικόνες από εγκλήματα και βίντεο πολύ άσχημα και πραγματικά τα βρίσκεις πολύ εύκολα. Επίσης απέκτησα και μία διαφορετική οπτική για το αν κάτι είναι κακό ή όχι. Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με αυτές τις εικόνες και τα βίντεο σοκαρίστηκα και πολλά από αυτά δεν μπορούσα ούτε καν να τα δω. Αλλά όσο περισσότερο το έκανα, τόσο περισσότερο το συνήθιζα, ένιωθα ότι μπορούσα πλέον να τις κοιτάζω και να με κάνουν να σκέφτομαι και όχι να κάνω ότι δεν υπάρχουν. Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι χρήσιμο. Αυτό κάνει και η παράσταση μου, σε κάνει να σκέφτεσαι και όχι να υποκρίνεσαι ότι κάποια πράγματα δεν υπάρχουν».

«Δεν πιστεύεις ότι η προβολή της βίας μπορεί να γεννήσει και άλλη βία;».
«Υπάρχουν πολλά πράγματα που κάνουν κάποιον κατά συρροήν δολοφόνο και είναι πολύ επικίνδυνο να πούμε ότι μία παράσταση ή μία ταινία μπορεί να γεννήσει τον επόμενο. Μπορεί οι άνθρωποι που απολαμβάνουν να σκοτώνουν να χαίρονται να το παρακολουθούν, αλλά δεν πιστεύω ότι το ένα μπορεί προκαλέσει το άλλο. Σίγουρα δεν πρέπει όλοι να παρακολουθούν τέτοιες εικόνες, ειδικά τις πραγματικές. Στις περιπτώσεις ταινιών και παιχνιδιών που έχουν βία και θανάτους πιστεύω ότι υπάρχει χρησιμότητα στην φαντασία τους. Είναι χρήσιμο το να συνειδητοποιήσουμε ότι οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα από τη μία να αγαπάμε και να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και από την άλλη να κάνουμε κακό ο ένας στον άλλο».

Λίγο πριν τελειώσουμε την κουβέντα μας ρωτάω τον Greg τι σημαίνει για αυτόν ο θάνατος. Ξαφνιάζεται από την ερώτηση και νιώθει κάπως αμήχανα στην αρχή. «Πολύ καλή ερώτηση», λέει και χαμογελάει. «Έχω προσπαθήσει να το ψάξω αλλά νομίζω ότι δεν είναι κάτι το οποίο μπορώ να το κάνω χειροπιαστό. Ίσως να φταίει και ο τρόπος που μεγάλωσα. Στην κουλτούρα μου η ιδέα του θανάτου και ο ίδιος ο θάνατος είναι κάτι το οποίο αγνοούμε. Προσωπικά δεν έχω πάει ποτέ σε κηδεία και όταν κάποιος πεθαίνει αυτό γίνεται συνήθως σε νοσοκομεία μακριά από τα βλέμματα. Το πτώμα το παίρνουν και δεν το βλέπει ποτέ κανείς, οι άνθρωποι δεν αφήνονται να έρθουν αντιμέτωποι με τον θάνατο μπορεί για αυτό να έχουμε περιέργεια για αυτόν. Δεν είναι κάτι που μου φαίνεται και πολύ πραγματικό, δεν ξέρω, για να είμαι ειλικρινής, μάλλον δεν είναι και πολύ καλό αυτό», λέει σκεπτικά λίγο πριν τον αποχαιρετήσουμε.

Greg Wohead-05

 

Greg Wohead, The Ted Bundy Project, Παρασκευή 24 και Σάββατο 25 Απριλίου 2015
Ώρα έναρξης: 22.30 | είσοδος: 12 ευρώ & 10 ευρώ (φοιτητικό)
Bios, Πειραιώς 84. 

http://www.bios.gr/events/1228/
http://www.bios.gr/events/1231/