markellos-06

Μία ιδιαίτερη και πολυαναμενόμενη παράσταση ανεβαίνει απόψε στο Φεστιβάλ Αθηνών, ένα ορατόριο σε θεατρική μορφή βασισμένο στον μύθο της Σαλώμης του Αλεσσάντρο Στραντέλλα. Η παράσταση είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας του σκηνοθέτη Νίκου Καραθάνου και του μουσικού Μάρκελλου Χρυσικόπουλου. «Εγώ είμαι εδώ για να κρατήσω τα μπαρόκ προσχήματα και ο Νίκος ο Καραθάνος για να μου κάνει την ζωή δύσκολη», λέει χαμογελώντας ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος τον οποίον συναντήσαμε λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα σε ένα διάλειμμα από τις πρόβες. «Έχουμε κάνει μία μεγάλη προσπάθεια όλοι οι συντελεστές για να βρούμε κάτι σε αυτήν την βιβλική ιστορία που να μας αφορά και πιστεύω ότι έχουν προκύψει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Η παράσταση τελειώνει με ένα ντουέτο της Σαλώμης και του Ηρώδη οι οποίοι λένε και οι δύο «γιατί» ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Ο Ηρώδης αναρωτιέται «Γιατί εγκληματήσαμε;», «γιατί παρανομήσαμε;», «γιατί αθετήσαμε τις υποσχέσεις μας;», «γιατί δεν κάναμε το δέον και το σωστό;» και η Σαλώμη δηλώνει «Γιατί είμαι βασίλισσα», «γιατί είμαι νέα και είμαι ωραία», «γιατί έχω εξουσία», «γιατί έτσι θέλω». Με αυτό το γιατί ίσως μπορούμε να ταυτιστούμε γιατί υπάρχει σε εμάς: «γιατί σπούδασα;», «γιατί ξοδεύω;» «γιατί δεν έχω λεφτά;» ή «γιατί έδωσα λεφτά σε αυτόν τον φτωχό στον δρόμο;», «γιατί του γύρισα την πλάτη;», «γιατί αδίκησα κάποιον;», «γιατί λούφαρα». Και υπάρχει και το «γιατί μία ζωή έχω» «γιατί αν δεν πατήσω επί πτωμάτων τώρα δεν ξέρω τι θα καταφέρω», «αν δεν πιάσω τώρα την θέση στο μέτρο θα μείνω όρθιος, αν δεν πάρω την δουλειά του άλλου θα μείνω χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά και αξιοπρέπεια, χωρίς ελπίδα».

markellos-07

Ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος γεννήθηκε στην Φλωρεντία το 1973 από γονείς αριστερούς που σπούδαζαν στο εξωτερικό, πέρασε τα πρώτα του παιδικά χρόνια στους Αμπελόκηπους και η μουσική μπήκε στην ζωή του κάπως ύπουλα. «Ήμουν μοναχικό παιδί και ντροπαλό δεν είχα συνηθίσει να παίζω με άλλα παιδιά. Η παρέα μου μέχρι τα πέντε ήταν ο παππούς μου, η γιαγιά μου και ο νονός μου», λέει. «Ευτυχώς όλο αυτό άλλαξε στην εφηβεία, ήρθα στην Αθήνα και έκανα τους φίλους που έχω μέχρι και σήμερα. Μικρός μου άρεσε να φοράω στολές. Έπαιρνα κοστούμια του παππού που ήταν πέντε φορές μεγαλύτερο νούμερο και το σακάκι μου έφτανε μέχρι τον αστράγαλο. Έβαζα και πολλές ζώνες για να μοιάζω με τον αλεξιπτωτιστή που είχα δει στο πολεμικό μουσείο, με είχε πάει ο παππούς μου και είχα εντυπωσιαστεί. Σήμερα είμαι και εγώ αλεξιπτωτιστής, με είχε σημαδέψει αυτή η εικόνα. Ντυμένος έτσι ανέβαινα σε κάτι υψώματα στους Αμπελόκηπους, έπιανα μια κοτρόνα και έβγαζα λόγο απευθυνόμενος στα πλήθη. Και τώρα προσπαθώ να κάνω το ίδιο πράγμα αλλά με λιγότερο αξιοπρόσεκτο τρόπο ίσως. Χωρίς ιμάντες και παλιά κοστούμια».

«Η μουσική προέκυψε σιγά-σιγά και κάπως ύπουλα, αν και μικρός ήθελα να γίνω στρατηλάτης ή πρωθυπουργός. Θυμάμαι σκεφτόμουν ότι αν γινόμουν πρωθυπουργός θα μπορούσα να φτιάξω έναν νόμο που θα με άφηνε να μπω στο σπίτι της κοπέλας από το απέναντι μπαλκόνι, την οποία είχα ερωτευτεί, και να την ρωτήσω πολύ ευγενικά αν θα ήθελε να της φέρω κάτι, στο πλαίσιο της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Είχα όμως έναν εκκεντρικό παππού που έπαιζε βιολί –αυτοδίδακτος- και είχαμε και το παλιό πιάνο της γιαγιάς που είχε ξεμείνει στο μπαλκόνι -ήταν από καλή οικογένεια- και κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν θα έδινα πανελλήνιες και δεν θα καταλάβαινα ποτέ τι είναι το ολοκλήρωμα».

markellos-03

«Ξεκίνησα το ωδείο και εκεί γνώρισα τη Μαργαρίτα Δαλμάτη, τη δασκάλα μου στο τσέμπαλο η οποία με επηρέασε πάρα πολύ. Ήταν πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος, την φαντάζομαι πάντα πάνω σε ένα σκουπόξυλο να πετάει, μια καλή μάγισσα, μια «μπεθάνα» στα ιταλικά. Ήταν ένας άνθρωπος που έφερνε πάντα μπισκότα στην τάξη γιατί φοβόταν ότι μπορεί κάποιος να μείνει κλειδωμένος εκεί όλη την νύχτα και δεν θα έχει να φάει. Και όντως, είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Είχε μάθει να προσφέρει πολύ φυσικά και μοντέρνα. Ήταν μουσικός, αλλά έκανε και πολλά άλλα εκτός από μουσική. Έζησε και πέθανε σε όλη της τη ζωή ελεύθερη. Σε μεγάλη ηλικία, όταν είχα χάσει πια την αστάθεια της και έπεφτε συχνά στον δρόμο, μάς έπαιρνε τηλέφωνο και αντί να γκρινιάζει μας έλεγε «αγόρασα οικόπεδο», και μετά μας έλεγε για όλα τα μέρη που είχε «αγοράσει οικόπεδο», στα Πατήσια, στην Νέα Ιωνία σε όλα τα σημεία όπου είχε τσακιστεί δηλαδή. Και δεν έλεγε ποτέ ‘θα πεθάνω’ αλλά ‘όταν με πάρει ο Μιχαλάκης’».

«Η μουσική είναι λίγο δύσκολο να είναι απλώς ένα επάγγελμα, μόνο αν δουλεύεις σε μια κρατική ορχήστρα. Για αυτήν εδώ την παραγωγή – Σαλώμη – απασχολώ το μυαλό μου ακόμη και όταν κοιμάμαι. Είναι μία συνεχής πρόκληση, τα προβλήματα σε μια παραγωγή μπορεί να εμφανίζονται από όλες τις πιθανές πλευρές και συνέχεια υπάρχει μια φωτιά που πρέπει να σβήσω, πρέπει να ασχολούμαι συνέχεια. Ίσως αυτό που μου έχει στερήσει η μουσική είναι ότι έκανα μουσική και δεν έκανα κάτι άλλο. Δεν έχω τον χρόνο που θέλω για να ακούσω επιπλέον μουσική και δεν έχω το περιθώριο να εξαφανιστώ για έναν χρόνο. Ή για να ασχοληθώ με την ζαχαροπλαστική, να μάθω το πώς λειτουργεί μηχανικά μια μοτοσυκλέτα, να σπουδάσω ψυχανάλυση».

markellos-02

«Πιστεύεις ότι η τέχνη μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο;», τον ρωτάω. «Δεν νομίζω. Ο μέσος όρος των καλλιτεχνών είναι όπως ο μέσος όρος των ανθρώπων, στενόμυαλοι και μικρόψυχοι. Η τέχνη δεν μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, αν ήταν θα είχε γίνει ήδη. Κάποιους τους έκανε, αλλά αυτοί θα γινόντουσαν καλύτεροι είτε έκαναν τέχνη είτε οτιδήποτε άλλο».

«Τι σου δίνει δύναμη;». «Η φιλοδοξία».

«Πώς βιώνεις την κρίση;» «Αισθάνομαι ότι έχουμε χρεοκοπήσει εδώ και πολλά χρόνια και είμαστε σαν αυτούς τους ασθενείς τους γέρους στα νοσοκομεία που έχουν φτάσει στα ενενήντα τους, πάσχουν από όλες τις πιθανές αρρώστιες, τα πάντα: πνευμονικό οίδημα, διαβήτη, πίεση, γάγγραινα και δεν τους αφήνουν να πεθάνουν, τους πιέζουν να μείνουν ζωντανοί. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί που είναι περήφανοι ως Έλληνες και είναι σίγουροι ότι το έθνος θα ορθώσει το ανάστημά του και οι κακοί θα δούνε τι θα πάθουν. Νομίζω ότι όσο πιο γρήγορα δούμε την αλήθεια κατάματα, θα πάρουμε και την πρέπουσα στάση. Τώρα είμαστε σε μία κατάσταση που δεχόμαστε την μία ένεση αδρεναλίνης μετά την άλλη αλλά το σώμα ψυχορραγεί και υπάρχει ένας φοβερός μηχανισμός τεχνικός, ηθικός και ψυχολογικός ο οποίος θέλει να μας πει ότι δεν είναι αλήθεια και ότι το μέλλον είναι δικό μας, ότι είμαστε Έλληνες και το Έθνος θα νικήσει. Με ενοχλεί ότι πια δεν έχουμε μεράκι για αυτό που κάνουμε, ότι είμαστε πολύ επιφυλακτικοί με τους αγνώστους στον δρόμο, ότι λέμε πολύ εύκολα όχι και το να διευκολύνουμε τον άλλο μας φαίνεται βουνό».

markellos-01

«Υπάρχει κάποιο μότο που ακολουθείς;». «Μην μένεις με την απορία».

Η παράσταση «Σαλώμη», σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου και μουσική διεύθυνση Μάρκελλου Χρυσικόπουλου, θα παίζεται στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν – Φρυνίχου (Φεστιβάλ Αθηνών 2015), από τις 29 Ιουνίου μέχρι τις 2 Ιουλίου, στις 21.00.