tavli_DSC2588

Ακαδημία Πλάτωνος. Πρωί. Οι φωνές των παιδιών ακούγονται  από το διπλανό σχολείο, οι παππούδες συζητούν στο καφενείο, κάποιες κυρίες κάνουν βόλτα  στο παρκάκι, μια κοπέλα μπαίνει να προσκυνήσει στην εκκλησία και ένας μαύρος νεαρός παίζει μπάσκετ στο γήπεδο του Δήμου. Είναι μια περιοχή που αποτυπώνει πλήρως το ψηφιδωτό των πολιτισμών και σταδιακά  ενσωματώνει την διαφορετικότητα. Εκεί βρίσκεται και το ομώνυμο θέατρο όπου σε λίγες μέρες θα παιχτεί η παράσταση «Το Τάβλι». Στην αυλή του,  συναντήσαμε τους πρωταγωνιστές, Σαμουήλ Ακίνολα και Στέφανο Μουαγκιέ.  Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής: «ένα καλοκαιρινό απόγευμα, ο Φώντας και ο Κόλλιας, φίλοι και κουνιάδοι, παίζουν τάβλι στην αυλή του σπιτιού τους και συζητούν ακατάπαυστα. Ονειρεύονται να πιάσουν την καλή. Καθηλωμένοι πάνω σε μια ατέλειωτη παρτίδα, σκαρώνουν με το μυαλό τους όνειρα και κομπίνες, καταστρώνοντας το ‘μεγάλο κόλπο’ που δεν θα έρθει ποτέ. Σε μια αέναη φυγή από την πραγματικότητα διεκδικούν με αξιώσεις μια περίοπτη θέση στο βαθύ όνειρο του Νεοέλληνα να τη βγάλει καθαρή». Φέτος, όμως, το έργο επαναπροσδιορίζεται μέσα από μια θεατρική πρόταση του σκηνοθέτη Δημήτρη Λάλου και υπενθυμίζει «ότι το πιο δυνατό στοιχείο ενός λαού είναι η νοοτροπία του. Αυτή που δεν γνωρίζει τάξεις και χρώμα, που ενσωματώνει, αφομοιώνει και εξισώνει τα πάντα. Αυτή που καλείται, τελικά, να οικειοποιηθεί όποιος επιθυμεί να επιβιώσει».

tavli_DSC2621 tavli_DSC2617

Ο Σαμουήλ Ακίνολα και ο Στέφανος Μουαγκιέ γνωρίζονται μεταξύ τους από παιδιά, αφού μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά, τον Βύρωνα. Ο πρώτος συνάντησε τυχαία στο δρόμο του το θέατρο, η κύρια ασχολία του ήταν ο αθλητισμός και η μουσική. Όμως, κάποια μέρα, μια φίλη  τού ζήτησε να συμμετέχει σε ένα θίασο, στον οποίο έψαχναν έναν μαύρο ηθοποιό. Αντίθετα, ο Στέφανος ήθελε από μικρός να γίνει ηθοποιός. Όταν ήταν πέντε ετών και ενώ περνούσε με την νονά του έξω από το Εθνικό Θέατρο, γύρισε και της είπε αν υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή στο μέλλον να παίξει και αυτός εκεί μέσα. Ασχολήθηκε με τον στίβο, τελείωσε δημοσιογραφία και τελικά το όνειρό του έγινε πραγματικότητα, αφού η υποκριτική μπήκε στην ζωή του.

Τι μήνυμα θέλουν να στείλουν μέσα από ‘Το Τάβλι’; «Είναι ένα κείμενο που πρώτη φορά στην χώρα μας παρουσιάζεται από δύο μαύρους και όχι έγχρωμους ηθοποιούς και  το λέμε γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά πάνω σε αυτό. Ζούμε σε μια εποχή που είναι λίγο μπερδεμένη και για αυτό πρέπει να βάζουμε κάποιες καθαρές γραμμές. Άρα είναι υποκριτικό να μιλάμε, όπως κάνουν κάποιοι άνθρωποι του πνεύματος, για έγχρωμους. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει απόχρωση, επομένως μιλάμε για δύο μαύρους ηθοποιούς.  Το «Τάβλι» παρουσιάζεται στην παράσταση χωρίς αλλαγές πάνω στο κείμενο, απλά μέσα από αυτό προσπαθούμε όσο μπορούμε να βγάζουμε δικά μας πράγματα. Για παράδειγμα, το βασικό μας  μήνυμα είναι αντιρατσιστικό και αυτό γιατί παρόλο που ο Κεχαΐδης το είχε γράψει για εν δυνάμει λευκούς, θέλουμε να βάλουμε την δική μας πινελιά πέρα από τάξεις και χρώματα. Το ‘Τάβλι’ είναι μια καθημερινή στιγμή των δύο χαρακτήρων, απλά  η παρτίδα που παίζουν είναι η αφορμή για να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλο».

tavli_DSC2585 tavli_DSC2582

Πριν από δύο χρόνια ο Στέφανος είχε δεχθεί επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής στο Γκάζι. Τι γνώμη έχουν για τον ρατσισμό και πώς τον αντιμετωπίζουν; «Μέσα από όλα όσα έχουμε ζήσει, θεωρούμε ότι  όλοι μπορεί να έχουν βιώσει κάποιου είδους ρατσισμό και ας μην έχουν χαρακτηριστικά μεταναστευτικής προέλευσης. Αυτός που είναι λίγο εύσωμος δεν βιώνει ρατσισμό, αυτός που είναι ψηλός ή κοντός; Έτσι, λοιπόν, σημασία έχει πώς στέκεσαι εσύ πάνω σε αυτά και τι στάση κρατάς. Επιπλέον, καθοριστικό ρόλο παίζει και η δυναμική που σου δίνουν οι γονείς από το σπίτι ώστε να αντιμετωπίσεις ρατσιστικές επιθέσεις. Να σε μαθαίνουν ότι η διαφορετικότητά σου δεν είναι  πληγή. Άρα, όλοι βιώνουμε ρατσισμό.  Αυτό που αξίζει είναι να δούμε τι ρόλο αναλαμβάνει ο καθένας.  Ευτυχώς, μεγαλώσαμε σε μια περιοχή, τον Βύρωνα, που φαινόμενα ρατσισμού δεν υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια», απαντούν.

Πώς σχολιάζουν τις πολιτικές εξελίξεις και τι άποψη έχουν, σπεύδω να τους ρωτήσω. «Παρακολουθούμε τις πολιτικές εξελίξεις, πώς αλλιώς θα είσαι ενεργός πολίτης; Ακούμε, βλέπουμε και σχολιάζουμε αλλά το ζήτημα είναι τι κάνεις. Μένεις θεατής; Πρέπει να ψηφίζουμε και να συμμετέχουμε γιατί αν δεν αλλάξουμε εμείς την ζωή μας, ποιος θα το κάνει; Είναι το υπέρτατο αγαθό για ένα πολίτη και σας το λέμε εμείς που προερχόμαστε από αφρικανική χώρα που εκεί επιβάλλονται δικτατορικά καθεστώτα.

tavli_DSC2626tavli_DSC2563

Η πιο σημαντική ελευθερία που έχουμε είναι η έκφραση. Να μπορείς να εκφράζεσαι, να δημιουργείς. Είναι ένα βήμα από το οποίο διαπλάθεσαι ως είδος, για αυτό και είναι ένα μείζον ζήτημα να μπορείς να το έχεις αυτό το δικαίωμα ώστε να καταφέρνεις να ενώνεις λαούς αντί να δημιουργείς έχθρες. Επίσης, να μπορείς να αισθάνεσαι ότι ζεις σε μια χώρα που σου δίνει την δυνατότητα να λες αυτό που θέλεις και να μην ενοχλεί. Ή έχεις ελευθερίες ή δεν έχεις. Ίσα δικαιώματα για όλο τον κόσμο, αυτό είναι ένα σύνθημα που όλοι πρέπει να κάνουμε πράξη. Και δεν είναι καθόλου αυτονόητο για όλους, μην ξεχνάτε ότι υπάρχει κόμμα στην Βουλή που δεν γουστάρει την δημοκρατία. Δυστυχώς αυτό το κόμμα το ψηφίζουν άτομα που τους πλήγωσε η πασοκάρα και η νεαδημοκρατιάρα, με αποτέλεσμα να έχουν βρει αποκούμπι εκεί. Ταυτόχρονα έχουμε νέους που τους επιλέγουν σαν χαβαλέ. Πάνε γυμναστήριο, λένε φουσκωτός εγώ, φουσκωτός και αυτός, μια χαρά, αυτόν θα ψηφίζω, μιλάμε δηλαδή για ψήφο τιμωρίας, χαβαλέ, έκφρασης ή αλληλεγγύης. Είναι τυχαίο ότι στην Καισαριανή πήραν 7,7%, που είναι το κέντρο των ΜΑΤ; Επομένως, η επανάσταση είναι κάτι που έγκειται μέσα μας και ξεκινάει από τον εσωτερικό μας κόσμο. Άρα δεν ξεκινάει από μια μάζα, αλλά μεμονωμένα είναι κάτι που μεταδίδεται. Δεν γίνεται να επαναστατήσεις όταν στην δουλειά σου είσαι Βέγγος, στο σπίτι σου τρως παντόφλα και το βράδυ είσαι αυτός που θα γαμήσει  όλο τον κόσμο».

Η ιατρική είναι αυτή που ένωσε τους γονείς του Στέφανου. Ο πατέρας του ήρθε στην Ελλάδα από την Ουγκάντα με υποτροφία ιατρικής, ενώ η μητέρα του ήταν ήδη φοιτήτρια ιατρικής και κάπως έτσι γνωρίστηκαν και δεν επέστρεψαν ποτέ στην χώρα καταγωγής τους. Ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισε η μητέρα του Στέφανου ήταν ο παππούς του Σαμουήλ, που ήταν ιερέας. «Θυμάμαι τους γονείς μας να κάνουν τα πάντα ώστε να μας παρέχουν ότι θέλαμε, ζήσαμε ωραίες στιγμές και ευτυχισμένες. Ήταν ήρεμη και αξιοπρεπέστατη η παιδική μας ηλικία. Όταν επισκεφθείς την Ουγκάντα αλλάζεις ως άνθρωπος διότι ανακαλύπτεις πως εμείς εδώ στην Ελλάδα στενοχωριόμαστε για ανούσια πράγματα. Διακρίνεις εικόνες και βιώνεις εμπειρίες εντελώς διαφορετικές. Για παράδειγμα, δεν θα ξεχάσω όταν είχα πάει με τον παππού μου σε διάφορα μέρη και είδα μια 8μελή οικογένεια σε ένα αφρικανικό χωριό με μια λάμπα, ένα ραδιοφωνάκι και ήταν όλοι τόσο ευτυχισμένοι. Συγκρίνετε αυτή την εικόνα με την σημερινή Ελλάδα και τις ανάγκες που νομίζουμε ότι έχουμε, όπως το να έχεις το τελευταίο tablet ή κινητό. Η ευτυχία δεν είναι ένα καλό αυτοκίνητο, ένα εξελιγμένο κινητό ή ένα τραπεζικός λογαριασμός, ούτε οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται πάνω σε αυτά, αλλά χτίζονται από τις πράξεις, την αγάπη και την συμπάθεια».

tavli_DSC2634 tavli_DSC2640

Στην συνέχεια τους ζητώ να παραμείνουμε  λίγο ακόμα στο παρελθόν και να μου πουν  αν αναπολούν εικόνες  ή στιγμές. «Νοσταλγούμε τις μέρες αθωότητας και τα παιδικά μας χρόνια, γιατί δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που λείπει η ανεμελιά. Ίσως για αυτό θεωρούμε ότι ευτυχία είναι να είσαι μέσα σου ισορροπημένος. Να δίνεις και να παίρνεις συναισθήματα, ολοκληρωτικά. Να μην αναγκάζεσαι να κάνεις πράγματα παρά μόνο όσα θέλεις. Η ευτυχία τρέφεται από την αγάπη, η οποία με την σειρά της είναι η άλλη όψη της ελευθερίας. Όσο δίνεις, τόσο θα πάρεις, αρκεί να ξέρεις να την δεχθείς. Η αγάπη δεν είναι κτητικότητα, δεν έχει σχέση με εγωισμούς, είναι μια κατάσταση που περιέχει μόνο πράξεις που δημιουργούν γαλήνη. Δυστυχώς έχουν χαθεί οι ανθρώπινες σχέσεις και οδηγούμαστε σε άλλα μονοπάτια. Μας πληγώνει που φτιάχνονται ή χαλάνε σχέσεις  μέσα από το facebook. Φτάσαμε στο σημείο μια φωτογραφία να επιβεβαιώνει μια σχέση. Ίσως γεννηθήκαμε σε λάθος εποχή», λένε.

Η τελευταία μου ερώτηση, γιατί σε λίγη ώρα έπρεπε να ξεκινήσουν τις πρόβες, αφορά τα όνειρά τους. «Τα όνειρα μας έχουν να κάνουν με το ότι θέλουμε να συμμετέχουμε σε δουλειές που να αισθανόμαστε περήφανοι. Να μπορούμε να έχουμε δουλειά, εσωτερική ηρεμία και να αποκτήσουμε οικογένεια. Επίσης, τα όνειρα να είναι αυτά που θα μας παρακινούν να μένουμε ξύπνιοι».

tavli_DSC2654 tavli_DSC2648

Το Τάβλι, του Δημήτρη Κεχαϊδη, Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος (αυλή)
Σπύρου Πάτση & Μαραθωνομάχων 8, Βοτανικός (έναντι Λεωφόρου Αθηνών) Τηλέφωνο: 2104830330
Πρεμιέρα
 Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.15 & Κυριακή στις 20.00
Είσοδος 12 ευρώ κανονικό & 8 ευρώ μειωμένο