nansymitropoulou_DSC9839

Η Νάνσυ Μητροπούλου είναι μια νέα δημοσιογράφος που θυμίζει κάπως την Γαλλίδα Αμελί. Φτιάχνει κόσμους, μπαίνει μέσα και κατοικεί, χρωματίζει τη ζωή των άλλων, είναι ακούραστη, εργατική και σε σκλαβώνει με την ευγένειά της. Νομίζεις ότι κάτι ύποπτο κρύβεται πίσω από τον «Πολυανισμό» της, αλλά όσο περνάει ο καιρός βλέπεις ότι έτσι είναι η Νάνσυ, απέραντα αισιόδοξη, τρυφερή, δουλεύει πάνω στα όνειρά της με πραγματική αφοσίωση. Στην υπηρεσία αυτών των ονείρων, και ενώ δουλεύει αμέτρητες ώρες σε ένα δημοσιογραφικό site, τις νύχτες έγραφε με μεράκι το πρώτο της θεατρικό έργο με τίτλο «Πού να σου εξηγώ» και δεν σταμάτησε εκεί, βρήκε σκηνή, το ανέβασε και έπαιξε και σ’ αυτό. Στα 25 της χρόνια έχει ήδη μια νίκη: ότι κατέκτησε αυτό που έβαλε στο μυαλό της.

Τι σε έκανε να γράψεις ένα θεατρικό έργο; Ποια ανάγκη σου κάλυψε και από πού ήρθε η έμπνευση;
Γράφω ποιήματα και διηγήματα από τα δώδεκά μου χρόνια. Η επικοινωνία μέσω της γραφής παίζει κομβικό ρόλο στη ζωή μου.

Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για ένα έργο που όχι μόνο το έγραψες, ανέβηκε κιόλας.
Οι λέξεις με βοηθούν να πλάθω κόσμους και να ζω μέσα σε αυτούς. Το θεατρικό έργο «Πού να σου εξηγώ» είναι και αυτό ένας ξεχωριστός κόσμος. Μπορώ να το πω η « μεγάλη έκρηξη» που έγινε στο μυαλό μου ένα βράδυ του 2014.

Ναι, αλλά πώς πήρες την απόφαση να το γράψεις;
Ας πούμε ότι υπήρχε μια ευτυχής συγκυρία και η λέξη «ευτυχής» δεν τη χρησιμοποιώ τυχαία. Η σκηνοθέτης της παράστασης, Ευτυχία Αργυροπούλου είναι ο άνθρωπος που πίστεψε από την πρώτη στιγμή τις εικόνες του μυαλού μου και, ας πούμε, τις ζωντάνεψε στο L.A Theater. Είναι η δασκάλα μου στα μαθήματα υποκριτικής που παρακολουθώ και πλέον έγινε και επιστήθια φίλη. Όλα ξεκίνησαν σαν μια άσκηση γραφής και αυτό πήρε πλοκή.

nansymitropoulou_DSC9846

Ποια είναι η διαδρομή του έργου;
Το «Πού να σου εξηγώ» ανέβηκε στην πρώτη του μορφή στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Τέχνη και τρέλα» που διοργάνωσε η «Εταιρεία Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας» και ο Δήμος της Αθήνας τον Οκτώβριο του 2014. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα -με νέα διανομή και διαφοροποιήσεις στα κείμενα και τη σκηνοθεσία- το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και συνεχίστηκε μέχρι τον Φεβρουάριο που μας πέρασε. Στα πλαίσια του Art Festival «Τέχνη: Η Σωτηρία της Ψυχής» επιστρέφει στη σκηνή του LA Theater την Παρασκευή 1η Μαΐου.

Τι ήθελες να πεις να πεις με αυτό το έργο;
Το έργο πραγματεύεται θέματα σεξουαλικής κακοποίησης, ενδοοικογενειακής βίας, ερωτικές απογοητεύσεις και την άρνηση του θανάτου.

Με τι κίνητρο ξεκίνησες να γράφεις για όλα ;
Έναυσμα για να γράψω το συγκεκριμένο έργο στάθηκε η ανάγκη μου να μιλήσω για τον σημαντικό ρόλο της ενσυναίσθησης, του «σε καταλαβαίνω προσπαθώντας να μπω στη θέση σου και να ταυτιστώ μαζί σου». Η υγεία στις διαπροσωπικές σχέσεις έχει στον πυρήνα της αυτό ακριβώς, την κατανόηση, που τόσο λείπει πια.

Ναι, αλλά το έργο σου μιλάς και για το πόσο καθοριστική είναι η στιγμή;
Ακριβώς, θέλησα να μιλήσω για τη «στιγμή». Όλα μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή. Η ζωή μας, ο εαυτός μας. Πριν μπούμε σε διαδικασία να κρίνουμε πρέπει πρώτα να έχουμε σκεφτεί «τι θα κάναμε εμείς στη θέση του άλλου». «Καταναλώνουμε» καταστάσεις και γεγονότα τόσο γρήγορα που δεν μένει χρόνος να σκεφτούμε τι καλό θα πρέπει να κρατήσουμε από αυτά και τι μπορούν να προσφέρουν στη συναναστροφή μας με τον άλλον. Ιδιαίτερη προσοχή στις λέξεις που χρησιμοποιούμε για να μιλήσουμε στην ψυχή του άλλου, μπορούν να την αλλάξουν για πάντα ή ακόμα και να τη «σκοτώσουν». Δανείζομαι μερικά λόγια ενός ήρωά μου: «Οι δολοφόνοι να ξέρετε δεν έχουν συγκεκριμένη ταυτότητα, δεν ανήκουν σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων. Δεν είναι μόνο οι άγνωστοι. Καμιά φορά τους ξέρεις πολύ καλά, μη σας πω δηλαδή ότι τους έχεις κάθε μέρα μες τα πόδια σου. Δολοφόνος δεν είναι μόνο αυτός που σκοτώνει. Είναι και αυτός που σε κάνει να μην θες να ζήσεις άλλο την ζωή σου, ενώ είσαι ζωντανός. Η πιο ύπουλη κατηγορία δολοφόνων. Δεν σε σκοτώνουν μια φορά και τέρμα. Ο θάνατος είναι αργός, μπορεί να κρατήσει για πάντα».

nansymitropoulou_DSC9879nansymitropoulou_DSC9940

Πώς ήταν για σένα να βλέπεις αυτό που έγραψες να ανεβαίνει και να παίζεις και εσύ σε αυτό;
Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα δεν έχω πιστέψει ότι είδα ήρωες του μυαλού μου να κινούνται πάνω σε μια θεατρική σκηνή, να μιλάνε με φωνή ζώσα και όχι με αυτή της φαντασίας μου, να εκφράζουν όσα είχα ανάγκη να πω στους γύρω μου και δεν έβρισκα τρόπο. Το ότι συμμετείχα και εγώ και ενσάρκωσα δική μου ηρωίδα ούτε καν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να συμβεί. Τελικά όμως όλα μπορούν να συμβούν αρκεί να βρεθούμε την κατάλληλη στιγμή με τους κατάλληλους ανθρώπους.

Τι σημαίνει κατάλληλος άνθρωπος;
«Κατάλληλος» με την έννοια του ότι έχουν διάθεση να πιστέψουν σε μας και να μας δώσουν την ευκαιρία. Όλα από εκείνη ξεκινούν.

Ποια είναι τα σχέδια και τα όνειρά σου για το μέλλον;
Ονειρεύομαι να γράψω ένα παιδικό παραμύθι. Είναι ένα παιδικό όνειρο και τα παιδικά όνειρα πρέπει πάντα να γίνονται πραγματικότητα. Θέλω να ζω μια καθημερινότητα με δραστηριότητες που θα με εκφράζουν και θα με κάνουν χαρούμενη, με ωραίους ανθρώπους που θα εμπνέουν και θα με κάνουν να χαμογελάω και να ελπίζω. Θέλω να ζω απαλλαγμένη από τοξικά στοιχεία: τοξικούς ανθρώπους και δηλητηριώδεις σχέσεις που θα με αφυδατώνουν και θα με λιγοστεύουν. «Πέταξε τα όνειρά σου στο άπειρο σαν χαρταετό, και δεν ξέρεις τι θα φέρουν πίσω, μια καινούρια ζωή, έναν καινούριο φίλο, μια καινούρια αγάπη ή μια καινούρια χώρα». Αγαπώ αυτή τη φράση.

nansymitropoulou_DSC9959 nansymitropoulou_DSC9955 nansymitropoulou_DSC9950

Πόσο δύσκολο για ένα νέο άνθρωπο να κάνει σήμερα όνειρα;
Πρέπει να έχω όνειρα για να σηκώνομαι από το κρεβάτι το πρωί. Καθόλου δύσκολο δεν είναι μιας και το να κάνουμε όνειρα κρύβει μια απόφαση, στο χέρι μας είναι. Κάνω όνειρα σημαίνει ότι παίρνω την απόφαση να σκεφτώ τον εαυτό μου σε μια κατάσταση καλύτερη από αυτή που ζω τώρα. Όλα από μια απόφασή μας εξαρτώνται. Αυτή και μόνο η αίσθηση της διαφυγής από τα δεδομένα του τώρα μας πάει από μόνη της παρακάτω. Και αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η αξία των ονείρων: να προχωράμε. Έστω με το μυαλό. Υπάρχει μια φράση ενός συγγραφέα που αγαπώ,του George Moore: «Η πραγματικότητα μπορεί να καταστρέψει το όνειρο. Γιατί να μην μπορεί και το όνειρο να καταστρέψει την πραγματικότητα;»

Σκέφτεσαι να αφήσεις τη δημοσιογραφία για το θέατρο;
Προς το παρόν, είναι σαν να σκέφτομαι αν θα βγάλω κάποια στιγμή από τη ζωή μου έναν άνθρωπο που αγαπώ, για κάποιον άλλο άνθρωπο που επίσης αγαπώ. Μου προσφέρουν εντελώς διαφορετικά πράγματα, δεν μπορώ να μπω καν σε διαδικασία να τα συγκρίνω. Ήταν συνειδητή η απόφασή μου να ασχοληθώ και με τη δημοσιογραφία και με το θέατρο. Δεν ξέρω τι θα μείνει στη ζωή μου στο τέλος, άλλωστε είναι τόσο απρόβλεπτη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι  τα κάνω και τα δύο με αγάπη. Όποιο νιώσει ότι παίρνει τη λιγότερη θα φύγει από μόνο του.

nansymitropoulou_DSC9889nansymitropoulou_DSC9823

Θεωρείς σωστό η Αθήνα να έχει τόσες πολλές θεατρικές σκηνές και θιάσους;
Η αλήθεια είναι ότι «παράγουμε» περισσότερο θέατρο από όσο μπορούμε να «καταναλώσουμε». Τελικά όμως η ενασχόληση με το θέατρο πρωτίστως λειτουργεί ανακουφιστικά και δίνει κουράγιο και ελπίδα. Δείχνει φως εκεί που μπορεί να έβλεπες σκοτάδι. Μας παρηγορεί. Γεννά συναισθήματα. Ξέρω ότι στην αντίπερα όχθη παραμονεύει και η σκληρή αλήθεια: το τρομακτικά μεγάλο ποσοστό ανεργίας των ηθοποιών και οι θεατρικές σκηνές που δεν βγάζουν ούτε τα έξοδά τους. Ποιος έχει όμως το δικαίωμα να πει «Εσύ θα ασχοληθείς με το θέατρο και εσύ όχι;». Ό,τι αξίζει πραγματικά σώνεται στο τέλος, αντέχει στο χρόνο και επιβιώνει. Στο θέατρο ο μεγαλύτερος κριτής είναι ο χρόνος.

Τι εύχεσαι στον εαυτό σου; 
Σε μένα αφιερώνω μια σκέψη, σαν υπενθύμιση: «Υπάρχω άρα μπορώ να αλλάξω τα πάντα». Εύχομαι να αναζητώ πάντα την ομορφιά και να μη σταματήσω ποτέ να πιστεύω στους ανθρώπους.

«Πού να σου εξηγώ», Παρασκευή 1η Μαΐου στις 19:00
L
.A. (Life n Art) THEATER, Κωνσταντινουπόλεως 82 , ΓΚΑΖΙ (Στάση μετρό Κεραμεικός), Τηλ. 2105789337
http://the-nancyland.blogspot.gr/

Facebook
: Nancy Mitropoulou