Η Σίσυ και ο Χρήστος έχουν μία αναπηρία αλλά αυτό δεν τους σταματάει να χαίρονται τη ζωή, το σεξ και τη νιότη τους.

 

Η Σίσυ και ο Χρήστος έχουν κάτι κοινό: σε ηλικία 18 και 20 χρονών αντίστοιχα, έπεσαν θύματα τροχαίου και υπέστησαν και οι δύο κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Έμειναν σε κώμα στην εντατική για δύο μήνες και όταν συνήλθαν ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Δεν ήξεραν καν αν θα περπατήσουν, δεν ήξεραν πώς θα είναι η ζωή τους από δω και πέρα, αλλά είχαν και οι δύο το πείσμα και τη θέληση να μην αφήσουν το οποιοδήποτε πρόβλημα να τους λυγίσει. Επί δύο χρόνια κάθε μέρα έκαναν θεραπεία για να βελτιώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την σωματική τους κατάσταση. Πέρασαν χειρουργεία, ατελείωτες ώρες φυσικοθεραπείας, πολύ πόνο, κλάμα, ήθελαν να παραιτηθούν αλλά κάτι μέσα τους δεν τους άφηνε, ήταν νέοι και ήθελαν να ζήσουν τη ζωή τους παρά τις δυσκολίες.

Τελικά τα κατάφεραν και οι δύο. Ο Χρήστος κινείται κανονικά και το μόνο που του άφησε το τροχαίο είναι η υπαισθησία, που σημαίνει ότι από την αριστερή του πλευρά δεν νιώθει την αφή, δεν ακούει και δεν βλέπει πολύ καλά. Αλλά δεν τον πειράζει τα έχει βρει με τον εαυτό του. «Αν έρθει η κοπέλα μου και με φιλήσει από το δεξί μάγουλο της λέω φίλα μου το αριστερό καλύτερα, αφού δεν το νιώθω», λέει και πεθαίνουμε στα γέλια. «Όταν ξύπνησα στην εντατική δεν ήξερα τι μου είχε συμβεί. Ο ένας χρόνος από τη ζωή μου πριν το ατύχημα είχε σβηστεί, είχα πάθει μερική αμνησία και άρχισαν να μου λένε τι έγινε. Δεν θυμόμουν τον πατέρα μου. Το δύσκολο ήταν να αντιληφθώ τι μου είχε συμβεί, εκεί μου βγήκε η άρνηση. Είχα πολύ έντονο χαρακτήρα, ήμουν μηχανόβιος και ξαφνικά βρέθηκα να είμαι σε ένα κρεβάτι και να μην μπορώ ούτε να καθίσω. Η μόνη επιλογή που είχα ήταν να ξεκινήσω θεραπεία, αλλά ήμουν αρνητικός. Απλά ακολουθούσα τις συμβουλές χωρίς να με νοιάζει και πολύ. Τότε γνώρισα τον Γιώργο Σαββόπουλο, υπεύθυνο του τμήματος εργοθεραπείας στο Ασκληπιείο Βούλας και θυμάμαι ότι με έβγαλε έξω στον διάδρομο και αφού με «στόλισε» κανονικά μου είπε ότι εκεί θα ερχόμουν μόνο αν ήθελα να γίνω καλά και αν ήθελα να μείνω ανάπηρος να έφευγα. Έκλαιγα δυο ώρες, αλλά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι έχω ελπίδα. Από τότε είχα τα αυτιά μου ανοιχτά. Ο Γιώργος μου έδειξε τον δρόμο και αποφάσισα να τον περπατήσω.

sissy-07sissy-04

Κάναμε δύο χρόνια πολύ σκληρή δουλειά είχα αρχίσει να επανέρχομαι, έκανα τις σπουδές μου, γνώριζα κόσμο, ξεκίνησα να δουλεύω, αλλά πάντα συμβουλευόμουν τον Γιώργο για να με βοηθάει με τις γνώσεις του να γνωρίσω καλύτερα το σώμα μου. Σε αυτή τη νέα μου ζωή ήμουν ο ίδιος άνθρωπος, απλά σε καινούριο σώμα. Όλα γίνονταν με καινούριο τρόπο. Από το να δέσω τα κορδόνια μου, μέχρι να σηκώσω μία μπάρα των πενήντα κιλών. Από το πώς θα καθίσω σωστά, μέχρι το πώς θα σηκωθώ, τα πάντα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν άρχισαν να μπαίνουν και πάλι οι γυναίκες στη ζωή μου. Μου πήρε τέσσερα χρόνια για αυτό. Αγχωνόμουν πολύ για τη στιγμή που θα μέναμε μόνοι και η φάση θα οδηγούσε στο σεξ. Αγχωνόμουν να γίνει σωστά, χωρίς ατυχήματα. Τότε πήρα τηλέφωνο τον γιατρό στο γραφείο, του μίλησα για τους προβληματισμούς μου και μου τα εξήγησε όλα. Μου έδειξε ποιες κινήσεις θα έπρεπε να αποφύγω και ποιες θα έπρεπε να επιλέξω και πίστεψέ με ήταν πολύ παραστατικός (γέλια).

Για όλα υπάρχουν τρόποι, δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορείς να κάνεις αρκεί να ξέρεις πώς να το κάνεις σωστά. Αυτό που λένε ότι η ζωή συνεχίζεται είναι αλήθεια. Αυτό που δεν μπορείς να προβλέψεις και να ελέγξεις είναι οι αντιδράσεις των ανθρώπων που θα συναντήσεις από τη στιγμή του ατυχήματος και μετά και αυτό μπορεί να σε επηρεάσει ψυχολογικά. Πριν από το ατύχημα είχα πάρα πολλούς φίλους και στο νοσοκομείο δεν ήρθαν ούτε οι μισοί, εξαφανίστηκαν, δεν ξέρω γιατί, ίσως από φόβο. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω καλά να τους αποδείξω ότι μπορώ να είμαι πιο δυνατός από ποτέ και το έκανα. Από την άλλη αντιμετωπίζεις και την αρνητική ενέργεια των αγνώστων έξω στο δρόμο. Όταν είσαι σε καροτσάκι ή κουτσαίνεις λίγο ο άλλος πάντα θα γυρίσει να σε κοιτάξει και από αυτά τα μικρά στιγματίζεται η ζωή κάποιου. Το πόσο ανθεκτικός θα είσαι εξαρτάται από τον ίδιο σου τον εαυτό. Εγώ λόγω της ιδιοσυγκρασίας που είχα πριν και που απέκτησα μετά το τρακάρισμα, έχω μάθει να μην επηρεάζομαι από αυτά και έχω πάντα την διάθεση να εξηγήσω τι μου έχει συμβεί, ότι το έχω ξεπεράσει και ότι είμαι μια χαρά με αυτό.

Έκανα διάφορες σχέσεις μετά το τρακάρισμα και έχω παρατηρήσει ότι κατά κάποιο τρόπο οι χωρισμοί μου πάντα συνδέονταν με την αναπηρία μου. Άλλες φορές για σαχλαμάρες και άλλες φορές για πιο σοβαρά θέματα. Εντάξει, μία κοπέλα που ήθελε να την κυκλοφορώ με το αυτοκίνητο την έκανα πέρα, γενικά έχω μάθει να μην ανέχομαι και πολλά, μέχρι που γνώρισα την Δώρα. Είναι δύο χρόνια μεγαλύτερή μου και από την αρχή πίστευα ότι θα τα πάμε καλά γιατί ήξερε τι ήθελε. Ερωτευτήκαμε και περνάγαμε ζάχαρη, αλλά στους έξι μήνες κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε πολύ καλά. Και κάποια στιγμή μου είπε ότι ήθελε να χωρίσουμε γιατί ο πατέρας της έλεγε συνέχεια ‘τι κάνεις με αυτόν τον ανάπηρο’. Σε άλλη περίπτωση θα σηκωνόμουν να φύγω και δεν θα το συζητούσα καν. Αλλά με πείραξε γιατί έχω διανύσει πολλά χιλιόμετρα για να είμαι αυτός που είμαι. Ήταν μία σχέση που πήγαινε πολύ καλά και τελείωσε με έναν πολύ άσχημο τρόπο εξαιτίας της αναπηρίας μου. Θα ήθελα να σταματήσει ο κόσμος να βιάζεται να βγάζει συμπεράσματα και να μην δίνει την ευκαιρία στον ανάπηρο να απαντήσει.

sissy-05sissy-06

Η Σίσυ είναι 35 χρονών και μετά από το ατύχημα έχει καταφέρει να φτιάξει τη ζωή της, να ζει ανεξάρτητα και να γίνει μαμά. Το ατύχημα που είχε στα είκοσί της ήταν πολύ σοβαρό και επηρέασε το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την κίνηση και την αίσθηση στην αριστερή της πλευρά. Τώρα έχει ένα θέμα σπαστικότητας –το χέρι της και το πόδι είναι υπερβολικά σφιγμένα και δεν μπορεί να τα κινήσει ομαλά, δεν το έβαλε ποτέ κάτω όμως. «Πριν το ατύχημα δεν με σταμάταγε τίποτα, έκανα δύο δουλειές, ήμουν συνέχεια έξω και χαιρόμουν τη ζωή μου», λέει με ένα τεράστιο χαμόγελο.

«Όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο έπαθα σοκ που δεν μπορούσα να κουνήσω το χέρι μου και μετά συνειδητοποίησα ότι όλη η αριστερή μου πλευρά είχε επηρεαστεί από το χτύπημα. Αλλά θυμάμαι ερχόντουσαν οι φίλοι μου και μου έλεγαν έλα Σισάκι σήκω να πάμε για καφέ και κατά κάποιο τρόπο ζήλευα, ήθελα και εγώ να το κάνω. Ξεκίνησα αμέσως την προσπάθεια για αποθεραπεία και η οικογένειά μου με στήριξε πολύ. Η θεραπεία κράτησε δύο χρόνια και ήταν καθημερινή, πέρασα πραγματικό πόνο, αλλά ήξερα ότι μόνο έτσι θα έβλεπα αποτέλεσμα. Επισκέφτηκα και ψυχολόγο και με συμβούλεψε να μην κάθομαι σπίτι μου, να βγαίνω και να κάνω πράγματα, τότε ξεκίνησα ξιφασκία. Έψαξα να βρω σπίτι να μείνω μόνη μου, ήθελα να είμαι ανεξάρτητη. Έγινα μέλος της Εθνικής Παραολυμπιακής Ομάδας και εκεί κατάλαβα τι δυνατότητες έχω. Γνώρισα κόσμο, έκανα ταξίδια και στηρίχθηκα στον εαυτό μου.

Η αναπηρία δεν με σταμάτησε κάπου στην κοινωνική μου ζωή, εντάξει ίσως κάποιοι φίλοι να εξαφανίστηκαν. Το μόνο σοβαρό πρόβλημα είναι η κριτική του κόσμου που αντιμετωπίζω καμιά φορά στον δρόμο, άνθρωποι που δεν με ξέρουν και παρόλα αυτά κρίνουν, είναι λίγο άσχημο αυτό. Στον ερωτικό τομέα ντρεπόμουν λίγο εξαιτίας των κινητικών προβλημάτων. Τέσσερα χρόνια μετά το ατύχημα γνώρισα ένα παιδί, εντελώς τυχαία. Μου έκανε αναπάντητες κατά λάθος, του έστειλα μήνυμα και τον ρώτησα τι ήθελε. Δεν με ήξερε και δεν τον ήξερα, αρχίσαμε να βγαίνουμε ραντεβού και τελικά δέσαμε, ερωτευτήκαμε. Πριν κάνουμε κάτι σεξουαλικό πήγα στον γιατρό για να με συμβουλέψει», λέει ντροπαλά. «Αντιμετώπιζα ένα θέμα κατά τη διάρκεια της επαφής, λόγω της σπαστικότητας -κατά τη διάρκεια του οργασμού το πέος παγιδευόταν στον κόλπο και δεν μπορούσε να βγει. Ο γιατρός με συμβούλεψε πώς να χαλαρώνω και τελικά όλα κύλησαν ομαλά. Μετά πήγα στο νοσοκομείο και τους ανακοίνωσα ‘το έκανα!’», λέει και γελάει.

sissy-01 sissy-02

Τώρα έχω μωράκι έξι μηνών. Γέννησα με καισαρική και με την σωστή καθοδήγηση του γυναικολόγου μου όλα πήγαν καλά. Με φόβιζε λίγο το αν θα καταφέρω να το προσέχω σωστά, αλλά τελικά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Έμαθα να του αλλάζω πάνα με το ένα χέρι και να τα κάνω όλα με τον ρυθμό μου. Στην αρχή με βοηθούσαν οι δικοί μου, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι μπορούσα και μόνη μου.

Δεν υπάρχει κάτι που δεν αντιμετωπίζεται και όταν έχεις την διάθεση να ξεπερνάς τα προβλήματα όλα λύνονται, αυτό έχω μάθει».

http://www.ameasex.gr/?page_id=1943

http://www.ameasex.gr/?page_id=4500

Ο Χρήστος δεν ήθελε να φωτογραφηθεί.

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες:
Elizabeth Rovit