Στις 19 Μαΐου ο διεθνής racer της urban αγωνιστικής σκηνής θα είναι στην Καρδαμύλη και με αυτή την αφορμή μας είπε δυο λόγια.

 

Το 1896 στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα έγινε μια ιστορική ποδηλατική μάχη για τους 12 τότε συμμετέχοντες. Ο Αριστείδης Κωνσταντινίδης έπειτα από ηρωϊκή προσπάθεια, αν και τραυματισμένος, τερμάτισε πρώτος στο Καλιμάρμαρο μπροστά σε πλήθος κόσμου που ζητωκραύγαζε.

Το 2012 η δημιουργική ομάδα του 48χ17 αναβίωσε για πρώτη φορά τον επικό αγώνα με τεράστια επιτυχία (και αδρεναλίνη). Το ίδιο επανέλαβε το 2012 και το 2014. Φέτος επιστρέφει με ένα twist, μεταφέροντας την ποδηλατική δράση στο απαιτητικό τερέν της Μεσσηνιακής Μάνης. Με έδρα την Καρδαμύλη η τέταρτη αναβίωση του κλασικού μαραθωνίου του 1896 θα πραγματοποιηθεί στην Καρδαμύλη στις 19 και 20 Μαΐου. Ανάμεσα στις πολυαναμενόμενες διεθνείς συμμετοχές ξεχωρίζει αυτή του Chas Christiansen της ομάδας MASH από το Σαν Φραντσίσκο. Κεντρική φιγούρα της άνθισης της urban αγωνιστικής σκηνής, racer, καλλιτέχνης, επιχειρηματίας, poster boy αλλά και το αγαπημένο παιδί του κοινού. Μιλήσαμε μαζί του για την επεκείμενη επίσκεψή του στην Ελλάδα.

 

Πόσο καιρό δουλεύεις ως bike messenger και τι είναι αυτό που σε εξιτάρει ακόμα στο δρόμο;

Ξεκίνησα πριν από περίπου 10 χρόνια κι αυτό που με εξιτάρει περισσότερο ακόμα και σήμερα είναι ν΄ανοίγω δρόμο ανάμεσα στην κίνηση. Η αίσθηση ότι είσαι ο γρηγορότερος στο δρόμο, γρηγορότερος από αυτοκίνητα, γρηγορότερος από φορτηγά και περιπολικά, η αίσθηση ότι πετάς.

 

 

Πρόσφατα συμμετείχες στο Monstartrack alleycat της Νέας Υόρκης αλλά και στο Transcontinental Race στην Ευρώπη. Εντοπίζεις ομοιότητες ανάμεσά τους; Ποια είναι η “εγκεφαλική διεργασία” που απαιτεί το καθένα, δεδομένου ότι το πρώτο είναι ένας παράνομος αγώνας 3 ωρών στο κέντρο της Νέας Υόρκης ενώ το δεύτερο ένας αγώνας από την μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη;

Ένας από τους λόγους που με οδήγησαν στο Trancontinental είναι ότι στην ουσία είναι σαν ένα μεγάλο  alleycat που διασχίζει την Ευρώπη. Όπως και στο Monstartrack σου δίνεται μια λίστα από  checkpoints  και πρέπει να διαγράψεις εσύ την δικιά σου διαδρομή, έχεις την ελευθερία να καθορίσεις την περιπέτειά σου. Μου αρέσει να βασίζομαι στον εαυτό μου και μόνο για να ολοκληρώσω μια περιπέτεια, είτε αυτή είναι ένα 3ωρο alleycat στους δρόμους της Νέας Υόρκης ή 14 ημέρες ασταμάτητου αγώνα στην Ευρώπη.

 

Ποιά έχει υπάρξει η αγαπημένη σου ποδηλατική περιπέτεια μέχρι στιγμής;

Θεωρώ ότι το TCR ήταν ένα από τα πιο καταλυτικά events που έχω κάνει τελευταία, μαζί ίσως με το Race Across Africa. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα gravel races αλλά αυτά είναι συνήθως αγώνες μιας ημέρας. Στο TCR φτιάχνεις το δικό σου πρόγραμμα και διαδρομή και φεύγεις! Σε αυτή τη φάση ψάχνω για events που να συνδυάζουν το TCR με dirt/gravel.

 

Αγαπημένη πόλη εκτός ΗΠΑ για riding (ή απλά για chilling…).

Mμμμ, δύσκολη επιλογή! Δεν νομίζω ότι εχω κάποια αγαπημένη πόλη αν και μου αρέσει να ταξιδεύω και το 80% του χρόνου μου είμαι σε ταξίδια. Η Αθήνα πάντως είναι σίγουρα στο top 3! Βουνά τριγύρω για ανηφόρες, καλές χωμάτινες διαδρομές, καταπληκτικό φαγητό και θάλασσα! Μου αρέσει επίσης το Παρίσι, η ροή της κίνησης είναι παράξενη, αν προσπαθησεις να την πολεμήσεις είσαι χαμένος από χέρι, αν ακολουθήσεις τον ρυθμό της όμως είναι φανταστική φάση για track bike!

 

Έχει πολύ ενδιαφέρον για κάποιον σαν εμένα που σε ξέρει σαν αθλητή να γνωρίσει και την δουλειά σου ως καλλιτέχνη. Δεν μιλάω τόσο πολύ για τα προϊοντικά collaborations όσο για τα «noodle art» έργα σου. Που το βλέπεις να πηγαίνει αυτό και που θες να το φτάσεις;

Πραγματικά δεν ξέρω πως να απαντήσω σε αυτό. Πήρα κάτι που αγαπώ, το ποδήλατο, και το έκανα επάγγελμα, πράγμα για το οποίο από τη μια είμαι ευγνώμων, από την άλλη όμως νοιώθω πως άλλαξε τη σχέση μου μαζί του. Δεν ξέρω αν θέλω να συμβεί το ίδιο με την τέχνη μου, νομίζω πως προτιμώ να την κρατήσω απλά ως κάτι fun που κάνω για μένα. Από την άλλη προκύπτουν διαρκώς ευκαιρίες και προτάσεις για να την μοιραστώ με το κοινό οπότε… θα δούμε.

 

 

Βρίσκεσαι εν ενεργεία στην παγκόσμια ποδηλατική δράση αρκετά χρόνια τώρα. Έχεις κουραστεί τους αγώνες; Που βλέπεις τον εαυτό σου σε μερικά χρόνια;

Υπολογίζω οτι έχω μερικά χρόνια ακόμα φουλ αγωνιάρικης ζωής ακόμη. Μετά… θα ήθελα πραγματικά να φύγω από τις πόλεις – να βρω ένα μικρό κομμάτι γης και να χτίσω ένα δικό μου σπίτι, όπως ακριβώς το έχω φανταστεί. Θα καβαλάω ποδήλατα πάντα και αν όλα είναι καλά θα συμμετέχω σε αγώνες μέχρι να γεράσω αλλά το να φύγω από την πόλη ακούγεται πολύ δελεαστικό αυτή τη στιγμή στ’ αυτιά μου.

 

Αυτή η «fixed gear επανάσταση» που βρίσκεται σε εξέλιξη, είτε αφορά track bikes είτε cyclocross  είτε άλλα πράγματα, όπως το  bike camping, φαίνεται ότι αποκτά ισχυρό κοινό και μια δική της ζωή, παράλληλη με την συντηρητική «παραδοσιακή» ποδηλασία. Τι γνώμη έχεις για την σκηνή μας μετά από όλα αυτά τα χρόνια;

Την καλύτερη! Βλέπω μόνο θετικά στοιχεία σε αυτή από την αρχή μέχρι τώρα. Τα track bikes ήταν πάντοτε ένας ιδανικός τρόπος για να αγαπήσει ο κόσμος άλλες μορφές ποδηλασίας. Το βρίσκω σούπερ όταν παιδιά παίρνουν fixed gear και αρχίζουν να τα καβαλάνε σε χωμάτινες διαδρομές!! Αυτό για εμένα είναι η ουσία των track bikes, να πάρεις μια μηχανή φτιαγμένη για το ποδηλατοδρόμιο και να την δουλέψεις οπουδήποτε ανακαλύπτοντας νέους δημιουργικούς τρόπους!

 

Έχεις ξαναέρθει στην Ελλάδα;

Εχω έρθει στην Ελλάδα 2 φορές στο παρελθόν και μου άρεσε τρομερά! Το καλύτερο φαΐ και σούπερ φιλικοί άνθρωποι. Περιμένω πως και πως να ανακαλύψω την Πελοπόννησο.

 

 

Στις 19 και 20 Μαΐου ο Chas Christiansen θα είναι στην Καρδαμύλη για να λάβει μέρος στην τέταρτη αναβίωση του κλασικού ποδηλατικού μαραθωνίου του 1896.

Εδώ το event.