Η πρωτότυπη παράσταση του Γρηγόρη Χατζάκη και του Χρήστου Καπενή μετατρέπεται σε μια μουσική γιορτή κάθε Δευτερότριτο στο Bios.

 

Ο Ζακ-Ιβ και ο Γκαστόν είναι οι Ginger Creepers. Μία μπάντα πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής που ξεκίνησε να ηχογραφεί μαζί το 2013, κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο το 2015 και από τις 23 Οκτωβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, αποσύρεται σε ένα απομακρυσμένο δάσος για να ανακαλύψει τον απόλυτο ήχο. Η παράσταση «O ήχος που έχει το χώμα στο μικροσκόπιο» που παρουσιάζουν ως Ginger Creepers Theater Band στην σκηνή του Bios είναι πρωτότυπη, γεμάτη μουσική, διαδραματίζεται σε ένα ιδιότυπο «ηχητικό» σκηνικό γεμάτο συμβολισμούς και είναι δομημένη έτσι που κάθε βράδυ μετατρέπεται σε μια διαφορετική γιορτή: στο πρώτο μέρος οι θεατές μπορούν να παρακολουθήσουν διαφορετικά μουσικά events, DJ sets, καθώς και την προετοιμασία των δύο ηρώων-μουσικών (οι πόρτες ανοίγουν δύο ώρες την έναρξη της παράστασης), στη συνέχεια γίνεται μια διάλεξη για την ιστορία του ήχου, μια ανασκόπηση από τον 20ο αιώνα μέχρι τους Ginger Creepers, μετά ο Ζακ-Ιβ και ο Γκαστόν αποσύρονται στο δάσος και ξεκινάει το έργο και στο τέλος υπάρχει ένα live με πρωτότυπες μουσικές παραγωγές που συνοψίζει την εμπειρία τους.

«Το Ginger Creepers ξεκίνησε ως λογοπαίγνιο» μου λένε οι δύο πρωταγωνιστές της παράστασης, «ψάχναμε να βρούμε έναν τίτλο επειδή είχαμε κατασταλάξει στο πώς θα θέλαμε να δουλεύουμε μαζί, πώς θα θέλαμε να είναι η διαδικασία η ομαδική με τους κανόνες μιας μπάντας. Η ομάδα ονομάστηκε Ginger Creepers Theatre Band γιατί στόχος μας ήταν να πάει προς τα εκεί: όπως μία μπάντα τζαμάρει, δοκιμάζει, ερευνά, να στήναμε κι εμείς την πρώτη μας παράσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη δουλειά ως Ginger Creepers οι ήρωες είναι μια μπάντα μουσική».

«Η οποία στο έργο ψάχνει τον απόλυτο ήχο. Τι είναι ο απόλυτος ήχος;».

«Αυτό είναι το μεγάλο θέμα: ποιος είναι και τι μπορεί να είναι αυτός ο απόλυτος ήχος. Ο Ζακ-ιβ και ο Γκαστόν ξεκινούν με τη λογική της απομόνωσης, για να βρουν την πρόταση με την οποία θα επιστρέψουν. Ακριβώς, όμως, επειδή η έννοια του ήχου είναι τρομερά ρευστή, βάζουν τον εαυτό τους σε μια διαδικασία παράνοιας κι έτσι, από εκεί που ξεκινούν με σκοπό να δημιουργήσουν κάτι δικό τους, αρχίζουν να αναζητούν τον τέλειο ήχο ως κάτι ανεξάρτητο και ξεχωριστό, ψάχνοντάς τον σε διάφορα σημεία γύρω τους, στο σύμπαν, στο χώμα, στην ύλη, στον αέρα. Έτσι οδηγούνται σε μια παρανοϊκή κατάσταση. Κάποια στιγμή συναντούν στο δάσος μια κοπέλα η οποία φωνάζει ότι την κατασπαράζουν τα ζώα, τους γοητεύει η φωνή της και αποφασίζουν να την πάρουν να κάνει τα φωνητικά στο συγκρότημα. Γενικά, όμως, όλο το θέμα κινείται γύρω από την αναζήτηση του “τέλειου» και πώς αυτό το “τέλειο” μπορεί να μεταφραστεί».

 

 

«Υπάρχει απόλυτος ήχος;».

«Είναι κάτι απόλυτα υποκειμενικό. Αποτελεί μια τάση, κι αυτοί έχουν την τάση μόνιμα να ανακαλύπτουν, να βρίσκουν πράγματα, γιατί το απόλυτο, ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει. Είναι η ροπή προς αυτό. Λέει κάτι ο Τζων Κέιτζ, το οποίο υπάρχει και στο πρόγραμμα, ότι “κάθε ήχος, είτε τον παράγουμε είτε υπάρχει, είναι από μόνος του υπέροχος και είναι ισότιμος με κάθε άλλο ήχο”. Δεν υπάρχει κάτι αντικειμενικά ωραίο ή άσχημο. Όλα είναι υποκειμενικά. Ξεκινάμε στην αρχή με μια διάλεξη για το πώς η σύγχρονη πειραματική αρχίζει από τα μέσα του 20ου αιώνα με κύριο εκπρόσωπο τον Κέιτζ και διάφορους άλλους, πώς αρχίζει η αναζήτηση του νέου ήχου και φτάνουμε τελικά στη μουσική των Ginger Creepers. Γίνεται και μια αναφορά στο κομμάτι «4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα». Ο Κέιτζ σε αυτό χρησιμοποιεί μουσικά τη σιωπή για να εστιάσει στον ήχο της αίθουσας, ουσιαστικά δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει ένα κομμάτι με σιωπή, αλλά πως ακόμη και αν δεν παίζει τίποτα το πιάνο, ο ήχος υπάρχει και δημιουργείται παντού. Απλά πρέπει να τον ψάξεις αλλού και όχι από την πηγή που περιμένεις. Επίσης, οι δύο ήρωες της παράστασης δεν ψάχνουν μια μελωδία. Ο ήχος σαν έννοια έχει πιο καθαρή γραμμή ως προς την αναζήτηση, δηλαδή γίνεται κι αυτός ο διαχωρισμός επειδή υπάρχουν οι μουσικοί-ερευνητές που αναφέρουμε που έχουν περάσει από τον ήχο-θόρυβο. Αν βάλεις έναν κουφό άνθρωπο σε μια συναυλία ή τον πετάξεις σε ένα δάσος, ή στο αστικό περιβάλλον, καταστάσεις με τις οποίες δεν έχει ξαναέρθει σε επαφή, αυτές θα τις αντιληφθεί σαν ήχους και θορύβους, αγνοώντας ενδεχομένως την πραγματική μουσική».

«Πώς ξεκίνησε η ιδέα της παράστασης;»

Μέσα από ένα brainstorming που ξεκίνησε από το συνδυασμό της θεατρικής και της μουσικής μπάντας και τη σκέψη ότι απομονώνεται για να δημιουργήσει κάτι νέο, να αναζητήσει το απόλυτο. Μέσα από την όλη διαδικασία, αυτό που βγαίνει εν τέλει ως αποτέλεσμα είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τη δική μας προσωπική αναζήτηση. Σαν πρότζεκτ χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Το πρώτο μερός είναι κάποιες εκδηλώσεις που διοργανώνουμε εμείς με γνωστά σε εμάς πρόσωπα, που ξεκινάει από τις 7μιση και ο κόσμος μπορεί να έρθει δωρεάν να παρακολουθήσει και να σχηματίσει μια εικόνα για τη μουσική, μέσα από DJ sets, μικρά live και συζητήσεις συναφείς με το θέμα. Έπειτα, συνεχίζεται με μια μίνι εισαγωγή σε μορφή διάλεξης που κάνουμε εμείς, περνάμε στη συνέχεια στη θεατρική αφήγηση της ιστορίας, που αποτελεί και το κύριο μέρος της παράστασης και κλείνουμε με ένα live, όπου ουσιαστικά οι ήρωες-μουσικοί κλείνουν με αυτόν τον τρόπο την εκδήλωση με βάση όλο το background των όσων παρακολούθησε ο κόσμος. Επίσης, δεν υπάρχουν καθόλου ρεαλιστικά στοιχεία, όλα δημιουργούνται από διάφορες πηγές ήχου μέσα στο χώρο π.χ. ο θεατής βρίσκεται στο δάσος ηχητικά. Η Οδύσσεια είναι ο βασικός θεματικός άξονας, ωστόσο οι πρωταγωνιστές αρχίζουν να χάνουν το στόχο τους, όλα όμως κινούνται γύρω από την πλοκή της ιστορίας του Οδυσσέα. Υπάρχουν παρόμοια στοιχεία, τα οποία οι ήρωες δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν, γιατί παρεκκλίνουν απ’ το στόχο τους. Σαν ιστορία βγάζει και τις σχέσεις δύο ανθρώπων, το δέσιμο, την εμπιστοσύνη, και το πώς ο ένας αλληλοσυμπληρώνει τον άλλο και βαδίζουν, ενδεχομένως σαν ένα σώμα και μία φωνή, προς τα κάπου. Και έχει χιούμορ, δεν είναι μια βαριά ιστορία».

«Τα καταφέρνουν, τελικά, να βρουν αυτό που ψάχνουν;»

«Με τον δικό τους τρόπο βρίσκουν τον απόλυτο ήχο, δεν θα πούμε τι και πώς, αλλά φτάνουν σε αποτέλεσμα. Ο τρόπος που τον βρίσκουν προέκυψε λίγο απρόβλεπτα…».

«Είναι διαδραστική παράσταση;».

«Όχι, τα σιχαινόμαστε τα διαδραστικά. Οι θεατές κάθονται στις θέσεις τους με ασφάλεια και το βασικό στοίχημα είναι το πώς μπορείς να κάνεις τον θεατή συμμέτοχο, χωρίς να συμμετέχει».

«Έχετε feedback, μέχρι στιγμής, για την παράσταση;».

«Από την πρεμιέρα πήραμε ένα feedback: μας είπαν ότι στον θεατή γεννιέται η ερώτηση για το πώς μπορώ να δω θέατρο, και να το δω και διαφορετικά. Οπότε, επαναπροσδιορίζεται η θέση του θεατή, κάτι που ήταν και σκοπός μας στην αρχή…».

Οι Ginger Creepers είναι ο Χρήστος Καπενής και ο Γρηγόρης Χατζάκης. Η σκηνοθεσία είναι του Γρηγόρη Χατζάκη. Στην παράσταση εμφανίζεται μαζί τους η Δώρα Παρδάλη. Η μουσική και τα τραγούδια της παράστασης όπως και το sound design είναι του Βύρωνα Κατρίτση. Τα CD με τις παλιές και τις νέες δουλειές των Ginger Creepers πωλούνται στην παράσταση.

 

 

Ο ΗΧΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ by Ginger Creepers Theater Band, από 23 Οκτωβρίου στο BIOS, Πειραιώς 84. Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15. *Από τις 7.30-προετοιμασία ηρώων & Events. Εισιτήριο: 12€, 8€ άνεργοι-φοιτητές, 5€ ατέλεια. Κρατήσεις: BIOS & Online στη VIVA.

facebook.com/Ginger-Creepers

Φωτογραφίες: George Kanis