Στον Vault Plus ανεβαίνει το ‘Brandon Teena’ που αναφέρεται στην αληθινή ιστορία του πολυβραβευμένου φιλμ του 1999 ‘Boys  Don’t Cry’.

Φωτό: Ναταλία Μαραγκού

Στον Βοτανικό, μέσα σε μια σκοτεινή και λιτή αίθουσα ξετυλίγεται η ιστορία του Brandon Teena. Οι περισσότεροι την γνωρίζουμε μέσα από το πολυβραβευμένο φιλμ του 1999 ‘Boys  Don’t Cry’ που χάρισε το όσκαρ στην Hilary Swank  και ήταν βασισμένο πάνω στην ζωή του.

Η ιστορία του Brandon ήταν μια από τις πιο σκληρές υποθέσεις βιασμού και τριπλής δολοφονίας που συντάραξαν τις ΗΠΑ την δεκαετία του ΄90 και βοήθησαν στην αλλαγή της νομοθεσία σχετικά με τα εγκλήματα μίσους στην χώρα.

Ο Brandon Teena ήταν ένας trans άντρας  που βιάστηκε και μετά δολοφονήθηκε από φίλους του σε μια μικρή εργατική πόλη της Νεμπράσκα στην Αμερική, το 1993. Μέχρι να γίνει γνωστή η δολοφονία του ίδιου στις ειδήσεις κανείς δεν γνώριζε ότι ήταν transgender και τον πραγματικό λόγο που είχε δολοφονηθεί που ήταν πάνω στην προσπάθεια του να μιλήσει στις αρχές για τον βιασμό του. Μαζί του σκοτώθηκαν η συγκάτοικος του και ένας κοινός τους φίλος που τον βοηθούσαν να κρυφτεί από τους διώκτες του.

Την συγκεκριμένη ιστορία  αποφάσισε να ανεβάσει μια  ομάδα νεαρών ηθοποιών μαζί με τον Στέλιο Καλαϊντζή στο σενάριο και την σκηνοθεσία στην σκηνή Plus του θεάτρου Vault. Μια αρκετά ωμή παράσταση σε ορισμένα σημεία χωρίς ωραιοποιήσεις ενώ είναι ενδιαφέρον ο τρόπος που απεικονίζεται η τοξική αρρενωπότητα. Τον δύσκολο ρόλο του Brandon έχει αναλάβει η πρωτοεμφανιζόμενη Ελένη Φαλατάκη ενώ εξαιρετικοί είναι οι «φίλοι» (Ιάσονας Παπαματθαίου και Αναστάσης Χριστοφιλόπουλος) που καταλήγουν δολοφόνοι. Το εντυπωσιακό σκορ της παράστασης έχει συνθέσει η LOU.

Όταν συναντάω τον Στέλιο και την Ελένη στη μικρή αυλή του θεάτρου Vault λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα της παράστασης μου αναφέρουν ότι πολλές φορές στο δρόμο συναντούν ανθρώπους που θα μπορούσαν να ήταν ο Brandon σε σημεία της Αθήνας που δεν το περιμένεις. «Κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε πόσοι Brandon βρίσκονται δίπλα μας . Ο Brandon θα μπορούσε να είναι κάποιος πρόσφυγας, κάποιο παιδί μικρό που δέχεται bullying, ένας πιο ιδιαίτερος  άνθρωπος, αυτό που θεωρούμε οι περισσότεροι διαφορετικό. Ο Brandon μπορεί να είναι όλοι».

Τι θα δούμε ακριβώς; Πόσο βασίζεται στην ταινία;

Στέλιος: Δεν υπάρχει αντίστοιχο θεατρικό του. Ήταν πολύ βασισμένο στην αρχή στην ταινία και έκανα μια επιμέλεια κειμένου και πήρα πράγματα από το ντοκιμαντέρ. Στις πρόβες θέλαμε να προσθέσουμε και την δική μας φωνή σε αυτό οπότε έχει γίνει μια μίξη της πραγματικής ιστορίας και πράγματα που έχουμε προσθέσει εμείς ώστε να πούμε κάτι διαφορετικό μέσω αυτή της ιστορίας.

Πως διαλέξατε το συγκεκριμένο θέμα;

Ελένη: Διαλέξαμε το θέμα και το προτείναμε στο Στέλιο επειδή η ανάγκη μας ήταν αυτή να πούμε ένα όχι στη βια μέσα από μια αληθινή ιστορία που συνέβη στο πιο κοντινό παρελθόν. Δυστυχώς αντίστοιχες μορφές βίας βλέπουμε συνέχεια τριγύρω μας. Έγινε πολύ πριν τα γεγονότα με τον Ζακ. Είχαμε ήδη ξεκινήσει πριν από 3-4 μήνες τις πρόβες.

Σ: Και δυστυχώς έχει γίνει πολύ επίκαιρο επειδή η παράσταση συνέπεσε με αυτό το πολύ ατυχές γεγονός.

 

Τι διαφορές έχει η παράσταση από την ταινία;

Σ: Είναι μια ιστορία που ενώ ξεκινάει με ένα πολύ χαρούμενο φως, ξαφνικά σκοτεινιάζει όλο αυτό. Υπήρχε μια ροή στο έργο και ένας ρυθμός ο οποίος σε βάζει πολύ πιο βαθιά σε αυτό που συμβαίνει. Το σημαντικό για εμάς είναι να νιώσεις όσο πιο πολύ γίνεται και τις δυο πλευρές όχι μόνο τη μια, το πώς δηλαδή πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που θεωρούμε διαφορετικούς αλλά κυρίως να καταλάβουμε ότι ίσως να ήμαστε ένας από αυτούς, έτσι ώστε αυτές οι συμπεριφορές να αλλάζουν σιγά σιγά. Ένα άλλο κομμάτι που έχουμε προσθέσει  είναι η τελευταία σκηνή. Στην πραγματική ιστορία είναι ένας σερίφης της επαρχίας και η μεταφορά που έχω κάνει στο έργο και συμφωνήσαμε όλοι μαζί ότι έχει ενδιαφέρον είναι να τον απεικονίσουμε ότι αντιπροσωπεύει όλη την κοινωνία δηλαδή μπορεί να είναι σερίφης, ιερέας, ιεροεξεταστής  παλιάς εποχής, ο διπλανός μας άνθρωπος δηλαδή πώς θα αντιδρούσε μπροστά σε έναν transgender  άτομο.

Ε: Και πως θα χρησιμοποιούσε την εξουσία του απέναντι σε αυτό που δεν γνωρίζει και βλέπει διαφορετικό και επειδή η τελευταία στιγμή είναι πολύ έντονη επειδή έχει την πραγματική κατάθεση που έδωσε ο Μπράντον. Είναι σαν να ξαναβασανίζεται ο ήρωας από την κοινωνία που βλέπουμε στον πρόσωπο του σερίφη.

Σ: Γενικά, γίνεται μια γενικότερη αποδόμηση των πραγμάτων και των χαρακτήρων και των σκηνικών. Σιγά, σιγά, αυτό το σκοτάδι είναι σκοτάδι, είσαι μέσα σε ένα κενό πραγμάτων που μέσα σ’ αυτό το κενό θα ακουστεί αυτή η φωνή.

Πώς πλησιάσατε τον χαρακτήρα;

Ε: Πλησίασα τον χαρακτήρα σαν άνθρωπο επειδή όλοι έχουμε δώσει και υποστεί βία προσπάθησα να νιώσω αυτό πώς νιώθω όταν κάνω επίθεση σε κάποιος  και να αναρωτηθώ  γιατί συμβαίνει αυτό και το αντίστροφο όταν κάποιος μου επιτίθεται. Η σκέψη μου μόνο ήταν να προσπαθήσω να καταλάβω πώς μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος που έχει βασανιστεί τόσο πολύ και δέχεται όλο αυτό το bullying από πολύ μικρός είτε είναι από την οικογένεια του, είτε είναι από το κοινωνικό του περιβάλλον, είτε από το σχολείο.

Σ: Για τα περισσότερα παιδιά είναι η πρώτη τους δουλειά. Και ήταν ένας πολύ δύσκολος ρόλος. Έπρεπε να δουλέψουμε σε ένα πράγμα κοινό και μιλάμε την ίδια γλώσσα να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και χρόνο. Η μελέτη που κάναμε γενικότερα για τους χαρακτήρες δεν είχε να κάνει μόνο στο πώς μπορεί να αισθάνονται. Δουλέψαμε πάνω και σε πολύ τεχνικά κομμάτια δηλαδή πώς μπορεί να δουλευτεί το σώμα αυτού του ανθρώπου και θέλαμε να κάνουμε τους χαρακτήρες περισσότερο σημερινούς.  Δεν μείναμε στην δεκαετία του ’90 που συνέβησαν αυτά. Θέλαμε να δημιουργήσουμε αληθινούς ανθρώπους που συναντάς δίπλα σου. Ψάχνοντας να βρούμε την αλήθεια, ξεχνάμε και το τεχνικό μέρος που έχει η τέχνη της υποκριτικής.

 

Έχουμε γίνει πιο ανοικτοί στην Ελλάδα σε σχέση με τέτοια θέματα;

Σ: Νομίζω ότι τα πράγματα είναι πιο ανοικτά στην Ελλάδα και το βλέπουμε ανεβαίνουν πάρα πολλές παραστάσεις ακόμη και σε βιντεοκλιπ θα δεις πράγματα που έχουν να επικοινωνήσουν τέτοιες θεματολογίες. Είναι και λίγο μόδα πιστεύω. Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που θα ασχοληθούν με αυτό επειδή είναι πιασάρικο. Με εμάς δεν έγινε με αυτό τον τρόπο επειδή δεν πήραμε μια ιστορία που είναι άγνωστη. Το να ασχοληθείς με μια γνωστή ιστορία είναι λίγο ένα στοίχημα και μια παγίδα. Χωθήκαμε σε πιο βαθιά νερά επειδή υπάρχει π.χ. αυτή η ταινία. Το θέμα είναι πώς φεύγεις από αυτήν για να δημιουργήσεις ξανά αυτό που συνέβη.

Πόσο πολιτική είναι η παράσταση;

Σ: Όπως το έχουμε εμείς αγγίζει περισσότερο το κοινωνικό του μέρος. Σίγουρα όταν μιλάς για μια κοινωνία το πολιτικό μέρος είναι μέσα αλλά νομίζω από εμάς ξεκινάει. Δεν υπάρχει πολιτική χωρίς να μην υπάρχει ο πολίτης. Το θέμα είναι πώς ο καθένας θα το αντιληφθεί δεν έχουμε πατήσει τόσο συγκεκριμένα όσον αφορά στο πολιτικό του μέρος. Ήμαστε λίγο καθαροί όλοι προς αυτός, κοινωνικά ορίζεται και η πολιτική. εμείς ψηφίζουμε εμείς δημιουργούμε τις   καταστάσεις. Νομίζω είναι πιο ανθρώπινο αυτό που έχουμε κάνει και είναι προτιμότερο για εμάς να ξυπνήσει ο άνθρωπος μέσα μας επειδή αν γίνει αυτό θα αλλάξουν πολλά πράγματα. Ο φανατισμός είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να υπάρχει. Είτε είναι αρνητικός, είτε θετικός. Είναι ένα κακό πράγμα.

O σκηνοθέτης, Στέλιος Καλαϊντζης

Σε τι πιστεύεται οφείλεται όμως όλο αυτό το μίσος που υπάρχει;

Σ: Η άγνοια δημιουργεί φόβο και νομίζω προέρχεται εξαιτίας της μη παιδείας. Υπάρχουν δυο γενιές πριν από εμάς οι οποίες έχουν πλήρη άγνοια των πραγμάτων και ελάχιστη ενημέρωση.   Πρέπει να πάψει αυτό . Έχει να κάνει πολύ με τις προηγούμενες γενιές που τους φαίνονται τόσο περίεργα όλα αυτά.  Αυτή η άγνοια τους δημιουργεί φόβο. Υπάρχει και ένα μεγάλο κομμάτι που που μετατρέπει τον φόβο σε βία. Έχω ακούσει γονείς να λένε στα παιδιά τους π.χ. «να μην κάνεις παρέα με αυτόν γιατί είναι έτσι και αλλιώς».  Από εκεί ξεκινάει.  Ευτυχώς, σήμερα, βλέπεις και νέα παιδιά που θα βγουν έξω να μιλήσουν και να διεκδικήσουν. Νομίζω ότι ήμαστε στο μεταίχμιο της αλλαγής, το ελπίζω δηλαδή.

Ε: Είναι μια αλυσίδα σχολείου και οικογένειας.Το ιδανικότερο θα ήταν να μπουν πραγματικά στα σχολεία τέτοια θέματα και να δοθούν σωστά κάποιες έννοιες. Αν δεν υπάρχει φόβος, υπάρχει μόνο αποδοχή και αγάπη, όλα ρέουν.

 

Πώς αντιδράει ο κόσμος όταν ακούει για την παράσταση;

Ε: Καμιά φορά στο ταξί όταν το αναφέρω περίμενα μια πιο διστακτική αντίδραση αλλά ο περισσότερος κόσμος έχει περιέργεια και είναι πολύ θετικός. Μόνο ένας προβληματισμός υπάρχει επειδή δεν καταλαβαίνουν ακριβώς περί τίνος πρόκειται.

Τι προσδοκίες έχετε;

Σ: Θα θέλαμε να πάει καλά η παράσταση για να ακουστεί αυτή η φωνή. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω από αυτό. Κάνουμε τέχνη για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μέσα από την  καρδιά μας και την ψυχή μας, έτσι, η προσδοκία μου είναι αυτή,  να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι αυτοί που θα δουν την δουλειά.

Ε: Είμαι σε αυτή τη δουλειά επειδή ένοιωθα την ανάγκη να πούμε αυτή την ιστορία που μας αφορά πάρα πολύ και κάθε μορφή βίας αν μπορεί να καταγγέλλεται μέσα από την τέχνη, η τέχνη οφείλει να το κάνει. Έχουμε δώσει πολύ ενέργεια και αγάπη σε αυτό.

Σκηνοθεσία-Επιμέλεια κειμένου: Στέλιος Καλαϊτζής /Σκηνογραφία: Γιώργος Λυντζέρης / Ενδυματολογική Επιμέλεια: BRAINSHOT /Βοηθός Ενδυματολογίας: Jerry Scott’s / Πρωτότυπη μουσική: LOU/ Επιμέλεια κίνησης: Έλιο Φοίβος Μπέικο / Φωτισμοί: Άννα Ρεμούνδου/ Βοηθοί σκηνοθεσίας: Γιέλενα Γκάγκιτς, Μαίρη Βούλγαρη/ Φωτογραφία: Χριστίνα Φυλακτοπούλου / Επιμέλεια κομμώσεων: INBERLIN hairstyling/ Trailer: Στέλιος Καλαϊτζής, Midnight Pictures / Σχεδιασμός αφίσας: Ιωάννα Μαρασιώτη/ Παραγωγή: AUDE SAPERE/ Επικοινωνία: Ελισάβετ Λάτσιου

Παίζουν: Θεόφιλος Μανόλογλου, Νίκη Μαστροκάλου, Μελανία Μπαλτσίδου, Ιάσονας Παπαματθαίου, Εύη Τσάφου, Ελένη Φαλατάκη, Αναστάσης Χριστοφιλόπουλος.

Ημέρες παραστάσεων
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Διάρκεια: 80′ (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ
Προπώληση Viva : 10 ευρώ : https://www.viva.gr/tickets/theater/vault-thatre-plus/brandon-teena/
Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ
Ατέλειες: 5 ευρώ

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός