ΝΧρΓκρέκα7-2

Ο εαυτός μου; Kάτι που συνεχίζει να αναδύεται σπασμωδικά και ανοργάνωτα σε παράταιρες εκδοχές μέσα απ’ τα βάθη γκρι-μπλε αντανακλάσεων σκιών και τεράτων της παιδικής μου ηλικίας. Λίγο απ’ την εικόνα του στους καθρέφτες που σύχναζα συστηματικά ή τυχαία, λίγο απ’ την απελπισμένη του αγάπη για τα βιβλία και τους δίσκους που υπήρχαν σπίτι και που όλη μου τη ζωή συνέχισα να κυνηγάω με «ψύχραιμο» ενθουσιασμό, λίγο απ’ ό,τι τέλος πάντων σάλευε στο εσωτερικό σκοτάδι και μου έδινε αφορμή για ερωτήματα (χωρίς απαντήσεις, ε;) και συνεπώς για μια αυτοσχεδιαστική υπόσταση… Συνέχισα τέλος πάντων να τον δομώ και να τον αποδομώ μέχρι σήμερα που υπάρχουν επιτέλους κάποιες στιγμές που μπορώ να τον απομονώσω, να τον νιώσω και να υπάρξω. Καταπίνω τότε ένα σκυλίσιο θρήνο, κάτι σαν ηχητική μεταφορά ερωτικού σπασμού προϊστορικού ερπετού κλεισμένου σε κλουβάκι, καταφεύγω μην τύχει και κάτι περισώσω σε μια γρήγορη φωτογραφία του στην πιο πρόχειρη γυαλιστερή επιφάνεια, κι ύστερα πάλι συνεχίζω ξανανιωμένος, σα να φεύγω ήρεμα από ένα φτηνό αλλά καλό (έχει σημασία) ψυχο-μπουρδέλο, το ενήλικο, υπεύθυνο και άκρως σοβαροφανές επαγγελματικό μου τρέξιμο.