ΝΧρ-Γκρέκα14-1 ΝΧρ-Γκρέκα14-2

Όλοι ξέρουν όλους, κι αν δεν τους ξέρουν τους αναγνωρίζουν, το ίδιο κάνει. Τους πωλητές σαλιγκαριών, τσιγγάνους κυρίως, τα κορίτσια που δουλεύουν κονσομασιόν χωρίς να κρύβονται, τον κράχτη με τις έξι γλώσσες, τον τύπο που λέει στο τηλέφωνο «σ’ αφήνω, είμαι στη δουλειά» κατευθυνόμενο στο ίντερνετ καφέ που θα παίξει ηλεκτρονικό κουλοχέρη, το παλληκάρι με το αυτοκίνητο-ντισκοτέκ (η δυνατότερη εκτέλεση του Original gangster που ‘χει ακουστεί ποτέ), την άψογη κυρία που κρατάει το μαγαζί «Όλα 1 ευρώ», τη γκόμενα με το ροζ διακοσμητικό κράνος και το μικροσκοπικό μηχανάκι, τη γιαγιά που πουλάει σαράντα χρόνια τώρα δώδεκα ειδών γραβιέρες, τον κινέζο με την πολυμελή οικογένεια και την τεράστια συλλογή πορτ-κλέ, το παλληκάρι με τα σορτς και το σκούτερ-μπιντέ, τις καθηγήτριες που ‘χουν κατεβάσει κάμποσες ρακές, έναν ξερακιανό μουσάτο με μόνιμα αγριεμένο ύφος, τις παχύσαρκες αδελφές με τα εφαρμοστά (που ‘σαι ρε Φελίνι!), το αφεντικό της καφετέριας με τα δύο κινητά, ένα για κάθε λογιστή, τους συζητητές του καφενείου με τα ουίσκι και τις πίτες, τους πιτσιρικάδες που γυρίζουν ζοχαδιασμένοι απ’ το σχολείο, τον τύπο με τις σαγιονάρες και το Kawasaki Ninja… Όλοι ξέρουν όλους κι όλοι είναι Ninja… κι αν δεν είναι δεν πειράζει, έχουν φαντασία, θα την βρουν την άκρη. Το θέμα όμως που με απασχολεί κυρίως είναι: άραγε έχουν κι αυτοί τόσο όσο εγώ την εντύπωση ότι χάνουν τη μισή τους ζωή με μπαρούφες;