Αν και δεν βλέπω σχεδόν ποτέ τηλεόραση, πεθαίνω μπροστά της, όπως πέθανε ο παππούς μου. Αυτός και η γιαγιά μου με μεγάλωσαν. Ακόμα τώρα δεν έχω καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν αυτό στη ζωή μου και κάνω σα να είμαι φυσιολογικός. Ποιος είναι όμως φυσιολογικός…;

DSC01766

Κι είναι τόσο μαλάκας ώστε να το πιστεύει; Αποκλείεται – ο καθένας ξέρει μέσα του τη μοναδικότητά του (ενίοτε καλά κάνει και την κρύβει για να μη μας τα πρήζει). Δύο είναι λοιπόν τα σενάρια: ή αποκοιμιέμαι μέσα στην αδυναμία και η ζωή γλιστράει απαλά και εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω της μόνο αναμνήσεις στους λίγους εναπομείναντες ή αισθάνομαι κάτι που αρχίζει σαν υπόγεια απειλή και εξελίσσεται σε ένα τρομερό πόνο που δεν ελπίζω, όπως συμβαίνει συνήθως, ότι θα μ’ αφήσει ήσυχο και θα τον ξεχάσω αμέσως, αλλά με σφίγγει μοιραία και νιώθω (επιτέλους;) κάτι δυνατότερο απ’ το συνεχές παραλήρημά μου.