îò¿-éí¿Gíÿ12-1

Μόνιμο ντεκόρ, παραλλαγές της ελάχιστης δυνατής διαφοράς και αέναος συγκινησιακός τετανισμός: ομοφυλόφιλοι τρομοκράτες διασωληνωμένοι με αναρχικούς σατανιστές κάνουν ενέσεις πτωμαΐνης παρενοχλώντας σεξουαλικά γιαγιούλες μπροστά στα μάτια των παραπληγικών παιδιών τους την ώρα που πολύ ωραίο εικοσιτριάχρονο κορίτσι από την επαρχία με πληκτικό γκόμενο την ψάχνει απεγνωσμένα, αντιδρώντας δυσανάλογα σε ευπώλητα ψυχοσωματικά σκευάσματα (και κάποια δόση θεσμικής σήψης που καταπολεμάται με κβαντική αλοιφή από το Περού). Συνεχίζω: κακοπαθημένες καθηγήτριες συμπεριφορικής ανάταξης, εξουσιομανείς βουνήσιοι παιδοφιλόσοφοι, αλλοπαρμένες υστερικές φροκάλες που θα πάταγαν στο πτώμα της χρόνια ανήμπορης πεθεράς τους προκειμένου να αποδείξουν ότι «έφεραν την τάδε θεωρία στην Ελλάδα», μεγαλοπαπάρες που βγαίνουν καλοντυμένοι να μιλήσουν για τα αγνώστου ταυτότητας κοινωνικά φαινόμενα, την ώρα που καρακόμματοι τσιμπάν δεύτερο ρολάκι σε προβληματισμένες ταινίες που ξεπερνούν τα εβδομήντα εισιτήρια, χαμηλοσυνταξιούχοι πολιτικοί υπάλληλοι της πολεμικής αεροπορίας οδηγούν (όχι παραπάνω από δυο φορές την εβδομάδα) ασημένια αεροδυναμικά αυτοκίνητα, ενώ λογίστριες τζαϊαντ σούπερ μάρκετ μόλις αγόρασαν αραμπά χίλια εκατό κυβικά εκατοστά με στερεοφωνικό συναγερμό. Η άλλη όψη: αεροπλάνα πέφτουν, πλοία βουλιάζουν, τραίνα τσακίζονται, νταλίκες αναποδογυρίζουν, αυτοκίνητα βγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, μηχανές στουκάρουν με χίλια, ο κανένας κι ο καθένας παίζουν όμως τέλεια το ρόλο τους και δεν μασάνε. Ακρωτηριασμένοι, καταδικασμένοι στο τελευταίο στάδιο, σχιζοφρενείς, ημιπληγικοί, παραπληγικοί, πνιγμένοι, καμένοι ζωντανοί, διαμελισμένοι. Βροντές, αστραπές, σειρήνες, νοσοκομειακά, σπιναρίσματα, κραυγές, ουρλιαχτά. Δεν υπάρχει οίκτος. Κόλαση σάς λέω. Τεχνοσυναισθηματικό σπιντάρισμα. Μη μασάτε ούτε κι εσείς. Ελάχιστοι πλέον έχουν μείνει να οδηγούν παλιά ποδήλατα τραγουδώντας το θάνατο του Μπέλα Λουγκόσι, μέχρι κι ο Ζάππα έχει γίνει συλλεκτικό cd πολυτελείας – κάτι που θα του άρεσε ούτως ή άλλως.